Nie mamy  wiedzy jakimi ludźmi są, a powierzamy im swoje dzieci na kilka godzin dziennie, przez wiele lat. Czego może nauczyć dziecko człowiek, który jest tchórzem, który nie ma zasad, który silny jest tylko w grupie, który stosuje zasady “court hood”? Czy wśród ludzi, którzy udają, że nie słyszą płaczu maltretowanego dziecka za ścianą, krzyków bitej przez sąsiada żony, wołania o pomoc kopanego przez grupę wyrostków przechodnia, są świadkami jakiejkolwiek krzywdy i nie reagują- znajdują się nauczyciele ? Chcemy wierzyć, że nie !

Statystyki mówią jednak coś innego.

Pismo “Niebieska linia”-” Zazdrośni o wyniki i nagrody podwładnych “mali szefowie” atakują z upodobaniem ofiarę: eksploatując ją – udowadniają jej słabość, a swoją wyższość i przewagę.Ważne jest rozgraniczenie między mobbingiem (o aspekcie psychospołecznym) a konfliktami interpersonalnymi, które wprawdzie występują w miejscu pracy, lecz nie zakłócają wzajemnych relacji między pracownikami. Zjawisko charakteryzuje się stosowaniem przewrotnych, nieszczerych zachowań przez mobbera lub mobberów wobec jednego lub grupy kolegów z pracy. Oczernianie, przykre aluzje, upokarzanie oraz groźby powtarzają się i nasilają w ciągu miesięcy (Casilli, 2000) . Wszystko to służy jednemu celowi: zniszczeniu ofiary. Dręczycielami często są wyższe kadry kierownicze albo ludzie mający władzę nad pracownikami. Podważając kompetencje osoby, stawiają ją w negatywnym świetle…

Rola sprawcy i ofiary

Mogłoby się wydawać, że ofiarą znęcania się psychicznego będzie osoba słaba i niezaradna – nie jest to jednak prawdą. Okazuje się, że czynnikiem, który wpływa na rozwój zjawiska, jest bardziej sytuacja w pracy niż określony typ osobowości prześladowanego. Badania wskazują, że mobbing istnieje przede wszystkim w instytucjach, w których pewne osoby lub grupy osób skupiają w swoich rękach nadmierną władzę. Nie musi ona mieć wcale charakteru formalnego; może być nieformalna, a wtedy staje się bardziej niebezpieczna, ponieważ nie ograniczają jej żadne przepisy.

Gdyby pokusić się o stworzenie profilu “sprawcy”, to mogłaby nim być osoba charakteryzująca się wysokim poziomem biernej agresji, dbająca o własne korzyści, postrzegająca kolegów jako rywali, zazdrosna o sukcesy innych, posiadająca przy tym wyolbrzymione poczucie własnej wartości i przeceniająca swoje umiejętności. Sprawcy mobbingu nie mają żadnych wyrzutów sumienia. Wśród agresorów zdarzają się także i tacy, którzy posiadają niewysokie mniemanie o sobie, co powoduje, że u innych doszukują się wad. Potrzeba stworzenia marginesu bezpieczeństwa (dominacja nad drugim człowiekiem) pozwala zrekompensować brak zaufania do samego siebie. Można pokusić się o tezę, iż pobudką mobbera jest strach lub potrzeba terroryzowania otoczenia, żeby pozbyć się swojego lęku, projektując go na innych…W sytuacji prześladowania psychicznego, poza ofiarą i katem, istotną rolę odgrywają także uczestniczące w niej na co dzień osoby trzecie, tak zwani widzowie. Osoby te określa się mianem co-mobberów – to ci, którzy popierają i umacniają agresorów, oraz side-mobberów – osoby bardziej “kreatywne”, które podsuwają pomysły na nowe formy nękania. (Ege i Lancioni, 1998 ). Żadna sytuacja mobbingu nie może zostać niezauważona przez współpracowników. W konsekwencji zostają w nią włączeni, w sposób aktywny pomagając katom w prześladowaniu ofiary, w sposób pasywny zaś tuszując sprawy zamiast reagować ze stanowczością. Słabi w swoich przekonaniach (dotyczących w dużej mierze sprawiedliwości), boją się przeciwstawić takim działaniom, ponieważ obawiają się zostać ofiarą.

