Dlaczego dziecko płacze- oto jest pytanie ?

Według badań niepokojącym jest stan, gdy dziecko płacze dłużej niż trzy godziny w ciągu dnia.

Dlaczego płacze zdrowe, zadbane małe dziecko – łatwiej by było wymienić dlaczego – nie płacze. Płacze bo: za zimno, za ciepło, za jasno, za ciemno, za głośno, za cicho, za mokro, za ciasno, z głodu, z bólu brzucha, bo psoci się mucha, bo jest zmęczone lub dlatego , że chce się bawić, bo chce usnąć i dlatego, że nie chce spać…..Tak mogłabym przez cały artykuł. W wielu przypadkach, nie jesteśmy w stanie określić –dlaczego płacze. Płacze? – wrzeszczy aż nie może złapać tchu ,sinieje i to trwa zdaje się w nieskończoność. Czujemy się winni jako rodzice, że tak płacze, że nie wiemy dlaczego, że nie wiemy jak pomoc. Jest to dla nas trudna, bolesna sytuacja.

Droga mamo. Jesteśmy różni, pod względem płaczu również. Niektóre dzieci łatwiej uspokoić inne trudniej. Niektóre są bardziej wrzaskliwe, inne płaczliwe jeszcze inne biegające. Są też lękliwe, odważne ….Płacz również jest różny.

Pytanie chyba trzeba zadać inne- co zrobić, żeby nie płakało ?!

Dyscyplinowanie dzieci jest prawdopodobnie jedną z najtrudniejszych umiejętności dla rodziców do nauki

Z pewnością pediatra Ci podpowie wiele sposobów, czy przyjaciółka .

Z własnego doświadczenia mogę podpowiedzieć:

-         nie ignoruj tego płaczu. Małe dziecko uczy się behawioralnie . Ma się nauczyć, że  podchodzisz i opiekujesz się nim nie tylko wtedy  gdy płacze, ale również wtedy gdy bawi się grzechotką, gdy gaworzy. Zwróć uwagę w jakich sytuacjach zajmujesz się dzieckiem. Będzie płakało, bo nauczy się , że wtedy jesteś, że ktoś się nim wtedy zajmuje, przywołało kogoś. Nie umie mówić – tak się komunikuje.

-         noszenie na rękach –dziecko czuje obecność, bliskość matki . Dlatego taką furorę zrobiły nosidełka i chusty. Dziecko jest wtedy spokojniejsze Nowe, pojawiające się bodźce zewnętrzne, nie są tak niepokojące, gdy dziecko czuje ciało matki-jej dotyk, oddech, bicie serca.

-         szeptanie i dotykanie

-         spokojna muzyka, rytmiczne dźwięki ( niektóre dzieci lubią szum ulicy czy jednostajny warkot pralki)

Co z nami rodzicami?

Z naszymi potrzebami, uczuciami?

Niedospani, zmęczeni szukamy chwili spokoju.

Co robić?

-         dziecko nie płacze przeciw Tobie, płacze bo ciągle chce być Tobą. ( ciesz się , bo to szybko minie i nie będzie Ci nawet chciało powiedzieć gdzie jest)

-         jeżeli możesz dziel się obowiązkami i przyjemnościami przy dziecku z innymi. Pozwól innym też zająć się dzieckiem. Częstym błędem mam jest zaborczość w opiece. Uważają, że zrobią wszystko przy dziecku najlepiej. Nie podważam tego, ale dla własnego dobra, nabrania dystansu odpuść mamo trochę. Widuję w przedszkolu i szkole nadopiekuńcze matki i obserwuję potem tego konsekwencje. Dziecko potrzebuje różnych ludzi . Szczególnie pozwól , a wręcz domagaj się by opiekę na równi z Tobą miał ojciec. Jego zachowanie, reakcje mają ogromny wpływ nie tylko na rozwój dziecka, ale również na tworzenie wzajemnej więzi- jest ona nie do przecenienia.

-         jeżeli płacz dziecka wyprowadzi Cię z równowagi- połóż je w bezpiecznym miejscu i odejdź by się uspokoić. Nie ma możliwości, żeby zdenerwowany opiekun uspokoił dziecko. Czy będzie ono małe czy duże.

