Szkolne Dziecko Porady pedagoga dla rodziców

Rodzice martwią się, kiedy zauważą, że ich dziecko masturbuje się. Pytają wtedy, jak reagować i co w tej sytuacji robić ?

Między pierwszym a trzecim rokiem życia okazjonalna masturbacja jest normalnym zachowaniem u wielu małych dzieci.

Poznając swoje ciało, dotykając bogato unerwionych narządów płciowych zauważa, że jest to przyjemniejsze niż dotykanie innych części ciała. Nie ma to nic wspólnego z przedwczesnym rozbudzeniem seksualnym. Tak samo poznaje palce u nóg czy kciuki. Może to być reakcja na ciepło, stres, wodę lub też pojawić się bez przyczyny.

Najczęściej jak niespodziewanie się zaczęło, tak niespodziewanie się kończy.

W wieku 5-6 lat bywa, że dzieci masturbują się na osobności i dla rozładowania napięcia.

Dlaczego ono „to” robi i co mam zrobić ja ?

• może jest chore- ma  robaki, problemy z moczem, choroby neurologiczne- zbadaj to
• może nudzi się- zapewnij dużą ilość bodźców ( zabawek, ruchu, kolorów, ludzi wokół..); pozwól na chodzenie i poznawanie świata ( nie tylko w kojcu);
• może czuje się samotne, opuszczone, zaniedbane emocjonalnie. Pamiętaj, że jest to odczucie subiektywne i mimo, iż Ty nie widzisz powodu by dziecko tak się czuło- ono się tak czuje!  Znam sytuację gdy dwuletnie dziecko ,raz jeden, obudziło się i nie zobaczyło matki, by zafundowało jej trzymanie się za spódnicę do ukończenia sześciu lat. To wydarzenie spowodowało taki lęk! Obawę że matka może odejść! Na inne dziecko, z pewnością,to zdarzenie ,nie miałoby żadnego wpływu. Każdy z nas jest inny. Może ten lęk jest w przedszkolu lub szkole ? Może dziecko sobie z czymś lub kimś nie radzi?
• może przeżywa jakieś napięcie czy lęk i tak je rozładowuje ? Zwróć uwagę na swój stosunek do dziecka- czy Ciebie ono nie denerwuje ( ono to wyczuje), czy masz wystarczającą cierpliwość. Przyjrzyj się relacjom w rodzinie ( napięcie). No teraz to nastraszyłam połowę czytelników. Spokojnie- w każdej rodzinie są jakieś napięcia , a Ty z pewnością niekiedy czujesz  zmęczenie i odczuwasz brak cierpliwości. Masz do tego prawo. Małe dziecko potrafi dać nieźle w kość – wymęczyć, zirytować… Chodzi mi o sytuacje bardzo trudne, takie które przekładają się na ogólną atmosferę w domu.
• niekiedy tak reagują dzieci molestowane lub takie , które obserwowały współżycie rodziców lub onanizm osoby dorosłej.
• może jest śpiące lub zbyt zmęczone by usnąć ? Często rodzice sygnalizują, że dzieci masturbują się w takich sytuacjach. Kiedyś zadziałało – próbują ponownie.

Co Ty masz robić?

• nie pokazuj, że się tym zanadto martwisz, nie okazuj zbytniego zainteresowania
• jeżeli masturbuje się już dłuższy czas – zaakceptuj. Nie ma możliwości by oduczyć starsze dziecko, które utrwaliło taki nałóg. Powiedz, że jest to sprawa bardzo osobista, niech to robi w łazience lub sypialni- nie publicznie. Z synem niech rozmawia ojciec, z córką matka. Brak akceptacji przełoży się na poczucie odrzucenia i braku bezpieczeństwa – czyli brak zaspokojenia podstawowych potrzeb !!!

• nie krzycz- co to da ? Czy Tobie, gdy ktoś zabraniał przyjemności słuchałaś? Czy teraz, w dorosłym życiu, gdy nawet sama sobie zabraniasz – słuchasz? Ile razy sama sobie zabraniałaś zjedzenia ciastka, schabowego, kupna biżuterii czy bluzki, a mimo to – to zrobiłaś ( już nie piszę o innych uzależnieniach czy innych formach zaspokajania własnych przyjemności – nawet czyimś kosztem) . Włączamy  mechanizmy obronne i przebaczamy sobie lub zwalamy winę na innych.
• nie zawstydzaj. Wstyd publiczny lub od ważnej osoby w życiu potrafi narobić bardzo wiele szkód w życiu emocjonalnym. Taki wstyd się pamięta, taki wstyd niszczy godność  i poczucie wartości. Taki wstyd nigdy jeszcze nikomu nie pomógł. Publiczny pręgierz – to typowe dla Średniowiecza. Wiktoriańska Anglia wiodła prym w wymyślaniu kar za masturbację – od twierdzeń o wywoływaniu takich chorób jak trąd, ślepota…po operacje na narządach płciowych.
• nie podawaj leków uspokajających. Chyba, że są takie  wskazania lekarza
• okazuj dużo miłości. Mów o niej.
• nie kładź spać zbyt wcześnie; przed snem pobądź z dzieckiem –poczytaj mu. To bardzo pomaga w tworzeniu bliskości między rodzicem i dzieckiem . To czas tylko dla dwojga.
• niech uwierzy w swoje możliwości ( chwal i doceniaj), podnieś wartość dziecka, nastaw pozytywnie do siebie i ludzi ( może tu czeka Ciebie praca nad sobą, żeby pokazać dziecku takie nastawienie ?)
• Zadbaj o prawidłową dietę
• zaproponuj jakiś sport, realizacje zainteresowań w ruchu, hobby. Wspólne spędzanie czasu – to daje wspólne radości i wspomnienia.

Często rodzice piszą , że pedagog, psycholog, neurolog czy pediatra im nie pomógł. Każdy z nas ( po wykluczeniu oczywiście choroby) może jedynie sugerować, podawać różne przyczyny, podpowiadać rozwiązania. Każdy przypadek jest inny , inne jest każde dziecko, inne są warunki w których się wychowuje.

Najważniejsze jest to, że to Ty znasz doskonale swoje dziecko i to  Ty masz wybrać, spośród wielu rozwiązań to, które wyda Ci się najlepsze. Nie uda się , próbuj dalej. Jeśli masturbowanie trwa dłużej, przeradza się w uzależnienie ( w ten sposób rozładowuje się niedojrzale napięcie) i jak każde uzależnienie jest bardzo trudne do wyeliminowania- trzeba by było dorosnąć emocjonalnie, nauczyć się jak radzić sobie z problemami i wyzwaniami. To trudne !

Częsta masturbacja może stać się głębokim przyzwyczajeniem do określonych przeżyć, co może przeszkadzać w  osiągnięciu ,w relacji z drugą osobą,  pełni satysfakcji psychologicznej.

Warto uporządkować emocje, przenieść gdzieś centrum zainteresowań .

Sprawa jest indywidualna- jeden człowiek przeżywa stresy i daje sobie radę , inny z powodu stresu musi się długo leczyć. Jednemu onanizm całe jego życie uszczęśliwi , innemu skomplikuje życie seksualne i psychiczne, relacje. Tak również jest z innymi uzależnieniami.