Istnieją pewne indywidualne czynniki narażające osobę na działania mobbingowe. Właściwościami tymi mogą być cechy powszechnie spostrzegane jako pozytywne i predystynujące pracownika do odnoszenia sukcesów, tj. kreatywność, wysoki poziom wykształcenia, umiejętności i zdolności. Te cechy w sytuacji rywalizacji czy wykonywania zadania ze współpracownikami mogą stanowić zagrożenie, a mobbing ze strony współpracowników też jest częsty – około 12% przypadków (Hirigoyen, 2003).

Badania Pomorskiego Instytutu Demokratycznego z 2002 roku prowadzone na grupie przedstawicieli oświaty (nauczyciele, pedagodzy, wychowawcy), pokazały, że skala tego zjawiska jest zastraszająca. Aż 62,5% respondentów deklarowało, że było poddawanych działaniom mobbingowym dłużej niż pół roku (Kmiecik-Baran, Rybicki, 2004, czytaj także: Merecz, Mościcka, Dra- barek, 2005). Skutkami takich działań były: brak motywacji do pracy (23,1%), mniejsza efektywność w pracy (17,3%), straty finansowe (9,39%), zmiana pracy (8,4%), zwolnienia lekarskie (5,5%), myśli samobójcze (2,64%).

Ofiarami mobbingu zwykle nie są osoby wcześniej dotknięte jakąś patologią lub szczególnie słabe. Przeciwnie, bardzo często zjawisko pojawia się, gdy ofiara reaguje na autorytaryzm szefa i odmawia podporządkowania się. Jest wśród nich wiele osób skrupulatnych, odznaczających się pracowitością, szczególnie zaangażowanych w pracy, przewyższających wykształceniem i kompetencjami zwierzchników, którzy nie mają porównywalnego z nimi przygotowania. Mobbing może dotykać także osoby odrębnej płci, rasy, religii itp., posiadające coś, czego inni nie mają, np. młodość, urodę, bogactwo, komunikatywność itd. Celem działania sprawcy jest psucie opinii ofiary i szkodzenie jej aż do usunięcia z zajmowanego stanowiska (OSA, 2006).’

Polecam moje wpisy http://szkolnedziecko.pl/?s=naucz+dziecko+odwagi

http://szkolnedziecko.pl/2011/04/serce-myszy/

Kto uczy Twoje dziecko ?

Jako dorosłe kobiety wchodzą w związki z agresywnymi mężczyznami.

Ja tu rządzę

To w rodzinie, już od najmłodszych lat, wyznaczone zostaje  miejsce podległe w stosunku do mężczyzn.

W rodzinie patriarchalnej to mężczyzna kontroluje życie żony i dzieci. To on narzuca zasady w domu, formy spędzania czasu, wydawania pieniędzy , nawet ubioru oraz wymierza kary ( fizyczne bądź emocjonalne) za niestosowanie się do jego zasad.

W takich rodzinach synowie nagradzani są  za okazywaną agresję. Władczy ojciec, mimo że oficjalnie może wyrażać dezaprobatę dla agresywnych zachowań syna, w rzeczywistości jest z nich zadowolony, co dziecko niezawodnie wyczuwa.

Patriarchalna tresura sprawia, że w wieku dojrzałym mężczyzna reaguje agresją na sytuacje konfliktowe i z góry zakłada, że kobieta powinna tej agresji ulegać.

Co ciekawe- gdy kobieta nie zachowa się ulegle, agresora ogarnia strach!

Często, gdy kobieta znajduje pomoc ( formalną lub nieformalną) agresor zaczyna się bać. Nie zna tego. Takie reakcje są dla niego nowe. Ktoś może lub już stał się silniejszy.

