Czym się różnią ?

Różnica jest taka sama jak :

-     zachować się jak cham, a być chamem

-    powiedzieć wulgarne słowo, a być wulgarnym

-   zachować się jak tchórz , a być tchórzem

Z pewnością jesteś w stanie dopisać kilka własnych różnic.

Agresja to zachowanie, a agresywność  to gotowość do reagowania agresją.

Agresja zawsze poprzedzona jest frustracją spowodowaną najczęściej myśleniem :

-          nie mam  tego na co się zasługuję (uznania, miłości, akceptacji, szacunku….)

-         zagrożona jest moja godność osobista

-         zagrożona jest moja pozycja w grupie ( w rodzinie )

-         muszę pomniejszyć kogoś ( agresją słowną, fizyczną lub bierną) by samemu poczuć się lepiej

Im bliżej jesteśmy celu, a pojawia się przeszkoda , tym frustracja większa, a zachowania agresywne częstsze. Właśnie – zachowania..

Zajmę się bliżej agresywnością . Mało się o niej pisze.

To nastawienie wewnętrzne na zachowania agresywne. Jest to cecha osobowości, nabyta i utrwalona przez społeczne uczenie się. Charakteryzuje się częstymi reakcjami agresywnymi o znacznym nasileniu.

Taka tykająca bomba zegarowa, wrzący kocioł, szybkowar….Nigdy nie wiesz jak się zachowa, ale liczysz się z tym, że może zachować się agresywnie. Chociaż deklaruje słownie coś zupełnie przeciwnego, agresywność jest widoczna bo:

-         agresywność jest stała

-         agresywność stale chce więcej

-         agresywność chce wybuchać

-         agresywność chce ataku

-         agresywność chce konfrontacji

-         agresywność uważa, że ma prawo do agresji

-         agresywność eliminuje poczucie bezradności

-         agresywność ma przewlekle drażliwy nastrój

-         agresywność ma przykryć bolesne uczucia :wstyd, bezradność, brak nadziei, strach, lęk…

-         agresywność jest nastawiona na manipulacje innymi

-         agresywność nie znosi spokoju

-         agresywność jest uzależniona od adrenaliny

-         agresywność nie przeszkadza w karierze , ale zepsuje wszystkie bliskie relacje

Oto logika takiej osoby: „ wiem co powinienem dostać, a  co inni mi dają . Wiem co powinni dla mnie zrobić. Jestem sfrustrowany, zawiedziony, obrażony i zły. „.

Wydaje się słuszne, z tej perspektywy, że inni powinni zapłacić za jego  frustrację. Tolerancja na frustrację jest u takich ludzi bardzo niska. Potrafią świetnie udawać. Winę zrzucają na innych – to inni są źli,  mówią nie to co on chce, robią za dużo, robią za mało, robią nie tak, mówią nie to co chce, nie w tym miejscu , nie w tym czasie ….

Agresywność rozpoznać  mogą ci, którzy często z taką osobą przebywają, ponieważ agresywność lubi zakładać maskę uprzejmości, zrozumienia, empatii. Chociaż odbieramy ją dobrze i jako szczerą – to tylko puste słowa.

Badacze zwracają uwagę, że tacy ludzie często mają dużą łatwość w  wypowiadaniu się,  są narcyzami, mają przymus stałej stymulacji, lekceważą  i naruszają  prawa innych.

Często rodzina , sąsiedzi , znajomi czy współpracownicy nie mogą uwierzyć, gdy żona i dzieci mówią o biciu, poniżaniu, zastraszaniu .Trudno uwierzyć, że ten grzeczny sąsiad zawsze mówiący z uśmiechem „dzień dobry”, czy  ten miły kolega czy koleżanka z pracy,  maltretuje fizycznie i psychicznie drugie osoby.

Agresor nauczył się agresji, nauczył się nastawienia agresywnego. Nie otrzymał miłości i nie zaznał bliskości w dzieciństwie. Dzieci bardzo łatwo przyswajają sobie zachowania agresywne. Za uruchamianie agresywnych i wrogich interakcji mogą odpowiadać instrumentalne uczenie się i modelowanie- przykład.

Badania pokazały, że agresja u pięciolatków, które we wcześniejszych okresach życia dostawały klapsy, co najmniej dwa razy w miesiącu, wzrastała o 50%.

Przyczyną takiego stanu rzeczy może być fakt, że przemoc powoduje  strach niż zrozumienie problemu. Co więcej – bicie dzieci, obserwowanie agresji , szczególnie między rodzicami, uczy rozwiązywania problemów agresją.

( nie mylcie agresji z cyklotymią)

Korzenie czynionego zła mogą sięgać przebytych chorób, odniesionych urazów, być skutkiem uzależnień lub zaburzeń psychicznych. ( więcej :http://www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=111 )

Niestety, niektórzy „dorośli” na tym etapie rozwoju emocjonalnego pozostają .

Zamknę „klamrą” ten wpis – zamknij uszy – patrz na zachowania , bo każda agresja opowiada jakąś smutną historię rodzinną.

Czy , a jeśli to jaką maskę zakładasz wychodząc z domu ?

Nie mamy  wiedzy jakimi ludźmi są, a powierzamy im swoje dzieci na kilka godzin dziennie, przez wiele lat. Czego może nauczyć dziecko człowiek, który jest tchórzem, który nie ma zasad, który silny jest tylko w grupie, który stosuje zasady “court hood”? Czy wśród ludzi, którzy udają, że nie słyszą płaczu maltretowanego dziecka za ścianą, krzyków bitej przez sąsiada żony, wołania o pomoc kopanego przez grupę wyrostków przechodnia, są świadkami jakiejkolwiek krzywdy i nie reagują- znajdują się nauczyciele ? Chcemy wierzyć, że nie !

Statystyki mówią jednak coś innego.

Pismo “Niebieska linia”-” Zazdrośni o wyniki i nagrody podwładnych “mali szefowie” atakują z upodobaniem ofiarę: eksploatując ją – udowadniają jej słabość, a swoją wyższość i przewagę.Ważne jest rozgraniczenie między mobbingiem (o aspekcie psychospołecznym) a konfliktami interpersonalnymi, które wprawdzie występują w miejscu pracy, lecz nie zakłócają wzajemnych relacji między pracownikami. Zjawisko charakteryzuje się stosowaniem przewrotnych, nieszczerych zachowań przez mobbera lub mobberów wobec jednego lub grupy kolegów z pracy. Oczernianie, przykre aluzje, upokarzanie oraz groźby powtarzają się i nasilają w ciągu miesięcy (Casilli, 2000) . Wszystko to służy jednemu celowi: zniszczeniu ofiary. Dręczycielami często są wyższe kadry kierownicze albo ludzie mający władzę nad pracownikami. Podważając kompetencje osoby, stawiają ją w negatywnym świetle…

Rola sprawcy i ofiary

Mogłoby się wydawać, że ofiarą znęcania się psychicznego będzie osoba słaba i niezaradna – nie jest to jednak prawdą. Okazuje się, że czynnikiem, który wpływa na rozwój zjawiska, jest bardziej sytuacja w pracy niż określony typ osobowości prześladowanego. Badania wskazują, że mobbing istnieje przede wszystkim w instytucjach, w których pewne osoby lub grupy osób skupiają w swoich rękach nadmierną władzę. Nie musi ona mieć wcale charakteru formalnego; może być nieformalna, a wtedy staje się bardziej niebezpieczna, ponieważ nie ograniczają jej żadne przepisy.