Ludzie płaczą , taka jest nasza natura. Płaczemy ze stresu, gdy czujemy się przygnębieni, gdy dzieje się nam krzywa, ze wzruszenia… To normalne płakać. Niektórzy płaczą więcej od innych, zależy to od osobowości.. Zrozum płacz starszego dziecka

-         nie karć go za to, że płacze. Dotyczy to w równej mierze dziewczynek co chłopców. To tak jakbyś zabraniała się śmiać. Niech wyraża swoje uczucia, to jest bardzo dobrze dla zdrowia. Tłumienie uczuć odkłada się w organizmie . Jest wiele chorób pochodzenia somatycznego. Ważna jest forma wyrażania uczuć i  panowanie nad gniewem,

-          spytaj co jest powodem

-         nie oceniaj, po prostu wysłuchaj

-         powiedz, że rozumiesz

-         nie śmiej się dziecka , gdy płacze. Poczuje się lekceważone , nie będzie miało jasnej sytuacji czy jego uczucia są adekwatne i czy są ważne dla Ciebie

-         jeżeli uważasz, że płacz jest orężem w walce z Tobą ( dzieci wykorzystują często tę „broń” przeciw rodzicom) to powiedz to

Na koniec kilka pytanko samodzielnej odpowiedzi, w ciszy i tylko sobie.

Kiedy płaczesz, w jakich sytuacjach ? Co chciałabyś , żeby wtedy zrobiła najbliższa Ci osoba? Czy chciałabyś być swoim dzieckiem?

„Dziecko może nauczyć dorosłego trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił- tego , czego się pragnie”.

Paulo Coelho

brazylijski pisarz i poeta

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

To ciekawe i zastanawiające jak małe dzieci potrafią szybko nauczyć się jak rządzić rodzicami. To niepokojące i zaskakujące jak szybko rodzice potrafią wejść w rolę „sługi” swoich dzieci.

Masz w domu „małego tyrana” ?

Spotykam się z pytaniami : co robić- moje dziecko na mnie krzyczy, wyzywa mnie , kopie mnie , pluje na mnie lub moje dziecko wymusza na mnie zachowania płaczem czy wrzaskiem.

Rolą  rodziców jest wskazanie dziecku  miejsca jakie ma zajmować w domu – w centrum, ale nie centralnego. To rodzice są centrum rodziny.  To rodzice powinni wychowywać dziecko, a nie odwrotnie. Jeśli tego nie zrobią w odpowiednim czasie – dziecko zacznie wymagać, a nie prosić, żądać, a nie pytać, krzyczeć, a nie mówić…

Wychowując dziecko w myśl zasady „wszystko dla dziecka, wychowujemy człowieka z nastawieniem– wszystko dla mnie”.

Co robić ?