Wobec silniejszych od siebie mężczyzn od dawna już  reagował strachem i posłuszeństwem – a wstyd wywołany tym sposobem rekompensował sobie przemocą wobec słabszych i podległych jego woli.

Mężczyzna, bijąc lub upokarzając swą żonę i dzieci usprawiedliwia swą agresję faktem, że skoro on tak był wychowywany i “wyszedł na ludzi”, to taka droga jest dobra.

Tak wyraża się brak pewności siebie u mężczyzny-chłopca, który nie zna innego sposobu potwierdzenia własnej wartości.

Oczywiście, własne porażki wychowawcze tłumaczone są przez niego zgubnym wpływem matki dzieci.

„Córeczka tatusia” czy „jesteś jak matka”

W przeciwieństwie do chłopca, dziewczynka – córka- ma być uległa, wrażliwa i piękna. Ma sposobić się, przez  życie,  do “dobrego wyjścia za mąż”. Agresywne reakcje spotykają się z potępieniem.

Kobiety wychowane w rodzinie patriarchalnej były karane za śmiałość, asertywność, agresję. Teraz  boją się gniewu, boją się krzyku , upokarzania. Wstydzą się szukać pomocy. Z czasem potrafią nawet uważać , tak jak im wmówił agresor, że to ich wina. Gdyby nie ich takie, czy inne zachowanie, on by się przecież  nie zdenerwował, nie wyzwał, nie obraził się, nie uderzył. On, tak uważa , jest dobrym , spokojnym, “łatwym w obsłudze” człowiekiem.

Uległość jest właśnie tym, na co liczy napastnik. To druga strona patriarchalnego równania.

Z dużym prawdopodobieństwem wychował się on sam w podobnej rodzinie i wszystkie metody przymusu ma w małym palcu.

Słowna agresja to również  forma przemocy – pamiętaj !

Forma, która nie pozostawia śladów porównywalnych ze śladami przemocy fizycznej. Może być jednak przyczyną takich samych cierpień, a powrót do normalności może trwać znacznie dłużej.

Objawy:

-         jest kim innym “na pokaz”, a kim innym prywatnie.

-         stosuje drobne upokorzenia albo ma wybuchy gniewu,

-         chłód i obojętność

-         bezwzględna dominacja,

-         sarkastyczne uwagi

-         milczący dystans,

-         manipulacje i wymuszenia

-         nieuzasadnione wymagania

Najczęściej kobieta będąca ofiarą słownej agresji cierpi bez świadków, nie mając nikogo, z kim mogłaby podzielić się swoimi uczuciami.

W oczach przyjaciół i rodziny agresywny partner może uchodzić za naprawdę porządnego faceta, a z pewnością sam za takiego się uważa !

Jak do tego wizerunku mają  się zamożne biznes woman, kobiety przedsiębiorcze, kobiety pracujące i te wychowujące dzieci – wszystkie te znające swoją wartość ?  .  Kobiety, które mają odwagę i potrafią  bronić swoich praw ?

Jak do tego wizerunku mają się słabi, bijący słabszych ( żony, dzieci) , nieporadni życiowo, zestresowani mężczyźni- na tyle silni – na ile stoi przy nich silna kobieta , na ile kobiety w jego życiu pomogły mu coś osiągnąć .

Który z opisów jest taki bardziej “nasz polski’. Oczywiście mogłabym się odwołać do badań i statystyk, ale masz na pewno własne przemyślenia. Obserwujesz ludzi z Twojego otoczenia. Może podzielisz się tymi obserwacjami w komentarzu ?

Według mnie szkoła, mimo że w większości sfeminizowana, również gorliwie wdraża stereotypowe role, a patriarchat jest obecny również w kulturze i mediach.

Co Ty na to ? Jakie są Twoje doświadczenia ?