Gdyby pokusić się o stworzenie profilu “sprawcy”, to mogłaby nim być osoba charakteryzująca się wysokim poziomem biernej agresji, dbająca o własne korzyści, postrzegająca kolegów jako rywali, zazdrosna o sukcesy innych, posiadająca przy tym wyolbrzymione poczucie własnej wartości i przeceniająca swoje umiejętności. Sprawcy mobbingu nie mają żadnych wyrzutów sumienia. Wśród agresorów zdarzają się także i tacy, którzy posiadają niewysokie mniemanie o sobie, co powoduje, że u innych doszukują się wad. Potrzeba stworzenia marginesu bezpieczeństwa (dominacja nad drugim człowiekiem) pozwala zrekompensować brak zaufania do samego siebie. Można pokusić się o tezę, iż pobudką mobbera jest strach lub potrzeba terroryzowania otoczenia, żeby pozbyć się swojego lęku, projektując go na innych…W sytuacji prześladowania psychicznego, poza ofiarą i katem, istotną rolę odgrywają także uczestniczące w niej na co dzień osoby trzecie, tak zwani widzowie. Osoby te określa się mianem co-mobberów – to ci, którzy popierają i umacniają agresorów, oraz side-mobberów – osoby bardziej “kreatywne”, które podsuwają pomysły na nowe formy nękania. (Ege i Lancioni, 1998 ). Żadna sytuacja mobbingu nie może zostać niezauważona przez współpracowników. W konsekwencji zostają w nią włączeni, w sposób aktywny pomagając katom w prześladowaniu ofiary, w sposób pasywny zaś tuszując sprawy zamiast reagować ze stanowczością. Słabi w swoich przekonaniach (dotyczących w dużej mierze sprawiedliwości), boją się przeciwstawić takim działaniom, ponieważ obawiają się zostać ofiarą.

Istnieją pewne indywidualne czynniki narażające osobę na działania mobbingowe. Właściwościami tymi mogą być cechy powszechnie spostrzegane jako pozytywne i predystynujące pracownika do odnoszenia sukcesów, tj. kreatywność, wysoki poziom wykształcenia, umiejętności i zdolności. Te cechy w sytuacji rywalizacji czy wykonywania zadania ze współpracownikami mogą stanowić zagrożenie, a mobbing ze strony współpracowników też jest częsty – około 12% przypadków (Hirigoyen, 2003).

Badania Pomorskiego Instytutu Demokratycznego z 2002 roku prowadzone na grupie przedstawicieli oświaty (nauczyciele, pedagodzy, wychowawcy), pokazały, że skala tego zjawiska jest zastraszająca. Aż 62,5% respondentów deklarowało, że było poddawanych działaniom mobbingowym dłużej niż pół roku (Kmiecik-Baran, Rybicki, 2004, czytaj także: Merecz, Mościcka, Dra- barek, 2005). Skutkami takich działań były: brak motywacji do pracy (23,1%), mniejsza efektywność w pracy (17,3%), straty finansowe (9,39%), zmiana pracy (8,4%), zwolnienia lekarskie (5,5%), myśli samobójcze (2,64%).

Ofiarami mobbingu zwykle nie są osoby wcześniej dotknięte jakąś patologią lub szczególnie słabe. Przeciwnie, bardzo często zjawisko pojawia się, gdy ofiara reaguje na autorytaryzm szefa i odmawia podporządkowania się. Jest wśród nich wiele osób skrupulatnych, odznaczających się pracowitością, szczególnie zaangażowanych w pracy, przewyższających wykształceniem i kompetencjami zwierzchników, którzy nie mają porównywalnego z nimi przygotowania. Mobbing może dotykać także osoby odrębnej płci, rasy, religii itp., posiadające coś, czego inni nie mają, np. młodość, urodę, bogactwo, komunikatywność itd. Celem działania sprawcy jest psucie opinii ofiary i szkodzenie jej aż do usunięcia z zajmowanego stanowiska (OSA, 2006).’

Polecam moje wpisy http://szkolnedziecko.pl/?s=naucz+dziecko+odwagi

http://szkolnedziecko.pl/2011/04/serce-myszy/

Kto uczy Twoje dziecko ?

Przy kasie w markecie, stałam w kolejce za rodzicami z synkiem. Chłopiec około 6-7 lat. Wiercił się , dotykał toreb innych ludzi, przesuwał ręką po taśmie, ruszał zakupy innych, próbował sam wyjść przeciskając się pod barierką…Na to matka , wiele razy !-:” zostaw, nie ruszaj, oddaj, chodź tu, nie dotykaj bo będziesz miał brudne ręce..”.

W końcu zwróciła się do męża, który do tej pory całkiem spokojnie rozglądał się po sklepie nie zwracając uwagi na pociechę i małżonkę: “powiedz mu coś !” Na co mąż : „chodź tu”;  na co dziecko, jak tytuł wpisu- „jak na lato”- robiło dalej swoje.

Wielokrotnie widywałam też dzieci w sklepach wrzeszczące jak obdzierane ze skóry, chcące takim zachowaniem wymóc zakup lub zachowanie rodzica. Często rodzice w takim momencie,  na bok odkładają zasady wychowawcze, by nie wzbudzać większej sensacji.

Hołdując takiej samej zasadzie podobnie zachowują się też dorośli zastraszacze.  Szefowi – “małemu zastraszaczowi” potrzebna jest też odpowiednia scenografia, kostiumy, rekwizyty, statyści. W swoim wielkim gabinecie siedzi za wielkim biurkiem, często na tle okna, by wchodzących petentów dosłownie oślepiła aura jego wielkości i by pokornie spuszczali wzrok. Zaprzecza, że tyranizuje otoczenie.Trwa w błogiej nieświadomości, strach podwładnych biorąc za oznakę szacunku.Rodzice ośmieszają dziecko przed sobą, rodziną , znajomymi i obcymi.

“Dorośli” rodzice, szefowie- krzyczą, grożą, lekceważą. Czy tak tworzy się autorytet? Gdy nie ma się autorytetu sięga się po atrybuty władzy. Takie zachowanie, podobnie jak u dziecka, jest oznaką słabości.

Dawanie dzieciom zbyt wielu albo zbyt mało instrukcji ma negatywny wpływ na ich rozwój. Nie przynosi również efektów wychowawczych. Właściwie przynosi, tylko nie takie jakie byśmy oczekiwali. Zbyt duży nadzór, kontrola kojarzy się z dominacją bez brania pod uwagę pragnień czy potrzeb dzieci.

Z kolei niedostateczny nadzór kojarzy się ze zbytnią łagodnością, pobłażaniem, nieegzekwowaniem przyjętych norm postępowania oraz zdjęciem z siebie odpowiedzialności za wychowanie swojego dziecka. Prowadzi również do poczucia braku bezpieczeństwa u dziecka , co jest jedną z podstawowych potrzeb.