1. Pamiętaj – To Ty tu rządzisz. Dziecko ma wiedzieć i odczuwać, że je kochasz, ale to Ty masz władzę. Kiedyś nastolatka, płacząc , powiedziała mi „ bo rodzice mi na wszystko pozwalają”. Mówiła mi o tym, że jeśli pozwalają , nie wymagają  to im nie zależy.  „Rób co chcesz”- taką postawę prezentujemy przecież w stosunku do osób nam obojętnych. Stawianie granic daje poczucie bezpieczeństwa i miłości. To jedne z podstawowych potrzeb małego i dużego dziecka.
2. Cudownie by było gdyby dzieci stosowały się do zasady – nie patrz na to co robię , a słuchaj tego co mówię! Niestety – tak nie jest. Jeżeli swoim zachowaniem i słowem uczysz, że można łamać prawo, lekceważyć ludzi , nie szanować cudzej wartości. Jeżeli pokazujesz, że sama nie masz wartości  i szacunku dla siebie, nie masz autorytetów, to w jakimś momencie odczujesz ze strony dziecka brak szacunku dla Ciebie. Idąc w Twoje ślady zaczynie lekceważyć i przestanie szanować – Ciebie. Dlaczego? Bo Ty je tego nauczyłaś!
3. Nie pozwalaj mówić do siebie bez szacunku. Dziecko nie może negować Twoich decyzji i buntować się przeciwko Tobie. Nawet jeśli się nie zgadza, powinno wykonać Twoje zasadne polecenie. Przyjdzie czas kiedy możesz dopuścić do dyskusji na jakiś temat. Wyjaśnij , uzasadnij ale nie daj się sprowokować do dyskusji. Dziecko może być bardzo rozwinięte intelektualnie, ale emocjonalnie nadal jest dzieckiem. Przyjdzie czas, że dasz więcej swobody, gdy będziesz miała coraz większe zaufanie do dziecka. Zauważaj takie sytuacje i podkreślaj .
4. Nie pozwalaj  przerywać twojej rozmowy z inną osobą – to częsty błąd.
5. Przyznaj się, że nie jesteś nieomylna. Pokaż dziecku, że też szanujesz jego uczucia. Gdy będzie miedzy Wami dobra atmosfera powiedz co czujesz , gdy dziecko zachowuje się źle. Dasz doskonały model do naśladowania- jak rozwiązywać konflikty, jak słuchać, jak być wrażliwym na uczucia innych.
6. Stosuj aktywne wychowanie.  Podejście bierne polega na reagowaniu na zachowanie dziecka , podejście aktywne ukierunkowane jest na jego potrzeby. Ze  względu na wiek dzieci mają  inną perspektywę czasową. Dla Twojego dziecka miesiąc znaczy to samo co dla Ciebie rok lub więcej. To Ty  potrafisz przewidzieć jakie mogą być konsekwencje dzisiejszych decyzji po tym czasie , dziecko nie. Dzieci potrzebują naszego kierownictwa, naszej umiejętności przewidywania, a nie jedynie reagowania na ich zachowanie.  Wzmocnienia negatywne : kary, zakazy, krzyki, szarpanie…sprawiają, że dziecko ogarnia uczucie wrogości, pragnienie pokrzyżowania Twoich zamiarów nawet swoim kosztem, podważenia Twojej rodzicielskiej władzy. Często robią to w miejscach publicznych ( sklep, ulica ). Wzmocnienia pozytywne ( pochwała, przytulenie, uśmiech..) pokazują że zauważyłaś, doceniasz, jesteś dumna.
7. Pamiętaj, że jest cienka linia między wychowywaniem w miłości pod kontrolą, a wykorzystywaniem swojej władzy jedynie dla własnej satysfakcji czy zaspokojenia swojej potrzeby. Nie przekraczaj tej granicy. Dziecko będzie sprawdzało czy je kochasz nawet gdy zachowuje się bardzo źle- jest dzieckiem i będzie zachowywało się jak dziecko.
8. „Przyzwyczajenie to druga natura człowieka”- tak długo ucz dziecko prawidłowych nawyków i postaw, aż uzna je za swoje, uwewnętrzni je.
9. Panuj nad swoim gniewem – nauczysz dziecko panować nad swoim. „Dla wielu rodziców z pewnością zaskakującym będzie stwierdzenie, że największym zagrożeniem dla dzieci jest ich własny gniew. Niewłaściwie wyrażany gniew ma wpływ na każdą sprawę, z jaką mają uporać się teraz lub w przyszłości – począwszy od problemów w nauce, przez zerwane więzi z innymi ludźmi, aż po jeszcze tragiczniejsze skutki.” Ross Campbell
10. Dziecko jest jak lustro. Odbija w swoim zachowaniu, postawach, relacjach, uczuciach to co jest wokół. Spokojnie i krytycznie oceń co dajesz do odbijania. Samodyscyplina dziecka zaczyna się od Twojej samodyscypliny.

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Powodzenia

Kochani mamusiu i tatusiu

Nie pisałam do Was od czasu, kiedy wyjechałam do internatu i naprawdę jest mi bardzo przykro, że mogłam być tak bezmyślna i nic do Was nie napisać wcześniej.

Teraz jednak opowiem Wam o wszystkim, co się u mnie zdarzyło, ale proszę , przed przeczytaniem dalszej części listu usiądźcie. Będzie Wam dużo lepiej czytać na siedząco, więc zróbcie to ,proszę, dobrze ?