Sama wybierz :
” Dawno, dawno temu (a może nie tak dawno, jak nam się wydaje), żyła sobie samotna kobieta. Pewnego dnia, gdy jak zwykle poszła nad płynący nieopodal jej chatki strumień, by zaczerpnąć wody, znalazła w krzakach zranionego węża. Ulitowała się nad nim – wzięła do siebie, opatrzyła jego rany, pielęgnowała, karmiła – i pokochała. Wąż wracał do sił. Kiedyś jednak, gdy nachyliła się nad nim, chcąc pogłaskać, wąż ją ukąsił. Był jadowity. Gdy zwijała się w śmiertelnych męczarniach, ostatkiem sił zapytała go: – Wężu, dlaczego to zrobiłeś? Wiesz, że cię kocham, no i uratowałam ci życie! – Sama jesteś sobie winna, kobieto – odpowiedział – przecież wiedziałaś, że jestem wężem…” lub

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży przygotowujący do bycia świadkiem  sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf

Ruszyła  kampania społeczna “Mądrzy Rodzice”, której celem jest zachęcenie rodziców do szukania wiedzy o tym, jak wychowywać dzieci bez stresu, agresji i przemocy. Kampanię zorganizowali wspólnie Rzecznik Praw Dziecka i Fundacja KidProtect . Na ich zlecenie przeprowadzono test, w którym tysiącosobowa, reprezentatywna próba matek i ojców miała odpowiedzieć na pytanie, jak poradziliby sobie w konkretnych sytuacjach wychowawczych.

Jakub Śpiewak z Fundacji KidProtect podkreśla, że wynik nie świadczy o tym, iż większość Polaków jest złymi rodzicami, ale że po prostu rodzicom brakuje elementarnej wiedzy o tym, jak sobie radzić w konkretnych sytuacjach w relacjach z dziećmi.

Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak powiedział, że trzeba przekonać rodziców, że dziecko jest wyjątkowym człowiekiem, któremu należy się czas i uwaga konieczne do tego, aby pociech nie wychowywała telewizja i bohaterowie gier komputerowych, ale świadomi rodzice.

Stąd hasło kampanii

Dane dotyczące agresji i przemocy wśród młodzieży budzą niepokój specjalistów zajmujących się sprawami dzieci, a wzrost przestępczości w tej grupie jest zauważalny. Dorośli – w tym rodzice i opiekunowie – niestety rzadko zadają sobie pytanie o przyczynę tych negatywnych zjawisk. Nie uświadamiają sobie, że to właśnie w nich tkwić może problem. Winą za złe zachowanie dziecka obarczają szkołę lub znajomych, wśród których spędza ono czas wolny. Tymczasem podstawową przyczyną problemu są zaniedbania i błędy, jakie my, rodzice, popełniamy w procesie wychowawczym.

To, jakie będą kolejne pokolenia młodzieży, zależy od nas, dorosłych. Chcemy, aby rodzice przyjrzeli się relacjom panującym w rodzinie i uświadomili sobie, że wszystko, co powiedzą lub zrobią, będzie miało wpływ na przyszłość ich dzieci.

Fundacja KidProtect we współpracy z Rzecznikiem Praw Dziecka przygotowuje Szkoły dla Rodziców. Na razie przygotowywani są liderzy szkół, a w przyszłym roku mają ruszyć zajęcia dla rodziców. Będą je prowadzić specjaliści z dziedziny psychologii pedagogiki i prawa.

Pamiętaj, by nigdy nie być obojętnym na krzywdę dziecka. Gdy obawiasz się konsekwencji ze strony nauczycieli czy dyrekcji możesz zgłosić się do: organu prowadzącego szkołę – urzędy miast, gmin, do Kuratorium Oświaty, sądu , poradni psychologiczno-pedagogicznej

Zawsze reaguj gdy :

• dziecko mówi Ci, że dzieje mu się krzywda,  boi się nauczycieli lub kolegów
• dziecko mówi Ci o  pobiciu, dręczeniu, wymuszaniu pieniędzy czy rzeczy
• dziecko opowiada Ci o niepokojących zdarzeniach dotyczących kolegów – np. że ktoś nie ma kanapek, a inny ma sińce na ciele
• Twoje dziecko przestało radzić sobie z nauką.
• przewidujesz, że dziecko może mieć problemy w szkole z powodów zdrowotnych, szczególnie jeśli jest dyslektykiem, dysgrafikiem lub cierpi na ADHD czy z jakiekolwiek innego powodu wymaga szczególnego traktowania przez nauczycieli.
• Twoje dziecko jest wybitnie zdolne.
• Masz problemy wychowawcze z dzieckiem

To jak  Ci się układa się w związku, jakie są Twoje relacje , ma ogromny wpływ na zachowanie i rozwój dziecka. Sądzę, że wiesz o tym doskonale. Nie wiem czy wiesz, że nie wszystko da się naprawić.

W związku bywa jak w siłowni- dźwiganie ciężarów- tych emocjonalnych , ale i tych dosłownych. Trening siłowy, mentalny, emocjonalny…

Niekiedy sami sobie narzucamy siłę, tempo, miejsce, czas treningu.

Niekiedy narzuca nam to “trener” i nie interesuje go , że w tym czasie i miejscu nie chcemy „ćwiczyć”.

Niekiedy to my stajemy się „trenerami” i narzucamy ćwiczenia .

Najczęściej nie odbywa się to  obcesowo, w sposób otwarty, ale podstępnie, prawie niezauważalnie.

Czy udało się Wam ( celowo nie piszę Tobie- bo tego muszą chcieć i potrafić obie strony) stworzyć więź?

Więź wymaga dojrzałości, czyli umiejętności bezinteresownego dawania i brania. Osoba dojrzała potrafi dzielić się tym, co przeżyła, a jednocześnie potrafi brać. Bo w związku trzeba wspomagać się, słuchać i rozpoznawać potrzeby swoje i drugiego człowieka.
Więź wymaga wysokiego poczucia wartości, bo gdy je się ma – nie wymaga się od drugiego człowieka dowartościowania siebie.

Więź buduje się przez rozmowę.

Jest to bardzo trudna sprawa- rozmawiać!!!

Jeżeli chcemy usłyszeć, to musimy choć przez moment milczeć, skupić się na słowach i myślach partnera. Bo słuchamy po to, by zrozumieć drugiego człowieka. A jak czegoś nie rozumiemy, to musimy się dopytać. A jak się już dowiemy – musimy to przetrawić i odpowiedzieć, jeżeli partner czeka na odpowiedź.

Ktoś kto myśli tylko o sobie, może być tobą zainteresowany tylko w określonym celu.

Dzisiaj ludzie chętnie zagłuszają swoje sumienie. Dają się ponieść czemuś łatwiejszemu, a ofert stymulujących nasz aparat serotoninowy jest mnóstwo dookoła: jedzenie, alkohol, seks, narkotyki, hazard, zakupy, praca…

Jeżeli jesteś ciekawa siebie, to będziesz ciekawa drugiego człowieka.

Jeżeli rozumiesz siebie, to jest duża szansa, że zrozumiesz kogoś innego.

Jeżeli lubisz siebie, to możesz polubić kogoś drugiego.

Jeżeli szanujesz  siebie, to będziesz szanować drugą osobę.

Jakie są Twoje odpowiedzi?

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Agresja w szkole jest na porządku dziennym. Dzieci mają własne pomysły jak sobie z nią radzić. Agresorzy , jak i ich ofiary,  pochodzą ze wszystkich klas społecznych.

J. Melibruda wiąże z przemocą kilka właściwości :

1. Przemoc jest zawsze intencjonalna

2. Przemoc jest naruszeniem jakiś praw i dóbr osobistych jednostki

3. Przemocą jest takie naruszenie praw i dóbr jednostki, które uniemożliwiają mu samoobronę

4. Przemoc powoduje zawsze jakieś szkody

5. Przemoc lubi się powtarzać

6. Często pierwszy akt przemocy jest dziełem przypadku. Poczucie bezkarności, bezwolne przyjęcie agresji toruje drogę przemocy

7. Przemoc jest często rozpaczliwym zagłuszaniem poczucia niemocy

8. Za przemoc odpowiedzialny jest sprawca, bez względu na to, co zrobiła ofiara

9. Niektóre przejawy grożenia przemocą są w istocie aktami przemocy

10. Nie każda forma przemocy jest ścigana przez prawo

Mobbing polega na szykanowaniu. Oznacza terror psychiczny : zaczepianie, izolowanie, obmawianie, nieprzyjazne wypowiedzi i zachowania grupy lub osoby mające na celu wyłączenie konkretnej osoby z grupy. Zastraszanie, upokarzanie. Ten rodzaj przemocy zazwyczaj ma charakter długofalowy.

Pokrewnym terminem mającym w praktyce takie samo zastosowanie jest bulling.

Słowo bulling jest rozumiane najczęściej jako tyranizowanie, z intencją skrzywdzenia drugiej osoby. Agresywny akt w dużej mierze nie jest wynikiem prowokacji i powtarza się na przestrzeni jakiegoś czasu. Określany jest często jako celowe, powtarzalne i  nie prowokowane zachowania agresywne jednego lub grupy sprawców wobec ofiary, z zamiarem sprawienia jej bólu fizycznego, przykrości, poniżenia lub przerażenia jej, najczęściej w obliczu grupy „widzów” z wyraźną nierównowagą sił- niemożnością obronienia się ofiary i poczuciem bezkarności sprawcy.

Bulling bezpośredni :

a) fizyczny- popychanie , plucie, kopanie, uderzanie, zabieranie i chowanie rzeczy, zmuszanie do wykonywania poniżających, ośmieszający czynności

b) słowny- emocjonalny- grożenie, poniżanie przez przezywanie, wyśmiewanie, robienie min i prowokowanie

Bulling pośredni

a) relacyjny- obmawianie, rozpuszczanie plotek, namawianie innych do izolacji ofiary, odrzucanie jej i  ignorowanie

b) cyber bulling- umieszczanie w sieci oszczerczych informacji

Każde upokorzenie dziecka jest formą przemocy emocjonalnej. Wymieniane przez badaczy charakterystyczne objawy przemocy emocjonalnej :

- mogą być fizycznie słabsze

- boją się urazów dlatego unikają niebezpiecznych zabaw

- są ostrożne, wrażliwe, ciche, mało aktywne, często płaczą

- są niepewne, zalęknione, mają niską samoocenę

- łatwiej nawiązują kontakt z dorosłymi niż rówieśnikami

- z oporami wychodzą z domu, skarżą się na brak apetytu, bóle głowy, żołądka

- mają problemy ze snem

- zdarzają się im nagłe zmiany nastroju

- są samotne podczas przerw

- jako ostatnie wybierane są  do składu drużyny w klasie

- mają problemy z głośniejszymi wypowiedziami na lekcjach

- nie mają kolegów z klasy

- miewają zaburzenia mowy ( wynikające z napięcia emocjonalnego)

- charakteryzuje je brak poczucia pewności siebie

- często nadmierne podporządkowują  się dorosłym

- często kłamią

- przejawiają nieadekwatny lęk przed konsekwencjami różnych działań

- typowy dla nich jest lęk przed porażką

- mają dużą potrzebę kontrolowania wszystkiego

- niekiedy zachowują się  agresywnie w stosunku do siebie i innych ( obgryzanie paznokci, gryzienie ubrania)

- dążą do perfekcjonizmu

Sprawcy  :

- łatwo się irytują

- mają potrzebę dominowania

- chętnie uciekają się do przemocy i gróźb

- dążą do  realizacji swojej woli za wszelką cenę

- chełpią się wyimaginowaną lub faktyczną władzą

- są porywczy i gwałtowni

- mają niski próg frustracji

- mają trudności z przystosowaniem się do panujących norm i zasad

- aby osiągnąć korzyści chętnie oszukują

- sprytnie wykręcają się z trudnych sytuacji

- nie współczują dręczonym

-  mają dość  wysokie mniemanie o sobie

- stosunkowo wcześnie zaczynają łamać normy społeczne

“Co siódmy kot nie łowi myszy” pisał Olweus (twórca pojęcia mobbing). Z jego badań wynika, że żadna z cech zewnętrznych , nie przynależność społeczna a tylko jedna cecha wewnętrzna, wrodzona- nadwrażliwość- warunkuje odporność w sytuacjach społecznych. To od niej zależy, czy mamy grubą czy cienką “skórkę społeczną”.

Czy ten problem dotyczy Twojego dziecka?

Mieszkaniec jednego z krakowskich osiedli zwrócił się do dyrektora szkoły podstawowej z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczących bójek, pobić, agresji słownej oraz przypadków przyłapania uczniów na spożywaniu alkoholu lub zażywaniu narkotyków na terenie placówki. Dodatkowo ojciec ucznia chciał dowiedzieć się, jakie działania podejmuje dyrekcja szkoły w ramach walki z uczniowską przemocą oraz jakie konsekwencje wyciągane są wobec uczniów mających konflikt z prawem.

Informacje te jednak nie zostały udzielone, a sprawa trafiła na wokandę.

Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W  opinii ustawowo zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Dyrektor szkoły bez wątpienia takim podmiotem jest

Na szkole spoczywają bowiem zadania dydaktyczno-wychowawcze, a jej dyrektor odpowiedzialny jest za zapewnienie bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie organizowanych przez szkołę zajęć na mocy ustawy o systemie oświaty.
Sąd w Krakowie podkreślił, że udostępnianie informacji publicznych przez organy do tego zobowiązane powinno być regułą, a jakakolwiek odmowa udostępnienia musi być uzasadnionym wyjątkiem. Sąd – w przeciwieństwie do dyrektora szkoły – nie miał wątpliwości, że kwestie bezpieczeństwa w szkole oraz naruszeń prawa przez uczniów są sprawą publiczną. Zgodnie z ustawą udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o polityce wewnętrznej danej jednostki, zasadach jej funkcjonowania, sposobie realizacji zadań oraz ich skutkach.

Skoro więc do obowiązków dyrektora szkoły należy dbanie o bezpieczeństwo uczniów i nauczycieli w czasie zajęć szkolnych, to szczegóły dotyczące spełniania tego obowiązku są informacją o charakterze publicznym, która podlega udostępnieniu.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. II SAB/Kr 33/10.
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Więcej przemocy, mniej kradzieży w szkołach – tak podają policyjne statystyki

W policyjnych kartotekach najczęściej odnotowuje się bójki, kradzieże i rozboje. Wynika z nich, że w 2009 r. wzrosła ilość bójek i pobić w szkołach, zmalała za to liczba popełnianych kradzieży.

„Uszczerbek na zdrowiu” – statystyka

W 2009 r. przybyło spraw zakwalifikowanych jako „uszczerbek na zdrowiu”. Policja odnotowała ich w podstawówkach i gimnazjach ponad 2,2 tys. W 2008 r. było ich 1,3 tys. W szkołach średnich ta liczba jest znacznie mniejsza. W 2009 r. „tylko” 139 uczniów doznało tam uszczerbku na zdrowiu.

„Uszczerbek na zdrowiu” to najróżniejsze obrażenia: od niewielkich ran czy siniaków po poważne urazy, jak złamania kończyn czy wstrząśnienia mózgu.

Bójki, pobicia – statystyka

Wiele z tych urazów to efekt agresywnych zachowań, które wciąż są dużym problem polskich szkół. Najwięcej bójek i pobić jest w gimnazjach i podstawówkach. W 2009 r. policja odnotowała ich tam ok. tysiąca. W szkołach średnich – 60.

Rozboje, wymuszenia i kradzieże – statystyka

Rozboje i wymuszenia wciąż są dużym problemem polskich szkół. Co roku policja rejestruje ich w szkołach 3-4 tys. Policyjne statystyki wskazują natomiast na spadek liczby kradzieży. W podstawówkach i gimnazjach w 2009 r. było ich 2,6 tys. To ok. 160 mniej niż w roku 2008.

Źródło: strona internetowa gazety Rzeczpospolitej.