Zbyt częste przeskakiwanie z nadzoru do pobłażania jest równie złe (lub gdy jedno z rodziców wyłącznie nadzoruje, a drugie wyłącznie pobłaża), ponieważ dziecko nie ma świadomości istnienia jasnych reguł opisujących oczekiwania wobec swojej osoby, zasad nagradzania i karania. W takim przypadku dziecko albo decyduje się grać rolę szarej myszy, która cały czas boi się zrobić coś po swojemu, albo rolę rewolucjonisty, który postępuje według własnych wytycznych, za nic mając nieznane sobie regulaminy rodziców.

Ken Blanchard – “przywództwo to nie jest coś co robi się ludziom, ale coś co robi się z ludźmi”. Parafrazując – wychowywanie to nie jest coś co robi się dzieciom, ale coś co robi się z dziećmi.

Możesz usłyszeć jestem chory, nie chcę iść do szkoły, dlaczego mam tam iść, nie odchodź..

Dziecko może skarżyć się na ból głowy, ból gardła, bóle brzucha  na krótko przed czasem wyjścia na rozpoczęcie roku szkolnego. To naturalne stresowe reakcje.

Co robić?

- sama bądź spokojna- dzieci świetnie wyczuwają nastrój rodzica. Twój strach i obawy jedynie potęgują emocje dziecka.

- wcześniej wybierz się na spacer z dzieckiem i pokaż mu budynek szkoły. Mam nadzieję, że uda się wam wejść również na teren placówki – by dziecko zobaczyło wnętrze; niech narysuje szkołę po powrocie

- pobaw się w szkołę

- opowiedz dziecku ciekawe , twórcze, dowcipne historie ze swojego życia szkolnego

-  opowiedz o swoich miłych doświadczeniach w relacjach z kolegami i koleżankami, nauczycielkami gdy Ty chodziłaś do szkoły. Mam nadzieję, że masz takie doświadczenia.

-  przeczytaj dziecku książeczkę o tematyce szkolnej.

-  unikaj długich pożegnań przed szkołą. Jeśli Twoje dziecko uroni  kilka łez to  nie martw się. Większość dzieci przestaje płakać, gdy  rodzice są już poza zasięgiem wzroku. Najlepszym rozwiązaniem jest pozostawienie dziecka szybko.

-  podporządkuj się regułom szkolnym. Jeżeli dzieci mają być pozostawiane przy szatni, bo schodzi po nie wychowawczyni – to nie prowadź dziecka sama do klasy. Jeżeli dzieci mają pozostawiać swoje stroje gimnastyczne czy podręczniki w jakimś określonym miejscu – to nie każ dziecku nosić ich przy sobie…..Widuję takie sytuacje bardzo często. Sama pokazujesz, że można łamać reguły nauczycielki, więc jak potem wytłumaczysz dziecku, że ma coś zrobić „ bo pani kazała”.

-  dziecko powinno wiedzieć,  że chodzenie do szkoły i nauka to jego obowiązek. Dobrze jeśli jest przyjemnością. Dokładnie tak jak z naszą pracą.

-  cały czas ćwicz u dziecka samoobsługę, samodzielność w jedzeniu, ubieraniu się , przebieraniu na w-f, dbaniu o porządek na biurku….

- słuchaj i bądź zainteresowana tym co dziecko opowiada po powrocie ze szkoły, tym co dzieje się w szkole

- stwórz rytuały , rutynę wczesnego kładzenia się spać by wstać do szkoły wypoczętym, samodzielnego ubierania się , jedzenia śniadania, pakowania drugiego śniadania…

-  kontroluj długość oglądania TV i zabawy przy komputerze

-  ćwicz sprawność fizyczną i rozwijaj zainteresowania dziecka

-  codziennie pomagaj w spakowaniu niezbędnych rzeczy – rób to z dzieckiem – nie za dziecko; z czasem jedynie kontroluj czy spakowało się samo

-  nigdy nie krytykuj nauczycieli. Podważenie autorytetu w większości przypadków spowoduje brak posłuszeństwa wobec nauczyciela, lekceważenie powierzanych obowiązków. Często, w późniejszym czasie, przenosi się na lekceważenie innych dorosłych – również rodziców.

- utrzymuj z wychowawczynią bliski kontakt – dowiaduj się jak funkcjonuje dziecko w relacjach z rówieśnikami, w nauce, w zachowaniu, w samodzielności. Dziecko musi wiedzieć, że współpracujecie – często gdy jest brak takiej współpracy dziecko manipuluje rodzicami.

- nie odrabiaj prac domowych za dziecko, ale pomóż jeśli sobie nie radzi.

-wymagaj kończenia zadań

- wymagaj czystego, starannego prowadzenia zeszytów i ćwiczeń. To uczy staranności, koncentracji, poprawia napięcie drobnych mięśni dłoni

- jeżeli ma nieprawidłowy uchwyt pisarski kup specjalny długopis .

Pierwszy dzień dziecka w szkole to również dzień zmiany Twojego życia drogi Rodzicu. Czekają Cię większe obowiązki. Szkoła dziecka również Ciebie zobowiązuje do odpowiedzialności, systematyczności, planowania działań ze względu na naukę dziecka.

Podkreślałam to wielokrotnie w swoich artykułach- dziecko jest Twoim lustrem. To Twoje podejście do nauki, świata i ludzi determinuje sukces szkolny dziecka w większym stopniu niż jego zdolności i predyspozycje.

Analiza, to także próba zrozumienia zaobserwowanych zachowań dziecka, odczytanie ich znaczenia, zrozumienie przeżyć i potrzeb dziecka. Wyjaśniać, tłumaczyć zachowania lub ich brak można poprzez wykazanie ich związku z dotychczasowymi doświadczeniami dziecka lub przez wskazanie, jaką funkcję pełni dane zachowanie w życiu dziecka.

Wiele umiejętności ważnych dla nauki w szkole pojawia się już w wieku przedszkolnym. Dzieci opanowują podstawowe sprawności i nawyki ruchowe.Są na ogół zaradne i samodzielne w zakresie czynności samoobsługowych, posługują się myśleniem przyczynowo-skutkowym, porządkowaniem i klasyfikowaniem różnych obiektów, mają umiejętności porozumiewania się i współdziałania z dorosłymi i rówieśnikami. Z wiekiem zyskują wytrzymałość i odporność na fizyczny i intelektualny wysiłek. W ich aktywności pojawiają się obok zabawy nowe formy: nauka i praca. Wreszcie osiągają gotowość psychomotoryczną, słownikowo-pojęciową i emocjonalno-motywacyjną do opanowania mowy pisanej.

Umiejętności Szkolne

Analizie powinna zostać poddana: znajomość cyklicznych zmian w przyrodzie, działania związane z liczeniem, opowiadanie obrazków i historyjek obrazkowych, nabywanie umiejętności fonologicznych, rysowanie szlaczków. Te zachowania i umiejętności są związane z rozwojem różnych funkcji psychicznych: uwagi, pamięci, reprezentacji pojęciowej (liczba, przestrzeń, czas) i działań z nią związanych, myślenia operacyjnego i przyczynowo-skutkowego oraz rozwoju psychomotorycznego.

Dziecko we wczesnych fazach rozwoju umysłowego myśli w działaniu, mówi o tym, co robi,  przekłada przedmioty, kiedy chce je policzyć itp. Natomiast nauka szkolna oparta jest o obrazy i pojęcia, jest w dużym stopniu zwerbalizowana, wymaga umiejętności szeregowania, klasyfikowania i myślenia przyczynowo- skutkowego. Analizy wymaga proces przechodzenia od myślenia konkretnego do posługiwania się reprezentacją symboliczną.

Kompetencje Poznawcze

Obejmują one  zachowania i umiejętności  dziecka, które dotyczą jego zainteresowań i osiągnięć poznawczych. Są to: poszukiwanie i gromadzenie doświadczeń, łączenie ich w ogólniejsze kategorie poznawcze (np. pojęcia), odkrywanie zależności między doświadczeniami i komunikowanie swoich doświadczeń innym. Analiza dotyczy umiejętności poznawczych związanych z różnymi obszarami działań dziecka: z poznawaniem świata przyrody, świata społecznego i symbolicznego.

Sprawność Motoryczna

Analiza dotyczy aktywności i sprawności ruchowej dziecka, koordynacji ruchowej i sprawności manualnej oraz zadowolenia dziecka z udziału w zajęciach ruchowych.

Samodzielność

Osiąganie samodzielności wiąże się z tym, że w szkole dziecko pozostaje przez kilka godzin w grupie rówieśników. Oczekuje się od niego, że będzie samodzielne w zakresie czynności samoobsługowych i wykonywania zadań szkolnych oraz tego, że nie będzie wymagało ciągłej bliskości i uwagi nauczyciela.

Analiza samodzielności obejmuje te zachowania i umiejętności dzieci, które polegają na zaradności, samodzielnym poszukiwaniu sposobów rozwiązania trudnych sytuacji. Należą tu takie cechy zachowania, jak wytrwałość i odporność. Analiza dotyczy także  braku samodzielności, która widoczna jest w przejawianej zależności, częstych prośbach o pomoc, rezygnacji z własnej inicjatywy. Jeżeli takie zachowania dziecka nie mają przejściowego charakteru, mogą świadczyć o poważnych problemach.

Rozwijanie nowej formy aktywności jaką jest nauka, jest możliwe dzięki zdolności  oddzielenia czynności od  jej wyniku. Zabawa jest główną formą aktywności dziecka w wieku przedszkolnym. W zabawie liczą się czynności, one są celem i źródłem przyjemności. Nauka  jest  formą aktywności, w której ważny jest wynik, efekt.  Aby osiągnąć pożądany rezultat dziecko musi kontynuować pracę nawet wtedy,  kiedy nie ma na to ochoty. Oczekuje się od niego wytrwałości i zainteresowania wynikiem. Konieczność wykonywania poleceń wymaga ich rozumienia, pamiętania a także odporności na niepowodzenia podczas ich realizacji.

Niekonfliktowość

Rozpoczęcie nauki w szkole łączy się z przynależeniem do grupy, do społeczności szkolnej, co pociąga za sobą konieczność respektowania uzgodnionych, a także nieformalnych reguł. Wiele zadań szkolnych wymaga współpracy z rówieśnikami, uwzględniania ich praw np. kolejności, część zadań wykonywana jest dla innych dzieci. Wiele problemów wiąże się z rozwiązywaniem sytuacji konfliktowych, w tym  związanych z rywalizacją.

Pozycje odnoszące się do umiejętności społecznych: współdziałania w grupie, przestrzegania zawartych umów, uwzględniania praw innych dzieci, wyrażania ujemnych uczuć bez krzywdzenia innych. Wymienione tu zachowania dzieci dotyczą podejmowania prób rozwiązywania konfliktów i dążenia do opanowania gwałtownych uczuć w trudnych dla dziecka sytuacjach. Dotyczy też zachowań agresywnych, gwałtownych przejawów emocji, wywoływania konfliktów.

Aktywność Społeczna

Dotyczy zachowań i umiejętności dziecka w zakresie kontaktowania się i porozumiewania z rówieśnikami. Należą do nich: umiejętność komunikowania się, zadawania pytań, zdobywania informacji, zapraszania dzieci do wspólnej zabawy, wyrażania siebie i bycia rozumianym przez innych. Obejmuje zachowania wspólnotowe związane z okazywaniem wsparcia i pomocy, a także zachowania świadczące o swobodnej ekspresji własnych uczuć.

Trzeba pamiętać, że wytrzymałość i odporność dzieci zależy od ich stanu zdrowia i stanu psychofizycznego. Jeżeli dziecko często choruje, bywa bierne, apatyczne, skarży się na hałas i przejawia inne zachowania świadczące o niskiej odporności fizycznej, to może mieć trudności z tolerowaniem warunków zewnętrznych typowych dla większości szkół. Podobny problem dotyczyć może dzieci o dużej wrażliwości emocjonalnej. Szczególnie w takim przypadku w przejściowym okresie wprowadzania reformy, rodzice powinni się zapoznać z warunkami szkoły i ze sposobem dostosowania środowiska do potrzeb dzieci.

Jeżeli dziecko często zmienia rodzaj zajęcia, bardzo krótko koncentruje uwagę, „nie słucha”, nie potrafi  zorganizować sobie zabawy, jest chaotyczne, nie kończy zadań i samowolnie wychodzi, przerywa nauczycielce, kiedy czegoś chce, to nauka w pierwszej klasie może być dla niego trudna.

Zobacz  testy:

http://szkolnedziecko.pl/pdf/diagnoza-przedszkolna.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/test-gotowosci1.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/test-gotowosci2.pdf

Wiele matek wręcz podkreśla, że ojcowie zdecydowaną większość spraw związanych z wychowaniem składają na ich barki.

Pracuję z rodzinami, w których zaistniały mniejsze bądź większe problemy, stąd moje refleksje nad rolą ojca a właściwie jego emocjonalnego braku w wychowaniu dzieci.

Fromm: „Matka jest pokarmem, miłością , ciepłem, ziemią. Być kochanym przez nią to tyle, co być żywym zakorzenionym, mieć ojczyznę i dom….. ..ojciec reprezentuje świat myśli, przedmiotów, które są dziełem ludzkich rąk, świat prawa i ładu, dyscypliny, podróży, przygody. Ojciec wskazuje dziecku drogę w świat”.

Miłość matki jest bezwarunkowa.

Miłość ojcowska jest zdeterminowana określonymi cechami zachowania dziecka – kocham cię bo spełniasz moje oczekiwania, wypełniasz obowiązek, jesteś taki jak ja. Wyobraża abstrakcję, sumienie, obowiązek, prawo i hierarchię. Miłość ojcowska można utracić, jeśli nie spełni się oczekiwań.

W dobie pośpiechu, internetu,  trudniej  ojcu sprawować rolę „wprowadzającego w życie” . Dzieci ojców, którzy nie zajmują się dziećmi (mimo fizycznej obecności nie są emocjonalnie dla dzieci dostępni)  są gorzej społecznie przygotowane niż dzieci ojców nieobecnych.

Czy wiesz, że :

1. Gdy ojciec dyscyplinuje dzieci  mają one później mniejszą tendencję do oszustw i kłamstw.
2. Gdy ojciec daje  odczuć jaki jest opiekuńczy , dzieci w przyszłości stają się bardziej hojne, otwarte na ludzi i świat.
3. Gdy ojciec jest nadmiernie  surowy, emocjonalnie odległy- dzieci mają większą tendencję do zwierzeń (wskaźnik braku dojrzałości i potrzeby uległości).
4. Gdy ojciec liczy się z opinią dziecka, jest łagodny, okazuje czułość bardzo rozwijają się u dziecka uczucia moralne.
5. Gdy ojciec obdarza córkę większym zainteresowaniem wpływa to na rozwój w jej zachowaniu cech kobiecych. Mówi się nawet, że córka jest tym bardziej kobieca im bardziej męski był ojciec. Natomiast identyfikacja z rodzicem tej samej płci koreluje z wysokim rozwojem potrzeby osiągnięć.
6. Ojciec , który jest przez syna postrzegany jako silny i kompetentny, a który jednocześnie nie tłumi poczucia wolności stanowi najkorzystniejszy model.
7. Stawianie przez ojców odpowiednio wysokich wymagań, przy jednoczesnym pozytywnym stosunku stwarza odpowiedni klimat do rozwoju intelektualnego
8. Jeśli syn uważa, że jego postępowanie jest podobne do postępowania ojca, mniej przeżywa stany lękowe, ale kształtuje autorytarne cechy osobowości.
9. Im bardziej ojciec jest serdeczny wobec chłopca, tym bardziej chłopiec identyfikuje się z nim i tym pewniej będzie czuł się w roli mężczyzny. Chłopcy, których ojcowie są nieprzyjemni i odrzucają ich emocjonalnie, często stają się zniewieściali.
10. Aktywne, zdrowe  uczestnictwo ojca w wychowaniu syna pozwala synowi na zerwanie symbiotycznej więzi łączących go z matką. Tym samym na wykształcenie zdrowej, męskiej seksualności, męskiej tożsamości. Jeśli się tak nie stanie będzie, w dorosłym życiu, nienawidził kobiet za to, że ich potrzebuje. Wojciech Eichelberger w swojej książce „Zdradzony przez ojca” ujmuje to tak : „Męska seksualność domaga się zaspokojenia w bliskości z kobietą, ale pozbawiona dostępu do serca, skażona wstrętem, pogardą i nienawiścią staje się dziką bestią, która niszczy zarówno nas, jak i te, które tak pragniemy”.
11. Z badań „niezbicie wynika, iż to właśnie nieobecny ojciec jest tym nieszczęściem, które w największym stopniu łączy młodocianych przestępców -nie kolor skóry, nie brak edukacji, nie bieda.” (Polityka – nr 22 (2195) z dnia 1999-05-29; s. 17)

” Jeden z moich przyjaciół ma syna, który fanatycznie kocha koszykówkę. Mój przyjaciel nigdy się tym sportem  nie interesował. Jednego roku poświęcił wakacje, aby pojechać z synem i obejrzeć wszystkie spotkania reprezentacji na europejskim turnieju koszykówki. Pomijając fakt, że zajęło to ponad trzy tygodnie, czyli całe wakacje,  to jeszcze kosztowało dość dużo. Gdy powrócili, zapytałem przyjaciela:
- Czy ty naprawdę tak bardzo lubisz piłkę koszykową?
- Nie, nie cierpię koszykówki – odparł – Ale za to bardzo kocham mojego syna ”

Czy zgadzasz się z tym?

Jakie są Twoje doświadczenia życiowe w tej kwestii?

Przeciwnicy z kolei uważają, że nigdy nie ma pewności, czy dziecko nie wyda pieniędzy na rzeczy, które są dla niego niezdrowe albo niebezpieczne. Poza tym, może wyrosnąć na materialistę albo wyrobić sobie pogląd, że pieniądze dostaje się za nic.

Jeszcze inni uważają, że  dawanie kieszonkowego jest wskazane, ale powinno dziecko, z tych pieniędzy,  kupować coś do domu – nie tylko przeznaczać na siebie. Dlaczego? Jeśli nie będzie partycypowało w wydatkach domowych nuczy się, że każdą  lekko zdobyta kwotę przeznacza się na przyjemności, co nie wróży dobrze jego dorosłemu życiu.

Pojawiają się pytania :

Czy dawać ?
Od jakiego wieku dawać ?

Jak często dawać ?

Czy interweniować, gdy wydaje na „głupoty”?

Czy młodszemu rodzeństwu też dawać ?

Ile dawać ?

Nie dam jednoznacznej odpowiedzi. Decyzje musisz podjąć sam. Ty znasz swoje dziecko najlepiej.

Jeśli  zdecydujesz się na dawanie kieszonkowego proponuję:

-         dawać tygodniówki. Dziecko nie ma jeszcze dalekiej perspektywy . Z drugiej strony nie będzie miało jednorazowo sporej kwoty na “głupoty”.

-         omów zasady dawania. Przedstaw na co kategorycznie nie zgadzasz się, żeby wydawało

-         ustal cele. Przygotuj też skarbonkę – niech zacznie oszczędzać na ulubioną zabawkę. Możesz umówić się, że jeśli oszczędzi jakąś kwotę, Ty dołożysz resztę na jej zakup.

-         porozmawiaj na temat reklam , ich wpływu na ludzi, przekazu jaki niosą , celu do jakiego dążą

-         pomóż odróżnić potrzeby od zachcianek.

-         w  sklepie porównuj z dzieckiem ceny, sprawdzajcie jakość i skład.

-         graj w gry „Monopol” , „Biznes”, „Gra w życie”- nauczy się zasad rynkowych.

-         angażuj dziecko w rodzinne rozmowy na temat wydatków

M. Adams

Za darmo

Pewnego wieczoru nasz mały syn wszedł do kuchni, gdzie jego mama właśnie przygotowywała kolację, i wręczył jej zapisaną przez siebie kartkę papieru.

Kiedy mama wytarła w fartuch mokre ręce i wzięła kartkę, przeczytała następujące słowa:

Koszenie trawy – $5.00
Sprzątanie mojego pokoju w tym tygodniu – $1.00
Pójście do sklepu za ciebie – $0.50
Pilnowanie braciszka, kiedy jesteś na zakupach – $0.25
Wynoszenie śmieci – $1.00
Dobre stopnie na półrocze – $5.00
Zmiatanie i grabienie podwórka – $2.00

Razem – $14.75
No cóż, matka popatrzyła na stojącego wyczekująco chłopca i mógłbym przysiąc, że przez głowę przemknęły jej liczne wspomnienia. Następnie wzięła pióro, odwróciła kartkę i napisała na drugiej stronie coś takiego:

Dziewięć miesięcy, podczas których nosiłam cię pod sercem, a ty rosłeś we mnie – za darmo.

Wszystkie noce, gdy czuwałam przy tobie, pielęgnowałam i modliłam się za ciebie – za darmo.

Wszystkie godziny próby i łzy wylane z twojego powodu przez wszystkie lata twojego życia – za darmo.

Kiedy dodasz to wszystko, przekonasz się, że całą moją miłość masz za darmo.

Wszystkie noce wypełnione lękiem i zmartwienia, których się spodziewałam – za darmo.

Zabawki, jedzenie, ubrania i nawet podcieranie nosa – za darmo, mój synku.

A kiedy dodasz to wszystko, przekonasz się, że prawdziwa miłość nie kosztuje nic.
Drodzy przyjaciele, kiedy nasz syn przeczytał napisane przez matkę słowa, w jego oczach pojawiły się wielkie łzy. Popatrzył na nią i powiedział: “Mamusiu, bardzo cię kocham”. Potem wziął pióro i wielkimi drukowanymi literami dopisał: “ZAPŁACONO”

Terapeuci twierdzą, że jest jasna, ma doskonałą formę i wysoką częstotliwość dźwięku.Podobno taki wpływ mają powtarzalne motywy w muzyce Mozarta ( jak w muzyce POP). To one  mogą w jakiś sposób oddziaływać na centra w korze mózgowej. Taki swoisty bardzo pozytywny e- narkotyk . Muzyka działająca na podświadomość.
Podczas ćwiczeń przy tej muzyce poprawiają się pamięć i koncentracja.

Eksperymentalne wykorzystanie jej dźwięków jest  pomocne w leczeniu zaburzeń słuchu, dysleksji, autyzmu, nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) i innych umysłowych i fizycznych zaburzeń.

Jej fragmenty są wykorzystywane do różnego rodzaju terapii.

Wiadomo, że dźwięk działa na naszą fizjologię (ostry hałas wywołuje wydzielanie hormonu stresu – kortyzolu), nasz nastrój, ale także przebieg nauki ( trudniej się uczy i pracuje w hałasie), czy wreszcie na nasze zachowanie – unikamy nieprzyjemnych dźwięków. Miłe dla nas dźwięki wprawiają nas w dobry nastrój, stajemy się rozluźnieni, lepiej się koncentrujemy. Jest nam przyjemnie, więc zaistniałe sytuacje  w tym stanie,  kojarzą się nam  przyjemnie.

Muzyka Mozarta ma wyjątkowy charakter, bo wpływa np. na układ nerwowy i aktywność sensomotoryczną człowieka .

Wysokie częstotliwości tych dźwięków są zgodne z rytmem pracy serca .

Równoważy również procesy emocjonalne.
Trudno w to uwierzyć, ale dźwięk dociera już do płodu w macicy kobiety, czy nawet wtedy, gdy człowiek jest w śpiączce .
Muzyka pozwala na uwolnienie się od stresu związanego z chorobą, może redukować ból.

Nie jest rzecz jasna cudownym lekarstwem, choć wiele badań potwierdziło, jak ważna jest dla zdrowia stymulacja słuchowa.
Muzyka i rytmiczne dźwięki są używane przed i po operacjach chirurgicznych, puszcza się je też pacjentom, którzy przeszli urazy głowy.

” Podobno ta muzyka podnosi również iloraz inteligencji – z badań przeprowadzonych w 1993 r. wynika, że uczniowie słuchający Mozarta osiągnęli wyższe wyniki w teście inteligencji.Dowiedziono także, że słuchanie jej we wczesnych latach życia pomaga budować neuronalne drogi, które mają wpływ na rozwój języka, pamięci i poczucia przestrzeni.”

Inne źródła donoszą :

„ Obecnie naukowcy z Uniwersytetu Wiednia – Jakob Pietschnig, Martin Voracek i Anton K. Formann – ucinają dyskusję na temat “efektu Mozarta”, przedstawiając precyzyjne wyniki analiz tego zjawiska. “Z pojawiających się co jakiś czas badań nie wynika nic, co pozwalałoby sądzić, że częstsze słuchanie muzyki Mozarta poprawia pracę mózgu i usprawnia nasze poznawcze wysiłki” – twierdzą…. Ściśle określonego “efektu Mozarta” – takiego, jakiego istnienie zasugerowała w swojej publikacji z 1993 r. Rauscher, nie da się potwierdzić. Analizy Austriaków każą więc włożyć go pomiędzy bajki.”

(Za PAP – Nauka w Polsce)

Czy muzyka Mozarta to swoisty e- narkotyk ?

Obecnie pojawia się coraz więcej muzyki mającej celowo oddziaływać na podświadomość- muzyka synchronizująca półkule mózgowe, inna działająca  na obszary w mózgu pomagające schudnąć, inna pomagająca lepiej się zmotywować…Jakiej się doczekamy-powodującej euforię, omamy, szaleństwo..?

Pozostańmy przy Mozarcie. Osobiście bardzo polecam.

Jeżeli zdecydowanie nie lubisz muzyki Mozarta to słuchaj dźwięku wodospadu, szumiącej wody – mają podobne działanie .

( fragment- źródło: Gazeta Wyborcza 16-05-2003)

Jakie masz doświadczenia związane z muzyką Mozarta ?

Osobiście bardzo polecam.

Jako dorosłe kobiety wchodzą w związki z agresywnymi mężczyznami.

Ja tu rządzę

To w rodzinie, już od najmłodszych lat, wyznaczone zostaje  miejsce podległe w stosunku do mężczyzn.

W rodzinie patriarchalnej to mężczyzna kontroluje życie żony i dzieci. To on narzuca zasady w domu, formy spędzania czasu, wydawania pieniędzy , nawet ubioru oraz wymierza kary ( fizyczne bądź emocjonalne) za niestosowanie się do jego zasad.

W takich rodzinach synowie nagradzani są  za okazywaną agresję. Władczy ojciec, mimo że oficjalnie może wyrażać dezaprobatę dla agresywnych zachowań syna, w rzeczywistości jest z nich zadowolony, co dziecko niezawodnie wyczuwa.

Patriarchalna tresura sprawia, że w wieku dojrzałym mężczyzna reaguje agresją na sytuacje konfliktowe i z góry zakłada, że kobieta powinna tej agresji ulegać.

Co ciekawe- gdy kobieta nie zachowa się ulegle, agresora ogarnia strach!

Często, gdy kobieta znajduje pomoc ( formalną lub nieformalną) agresor zaczyna się bać. Nie zna tego. Takie reakcje są dla niego nowe. Ktoś może lub już stał się silniejszy.

Wobec silniejszych od siebie mężczyzn od dawna już  reagował strachem i posłuszeństwem – a wstyd wywołany tym sposobem rekompensował sobie przemocą wobec słabszych i podległych jego woli.

Mężczyzna, bijąc lub upokarzając swą żonę i dzieci usprawiedliwia swą agresję faktem, że skoro on tak był wychowywany i “wyszedł na ludzi”, to taka droga jest dobra.

Tak wyraża się brak pewności siebie u mężczyzny-chłopca, który nie zna innego sposobu potwierdzenia własnej wartości.

Oczywiście, własne porażki wychowawcze tłumaczone są przez niego zgubnym wpływem matki dzieci.

„Córeczka tatusia” czy „jesteś jak matka”

W przeciwieństwie do chłopca, dziewczynka – córka- ma być uległa, wrażliwa i piękna. Ma sposobić się, przez  życie,  do “dobrego wyjścia za mąż”. Agresywne reakcje spotykają się z potępieniem.

Kobiety wychowane w rodzinie patriarchalnej były karane za śmiałość, asertywność, agresję. Teraz  boją się gniewu, boją się krzyku , upokarzania. Wstydzą się szukać pomocy. Z czasem potrafią nawet uważać , tak jak im wmówił agresor, że to ich wina. Gdyby nie ich takie, czy inne zachowanie, on by się przecież  nie zdenerwował, nie wyzwał, nie obraził się, nie uderzył. On, tak uważa , jest dobrym , spokojnym, “łatwym w obsłudze” człowiekiem.

Uległość jest właśnie tym, na co liczy napastnik. To druga strona patriarchalnego równania.

Z dużym prawdopodobieństwem wychował się on sam w podobnej rodzinie i wszystkie metody przymusu ma w małym palcu.

Słowna agresja to również  forma przemocy – pamiętaj !

Forma, która nie pozostawia śladów porównywalnych ze śladami przemocy fizycznej. Może być jednak przyczyną takich samych cierpień, a powrót do normalności może trwać znacznie dłużej.

Objawy:

-         jest kim innym “na pokaz”, a kim innym prywatnie.

-         stosuje drobne upokorzenia albo ma wybuchy gniewu,

-         chłód i obojętność

-         bezwzględna dominacja,

-         sarkastyczne uwagi

-         milczący dystans,

-         manipulacje i wymuszenia

-         nieuzasadnione wymagania

Najczęściej kobieta będąca ofiarą słownej agresji cierpi bez świadków, nie mając nikogo, z kim mogłaby podzielić się swoimi uczuciami.

W oczach przyjaciół i rodziny agresywny partner może uchodzić za naprawdę porządnego faceta, a z pewnością sam za takiego się uważa !

Jak do tego wizerunku mają  się zamożne biznes woman, kobiety przedsiębiorcze, kobiety pracujące i te wychowujące dzieci – wszystkie te znające swoją wartość ?  .  Kobiety, które mają odwagę i potrafią  bronić swoich praw ?

Jak do tego wizerunku mają się słabi, bijący słabszych ( żony, dzieci) , nieporadni życiowo, zestresowani mężczyźni- na tyle silni – na ile stoi przy nich silna kobieta , na ile kobiety w jego życiu pomogły mu coś osiągnąć .

Który z opisów jest taki bardziej “nasz polski’. Oczywiście mogłabym się odwołać do badań i statystyk, ale masz na pewno własne przemyślenia. Obserwujesz ludzi z Twojego otoczenia. Może podzielisz się tymi obserwacjami w komentarzu ?

Według mnie szkoła, mimo że w większości sfeminizowana, również gorliwie wdraża stereotypowe role, a patriarchat jest obecny również w kulturze i mediach.

Co Ty na to ? Jakie są Twoje doświadczenia ?

Sama wybierz :
” Dawno, dawno temu (a może nie tak dawno, jak nam się wydaje), żyła sobie samotna kobieta. Pewnego dnia, gdy jak zwykle poszła nad płynący nieopodal jej chatki strumień, by zaczerpnąć wody, znalazła w krzakach zranionego węża. Ulitowała się nad nim – wzięła do siebie, opatrzyła jego rany, pielęgnowała, karmiła – i pokochała. Wąż wracał do sił. Kiedyś jednak, gdy nachyliła się nad nim, chcąc pogłaskać, wąż ją ukąsił. Był jadowity. Gdy zwijała się w śmiertelnych męczarniach, ostatkiem sił zapytała go: – Wężu, dlaczego to zrobiłeś? Wiesz, że cię kocham, no i uratowałam ci życie! – Sama jesteś sobie winna, kobieto – odpowiedział – przecież wiedziałaś, że jestem wężem…” lub

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży przygotowujący do bycia świadkiem  sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf

W sytuacji, gdy w przedszkolu/szkole/placówce jest uczeń przewlekle chory, dyrektor powinien:

- pozyskać  od rodziców (opiekunów prawnych) ucznia szczegółowe informacje na temat jego choroby oraz wynikających z niej ograniczeń w funkcjonowaniu;

- zobowiązać nauczycieli do pozyskania wiedzy na temat tej choroby, m.in. poprzez analizę publikacji z serii „One są wśród nas”, przekazanych do szkół przez kuratoria oświaty w całej Polsce;

- zorganizować szkolenie kadry pedagogicznej i pozostałych pracowników przedszkola/szkoły/placówki  w zakresie postępowania z chorym dzieckiem – na co dzień oraz w sytuacji zaostrzenia objawów czy ataku choroby;

- w porozumieniu z pielęgniarką szkolną lub lekarzem, wspólnie z pracownikami przedszkola/szkoły/placówki opracować procedury postępowania w stosunku do każdego chorego ucznia, zarówno na co dzień, jak i w przypadku zaostrzenia objawów czy ataku choroby. Procedury te mogą uwzględniać m.in. przypominanie lub pomoc w przyjmowaniu leków, wykonywaniu pomiarów poziomu cukru, regularnym przyjmowaniu posiłków, sposób reagowania itp. Powinny też określać formy stałej współpracy z rodzicami (opiekunami) tego dziecka oraz zobowiązanie wszystkich pracowników przedszkola/szkoły/placówki do bezwzględnego ich stosowania;

- wspólnie z nauczycielami i specjalistami zatrudnionymi w przedszkolu/szkole/placówce dostosować formy pracy dydaktycznej, dobór treści i metod oraz organizację nauczania do możliwości psychofizycznych tego ucznia, a także objąć go różnymi formami pomocy psychologiczno-pedagogicznej;

- podjąć starania w celu zorganizowania w przedszkolu/szkole/placówce profilaktycznej opieki zdrowotnej nad uczniami.

Jak podkreśla   Minister Edukacji Narodowej Katarzyna Hall  sytuacji, gdy w szkole/placówce nie ma  pielęgniarki lub higienistki szkolnej, profilaktyczna opieka zdrowotna nad uczniami musi być zorganizowana w innej formie.

Przeczytaj jeśli sytuacja dotyczy Ciebie i Twojego dziecka do czego zobowiązana jest szkoła czy przedszkole.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_astma.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_cukrzyca.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_hemofilia.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_padaczka.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/funkcjonowanie_dziecka_chorego.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z-autyzmem_zespolem_aspergera.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_adhd.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_depresja.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_odżywiania.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_zaburzeniami_lekowymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_zaburzeniami_tikowymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_psychotycznymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_odżywiania.pdf

Pamiętaj jednak, że ciąży na Tobie obowiązek dbania o regularne uczęszczanie dziecka na zajęcia. Niewypełnianie obowiązku uczęszczania dziecka do przedszkola podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. O jego niespełnieniu możemy mówić, gdy w ciągu miesiąca jest nieusprawiedliwionych 50 proc. obowiązkowych zajęć edukacyjnych w przedszkolu.

Czy nauczyciel może podać uczniowi leki? przeczytaj tutaj    http://szkolnedziecko.pl/word/choroba.doc

Polecam stronę gdzie znajdziesz bajki-zasypianki, bajki- pomagajki .

Na stronach Zasypianek znajdziesz dużo o bajkach pomagajkach (terapeutycznych) – bajkach, które mogą pomóc Twojemu dziecku w przezwyciężeniu jego problemów. Niektórzy nazywają je „bajki terapeutyczne”, inni „bajki-pomagajki”. Pomagajki to fajna nazwa bo pokazuje, że nie trzeba być „chorym”, żeby z nich korzystać. One są po to by pomóc we wszystkich tych troskach dzieciństwa, które każde dziecko w mniejszym lub większym stopniu ma.

http://bajki-zasypianki.pl/

Wydaje się być oczywistym, że dziecko tym chętniej się uczy im więcej  sukcesów osiąga. Sukcesy z kolei, iż  są proporcjonalne do stopnia rozumienia przez niego materiału nauczania.

Często jednak tak nie jest.

W literaturze psychologicznej spotykamy się z pojęciem “niewystarczających osiągnięć w nauce”, które oznacza “znaczną i utrzymującą się przez dłuższy czas rozbieżność między możliwościami i osiągnięciami dzieci, stwierdzoną na podstawie porównania wyników badania inteligencji ze sprawdzianami szkolnymi, testami osiągnięć i opiniami nauczycieli”.

W amerykańskiej pedagogice od kilkunastu lat funkcjonuje termin “Syndrom Nieadekwatnych Osiągnięć” .

Czym jest Syndrom Nieadekwatnych Osiągnięć?

Dziecko takie albo niczym szczególnym się nie wyróżnia, pozostaje więc niezauważone, albo zyskuje opinię “zdolnego lenia” lub “inteligentnego lawiranta”, pracuje ono poniżej swoich możliwości, mimo iż stać je na więcej.

Przyczyny tkwiące w domu :

1. Wyczekane,  upragnione dziecko – sytuacja, w której długo oczekiwane dziecko staje się dla rodziców “pępkiem świata”. Ono rządzi.
2. Dziecko chorowite lub przewlekle chore- dziecko całkowicie zależne od rodziców , niesamodzielne
3. Rywalizujące rodzeństwo – o względy rodziców. Często nie uczą się na złość, jeśli osiągają słabsze wyniki niż brat czy siostra.
4. Samotne rodzicielstwo – “przelanie” całej swojej miłości na dziecko, danie mu zbyt dużej swobody i władzy. Nie ma wówczas autorytetu – czyli nic nie musi.
5. Dziecko bardzo zdolne – nie potrzebuje się uczyć, gdyż wymagania szkolne są dla niego za niskie, a to prowadzi do wytworzenia się u niego przekonania o łatwym osiągnięciu celu bez wysiłku.
6. Odmienne metody wychowania przez rodziców -sprzeczne informacji i komunikaty. Dziecko manipuluje rodzicami.
7. Rodzic stanowiący niekorzystny model zachowania. Stwierdzenie rodzica typu: “Ja też nie lubiłem szkoły.” – dziecko tłumaczy sobie tak: “Skoro tato nie lubił szkoły, to i ja jej nie lubię.”
8. Zbyt duża swoboda – dzieci, którym pozwala się zbyt wiele manipulują innymi w celu uniknięcia odpowiedzialności i obowiązków.

Przyczyny tkwiące w szkole :

1. Brak odpowiedniej stymulacji ze strony nauczyciela bywa często przyczyną zaniżonych osiągnięć, utrwala je, nawet jeśli nie występują żadne problemy w środowisku domowym ucznia.
2. Niezdyscyplinowana klasa, w której liberalny lub rygorystyczny nauczyciel mimowolnie wzmacnia bierność uczniów uległych i “zachowania agresywno-zaczepne” dzieci dominujących.
3. Klasa, w której panuje klimat tzw. “niezdrowej rywalizacji”. W takiej klasie uczniowie nie uczą się zasad zdrowego współzawodnictwa, gdyż stale są albo zwycięzcami albo pokonanymi.
4. “Etykietowanie” uczniów.
5. Koncentrowanie się na okazywaniu uczniom uwagi głównie w sytuacjach trudnych.
6. Rozbieżność pomiędzy poziomem umiejętności a programem nauczania. Nie radzi sobie.
7. Przedmiotowe traktowanie ucznia.
8. Brak obiektywizmu w ocenie –więc po co ma się uczyć ?
9. Brak stwarzania przez szkołę odpowiednich warunków dla ujawniania twórczości.
10. Brak właściwej diagnozy psychologiczno-pedagogicznej ( deficyty link)

Sylwia Rimm upatruje przyczyn nieadekwatnych osiągnięć w złych stylach nauczania.

Autorka humorystycznie nazwała i określiła szkodliwe typy nauczycieli:

„Luiza na luzie” nie wprowadzająca w klasie żadnego rygoru i porządku,
„Rygorystyczny Robert”, wyzwalający w uczniach agresję i bunt,
„Konkretna Katarzyna”, wytwarzająca w klasie przesadną rywalizację,
„Nadopiekuńcza Sally”, która daje się manipulować dzieciom nadpobudliwym,
„Nudny Bob”, prowadzący mało urozmaicone lekcje.

Przyczyny osobowościowe:

Dzieciom tym brak umiejętności uczenia się. Uważają, że się uczą, a tylko pobieżnie przeglądają materiał. Mają tendencje do działań zdezorganizowanych, zapominają odrobić lekcje, nie pamiętają, co było zadane, gubią swoje zeszyty i książki, marzą na jawie lub nie słuchają, zbyt wiele gadają na lekcji. Ich wypracowania są pełne błędów, chaotyczne, napisane bez zastanowienia.

Innym dzieciom, perfekcjonistom, zaczyna stale brakować czasu na wykonanie zadania, ze względu na zbyt wolne tempo pracy.

Potrafią tak pokierować rodzicami, że ci będą odrabiać za nich lekcje, a nauczycielami tak, że poświęcą im więcej uwagi lub będą dawać łatwiejsze zadania.

Na swe niepowodzenia mają wiele tłumaczeń: szkoła jest nudna, nauczyciele są okropni, testy są źle skonstruowane, nie są wystarczająco zdolni, za dużo się od nich oczekuje, narażeni są na zbyt duży stres itp.

Trudno im  uwierzyć w siebie, bo nie stawiają sobie wyzwań, nie pokonują trudności, nie mają satysfakcji ze zwycięstwa. Nie potrafią również radzić sobie z niepowodzeniami, porażką. Często są niecierpliwi, nietolerancyjni, uparci, cyniczni, nieustępliwi, hałaśliwi, pretensjonalni, niechętni do współpracy,egocentryczni, obojętni wobec zasad dobrego wychowania.
W szkole nie da się uniknąć rywalizacji , Zresztą powinni się  nauczyć jak sobie z nią radzić. Będzie im ta umiejętność potrzebna w dorosłym życiu. Te dzieci, które nauczą się przegrywać, bez poczucia totalnej klęski i wykorzystywać porażkę dla własnego rozwoju, osiągną sukces w szkole i społeczeństwie.

Powodzenia