No, więc u mnie teraz już wszystko naprawdę bardzo dobrze. To pęknięcie czaszki i wstrząs mózgu, który  miałam wtedy, kiedy wyskoczyłam z okna internatu – bo zaraz po moim przyjeździe wybuchł pożar – już mi zupełnie przeszły. W szpitalu byłam tylko dwa tygodnie i teraz widzę już prawie normalnie i tylko raz na dzień mam te okropne bóle głowy.

Na szczęście, ten pożar w internacie i mój skok z okna widział pracownik stacji benzynowej, która była w pobliżu, no , więc zadzwonił po straż pożarną i karetkę pogotowia. Odwiedzał mnie również w szpitalu i teraz, kiedy nie mam gdzie mieszkać, bo internat się spalił, zachował się niezwykle uprzejmie i poprosił, żebym zamieszkała razem z nim.

Jego mieszkanie jest wprawdzie w piwnicy, ale zostało bardzo fajnie urządzone. On jest sympatycznym chłopcem, jesteśmy bardzo zakochani i chcemy się pobrać. Nie ustaliliśmy jeszcze daty ślubu, ale na pewno pobierzemy się , zanim moja ciąża stanie się bardzo widoczna.

Tak, Kochani rodzice, spodziewam się dziecka. Wiem jednak, że bardzo chcecie zostać dziadkami i wyobrażam sobie doskonale, jak ciepło powitacie mego dzidziusia. Wiem też, że obdarzycie go taką samą miłością , przywiązaniem i czułą opieką , jakich z Waszej strony doświadczyłam ja sama będąc dzieckiem. Czuję też, że przyjmiecie mojego chłopaka do naszej rodziny z otwartymi ramionami.

Jest bardzo dobrze wychowany i choć niespecjalnie wykształcony, ma ogromne ambicje. Jego rasa i religia różnią się wprawdzie od naszej, ale za dobrze znam Waszą ogromną , wielokroć podkreślana tolerancję, aby podejrzewać , że będziecie mieli coś przeciwko temu.

Teraz, kiedy już wszystko wiecie o moim życiu, chciałam Wam powiedzieć, że nie było żadnego pożaru w internacie, nie miałam pęknięcia czaszki ani wstrząsu mózgu, nie byłam w szpitalu, nie jestem w ciąży, nie jestem zaręczona i nie mam żadnego chłopaka. Jednakże w tym semestrze dostanę dwóję z historii i trzy z dwoma minusami z fizyki, chciałam więc , żebyście popatrzyli na te stopnie z odpowiedniej perspektywy.

Wasza, kochająca córka Zuzia

Z Internetu. Wykorzystuje ten list na zajęciach z nauczycielami, rodzicami .

Daje do myślenia.

Co o tym myślisz?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Zobacz i posłuchaj dwóch filmików Kena Robinsona n/t – szkoły zabijają kreatywność. Są duże polskie napisy.

http://www.youtube.com/watch?v=msE-ktwSuR4&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=_q_m1JQ0QTY&feature=related

Skomentuj

1. Jeśli dziecko spotyka się z krytyką– uczy się potępiać
2. Jeśli dziecko spotyka się z wrogością – uczy się walczyć
3. Jeśli dziecko spotyka się z szyderstwem  – uczy się nieśmiałości
4. Jeśli dziecko spotyka się z zawstydzeniem – uczy się odczuwać winę
5. Jeśli dziecko spotyka się z tolerancją  – uczy się być cierpliwe
6. Jeśli dziecko spotyka się z zachętą – uczy się pewności siebie
7. Jeśli dziecko spotyka się z pochwałą – uczy się doceniania innych
8. Jeśli dziecko spotyka się ze sprawiedliwym traktowaniem – uczy się prawości
9. Jeśli dziecko spotyka się z poczuciem  bezpieczeństwa – uczy się zaufania
10. Jeśli dziecko spotyka się z aprobatą  – uczy się lubić siebie
11. Jeśli dziecko spotyka się z akceptacja i przyjaźnią – uczy się odnajdować miłość w świecie

Doris Law Nolte ” Dzieci uczą się tego czym żyją”

Co o tym myślisz? Ja zgadzam się z tym w całej rozciągłości

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj