Możesz usłyszeć jestem chory, nie chcę iść do szkoły, dlaczego mam tam iść, nie odchodź..

Dziecko może skarżyć się na ból głowy, ból gardła, bóle brzucha  na krótko przed czasem wyjścia na rozpoczęcie roku szkolnego. To naturalne stresowe reakcje.

Co robić?

- sama bądź spokojna- dzieci świetnie wyczuwają nastrój rodzica. Twój strach i obawy jedynie potęgują emocje dziecka.

- wcześniej wybierz się na spacer z dzieckiem i pokaż mu budynek szkoły. Mam nadzieję, że uda się wam wejść również na teren placówki – by dziecko zobaczyło wnętrze; niech narysuje szkołę po powrocie

- pobaw się w szkołę

- opowiedz dziecku ciekawe , twórcze, dowcipne historie ze swojego życia szkolnego

-  opowiedz o swoich miłych doświadczeniach w relacjach z kolegami i koleżankami, nauczycielkami gdy Ty chodziłaś do szkoły. Mam nadzieję, że masz takie doświadczenia.

-  przeczytaj dziecku książeczkę o tematyce szkolnej.

-  unikaj długich pożegnań przed szkołą. Jeśli Twoje dziecko uroni  kilka łez to  nie martw się. Większość dzieci przestaje płakać, gdy  rodzice są już poza zasięgiem wzroku. Najlepszym rozwiązaniem jest pozostawienie dziecka szybko.

-  podporządkuj się regułom szkolnym. Jeżeli dzieci mają być pozostawiane przy szatni, bo schodzi po nie wychowawczyni – to nie prowadź dziecka sama do klasy. Jeżeli dzieci mają pozostawiać swoje stroje gimnastyczne czy podręczniki w jakimś określonym miejscu – to nie każ dziecku nosić ich przy sobie…..Widuję takie sytuacje bardzo często. Sama pokazujesz, że można łamać reguły nauczycielki, więc jak potem wytłumaczysz dziecku, że ma coś zrobić „ bo pani kazała”.

-  dziecko powinno wiedzieć,  że chodzenie do szkoły i nauka to jego obowiązek. Dobrze jeśli jest przyjemnością. Dokładnie tak jak z naszą pracą.

-  cały czas ćwicz u dziecka samoobsługę, samodzielność w jedzeniu, ubieraniu się , przebieraniu na w-f, dbaniu o porządek na biurku….

- słuchaj i bądź zainteresowana tym co dziecko opowiada po powrocie ze szkoły, tym co dzieje się w szkole

- stwórz rytuały , rutynę wczesnego kładzenia się spać by wstać do szkoły wypoczętym, samodzielnego ubierania się , jedzenia śniadania, pakowania drugiego śniadania…

-  kontroluj długość oglądania TV i zabawy przy komputerze

-  ćwicz sprawność fizyczną i rozwijaj zainteresowania dziecka

-  codziennie pomagaj w spakowaniu niezbędnych rzeczy – rób to z dzieckiem – nie za dziecko; z czasem jedynie kontroluj czy spakowało się samo

-  nigdy nie krytykuj nauczycieli. Podważenie autorytetu w większości przypadków spowoduje brak posłuszeństwa wobec nauczyciela, lekceważenie powierzanych obowiązków. Często, w późniejszym czasie, przenosi się na lekceważenie innych dorosłych – również rodziców.

- utrzymuj z wychowawczynią bliski kontakt – dowiaduj się jak funkcjonuje dziecko w relacjach z rówieśnikami, w nauce, w zachowaniu, w samodzielności. Dziecko musi wiedzieć, że współpracujecie – często gdy jest brak takiej współpracy dziecko manipuluje rodzicami.

- nie odrabiaj prac domowych za dziecko, ale pomóż jeśli sobie nie radzi.

-wymagaj kończenia zadań

- wymagaj czystego, starannego prowadzenia zeszytów i ćwiczeń. To uczy staranności, koncentracji, poprawia napięcie drobnych mięśni dłoni

- jeżeli ma nieprawidłowy uchwyt pisarski kup specjalny długopis .

Pierwszy dzień dziecka w szkole to również dzień zmiany Twojego życia drogi Rodzicu. Czekają Cię większe obowiązki. Szkoła dziecka również Ciebie zobowiązuje do odpowiedzialności, systematyczności, planowania działań ze względu na naukę dziecka.

Podkreślałam to wielokrotnie w swoich artykułach- dziecko jest Twoim lustrem. To Twoje podejście do nauki, świata i ludzi determinuje sukces szkolny dziecka w większym stopniu niż jego zdolności i predyspozycje.

Refleksja wychowawcza – na jakich ludzi czeka świat ? Jakie zadania stawia przyszłość dzieciom więc dzisiejszym rodzicom ?  Jak przygotować dziecko do życia w świecie „galopującej’ techniki?

Czy jesteś otwarty na nowe technologie, czy z równą biegłością posługujesz się komputerem, komórką i pozostałymi nowinkami technicznymi co Twoje dziecko? Czy  masz tyle wiedzy by z dzieckiem o tym rozmawiać ? Czy przez ewentualny brak Twojej wiedzy i umiejętności nie  możecie się porozumieć?

Przyglądając się przeładowanym programom szkolnym, podręcznikom grubości cegły warto się zastanowić do czego zmierza oświata? Czego uczy nasze dzieci? Czy dobrze je przygotowuje do życia? Przy braku możliwości przewidzenia jak rozwinie się technika za kilka lat, a co dopiero kilkanaście – warto zapytać – co w wychowaniu staje się najważniejsze? Jak wychować dziecko do przyszłości ?

Dzieci coraz więcej czasu spędzają przy komputerze- grają w gry- tu znajdują wirtualnych przeciwników i przyjaciół. Rozmawiają przez różne komunikatory –to zapewnia pewien stopień anonimowości . Łatwiej im napisać sms niż  powiedzieć dłuższe poprawne zdanie. Czytają w większości krótkie teksty w Internecie, więc każda książka jest za długa i dlatego  nie chcą ich czytać.

W Internecie jest samowystarczalny, samodecydujący. Coraz trudniej nawiązać i utrzymać relacje w realu, dostosować się do wymagań, podporządkować regułom, poradzić sobie z problemem. Jeszcze kilkanaście lat temu depresje dotyczyły w większości dorosłych podobnie jak alkoholizm ,samobójstwa, samookaleczenia, problemy odżywiania ( anoreksja i bulimia) czy zabójstwa. Dziś to problemy również młodzieży i dzieci.

Nikt nie wątpi, że istnieją siły ekonomiczne pchające  rodziców do inwestowania, w tak dużym stopniu, w dzieci od najmłodszych lat. Języki ( angielski traktowany jest jak drugi język własny), taniec, sporty….Dobrze, jeżeli wynika to z zainteresowania dziecka, a nie jest wynikiem chęci rodzica do bycia bez dziecka podczas jego dodatkowych zajęć (czas dla siebie). Warto zastanowić się, co powoduje ( tak naprawdę) , że codziennie zaprowadzasz dziecko na inne zajęcia? Czyżby tylko chęć jego rozwoju? Czyżby tylko chęć dania mu podstaw do życia w technologicznym świecie? Czy tak naprawdę uważasz, że najważniejsze co możesz dać dziecku ,by przygotować je do życia, to umiejętność władania biegle kilkoma językami, umiejętność jazdy konnej, jazdy na nartach, tańca, karate….Jeżeli będzie to potrafiło i nawet lubiło to oznacza, że poradzi sobie w życiu ?

W dzisiejszych czasach rzadko kiedy ktoś nam przypomina o rozwijaniu siebie. A jeszcze trudniej znaleźć odpowiedź napytanie- „jak to zrobić?”. W elektronikę inwestujemy więcej niż w siebie. Dzieci są psychologicznie kruche, najeżone niepokojem. Nie uczymy ich umiejętności radzenia sobie ze swoimi uczuciami .

Uważam ( taki paradoks) , że rozwijanie ciekawości świata i ludzi oraz  powrót do wartości ogólnoludzkich zdaje się być najlepszym przygotowaniem do życia w technicznym świecie.

Rozwój etyczny, umiejętność negocjacji i kompromisu, asertywność, komunikacji interpersonalnej, brania odpowiedzialności za swoje czyny i słowa, umiejętność wyrażania emocji i  panowania nad gniewem, tolerancji, współpracy, radzenia sobie ze stresem, umiejętność wypoczynku, relaksu, dyscyplina ucząca zasad dobra i zła. Umiejętność określania celu, strategii. Poznanie swoich mocnych i słabych stron. Postawa mobilności i otwartośći na zmiany i naukę nowego.

Jak wychować dziecko?

Nie odważę się podać gotowej recepty. Każdy z nas jest inny, każde dziecko jest inne, sytuacja, miejsce…Pytanie chyba brzmi- jak znaleźć w tym równowagę ?

Czy nam się to podoba czy nie, żyjemy w świecie technologii i bardzo ważne jest również wprowadzenie dzieci w ten świat.

W jakim wieku należy rozpocząć naukę obsługi komputera ?

• około 2 godzina dla przedszkolaka na telewizor, komputer, gry video łącznie na dobę
  , a następnie wyjść na zewnątrz i zabawy na świeżym powietrzu
• wybieraj gry edukacyjne odpowiednie dla wieku dziecka
• zainstaluj program zapewniającym bezpieczny dostęp do zasobów sieci Internet.
• naucz dziecko nawigacji -  poruszania się w witrynach  do gier, linków, i tak dalej. Strony internetowe dla przedszkolaków i dzieci to głównie obrazy. Naucz i pozwól dziecku poruszać się tam samodzielnie.
• Uważaj – dziecko może usunąć Twoje pliki, zmienić ustawienia w komputerze. Najlepiej stwórz oddzielne konta użytkownika dla Ciebie i dla dziecka.
  

Trzeba nauczyć dzieci czujności. Musi się to stać analogicznie do ćwiczenia unikania rozmowy z nieznajomymi na ulicy, w parku, lub przez drzwi mieszkania podczas nieobecności rodziców.

Należy sobie zdawać sprawę z trudności, z jakimi napotyka się dziecko w tej sytuacji. Wchodzi w cyberprzestrzeń, która sama z siebie jest dla dziecka czymś prawie magicznym. W tej nienamacalnej przestrzeni czyhają zagrożenia, które nie będą odczuwalne natychmiast, ale po pewnym czasie.

Rozmowa na temat ostrożności przy zawieraniu nowych znajomości w sieci, musi być przeprowadzona z dużą rozwagą.

Bez straszenia, acz stanowczo i konkretnie.

Rodzic powinien pamiętać, że:

• najbezpieczniej jest, gdy dziecko korzysta jedynie ze stron bezpiecznych – utworzonych dla młodych użytkowników
• jeżeli dziecko ma dostęp do komunikatorów internetowych – musi być przy tym nadzorowane
• dziecku trzeba przypominać, że są informacje, którymi nie można dzielić się z innymi (dotyczące spraw osobistych, rodzinnych, majątkowych) ze wszystkimi ludźmi, a szczególnie przypadkowymi
• można też dziecko nauczyć stanowczego odmawiania (tego, że zawsze może powiedzieć „nie”, a w ostateczności wyłączyć komputer)

Rodzicu!

Jeżeli:

• Twoje dziecko ciągle siedzi przed komputerem
• nie masz siły do namawiania go, że zajął się czymś innym
• boisz się, że z dzieckiem dzieje się coś niepokojącego
• nie jesteś przekonany, czy to co ogląda dziecko jest przeznaczone dla niego

Zacznij się niepokoić gdy:

• Dziecko wpada w ciągi komputerowe.
• Siedzi po kilka godzin bez przerwy, nie może się oderwać.
• Jest rozdrażnione, gdy nie może skorzystać z komputera.
• Zaniedbuje inne ulubione zajęcia na rzecz komputera.
• Jego zaangażowanie w świat wirtualny przynosi szkody w realnym, np. nie odrabia lekcji, zaniedbuje przyjaciół.
• Ucieka przed rzeczywistymi problemami w świat wirtualny.
• Używa komputera, by poprawić sobie nastrój.
• Próbuje ograniczyć ilość czasu spędzonego przed komputerem lecz to mu się nie udaje.

Gdy zaczynasz mieć obawy, że twoje dziecko się uzależnia:

1. Pamiętaj, że to poważna sprawa i nie wymagaj, by dziecko po prostu “rzuciło” komputer.
2. Powiedz dziecku, że widzisz problem, choćby zaprzeczało.
3. Nazwij niepokojące Cię zachowania i ich konsekwencje.
4. Przygotuj się na to, że dziecko może nie dostrzegać problemu i nie mieć motywacji do zmiany, dopóki nie znajdzie się w poważnym kryzysie.
5. Dodawaj odwagi, okazuj że kochasz, mimo że nie akceptujesz jego zachowania.
6. Pozwól mu ponosić odpowiedzialność i koszty długiego przesiadywania przed komputerem
7. Bądź stanowczy i konkretny, nawet jeśli łatwiej uwierzyć w zapewnienia dziecka, że kontroluje swoje zachowanie.
8. Twoja jasność, szczerość i konsekwencja w pilnowaniu umów, kontraktów z dzieckiem, jest niezbędna.
9. Pomóż zastąpić uzależnienie od komputera innymi czynnościami, które zaspokajają podobne potrzeby i wypełniają wolny czas.
10. Doceniaj zmiany i osiągnięcia.

Jakie są Twoje doświadczenia związane z tym tematem ?

Poniżej znajdują się umowy, które mogą Państwo pobrać, wydrukować i podpisać wspólnie ze swoimi dziećmi. Dzięki umowie zostaną ustalone i podpisane zasady korzystania z komputera i Internetu.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/umowa1.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/umowa2.pdf

To ciekawe i zastanawiające jak małe dzieci potrafią szybko nauczyć się jak rządzić rodzicami. To niepokojące i zaskakujące jak szybko rodzice potrafią wejść w rolę „sługi” swoich dzieci.

Masz w domu „małego tyrana” ?

Spotykam się z pytaniami : co robić- moje dziecko na mnie krzyczy, wyzywa mnie , kopie mnie , pluje na mnie lub moje dziecko wymusza na mnie zachowania płaczem czy wrzaskiem.

Rolą  rodziców jest wskazanie dziecku  miejsca jakie ma zajmować w domu – w centrum, ale nie centralnego. To rodzice są centrum rodziny.  To rodzice powinni wychowywać dziecko, a nie odwrotnie. Jeśli tego nie zrobią w odpowiednim czasie – dziecko zacznie wymagać, a nie prosić, żądać, a nie pytać, krzyczeć, a nie mówić…

Co robić ?

1. Pamiętaj – To Ty tu rządzisz. Dziecko ma wiedzieć i odczuwać, że je kochasz, ale to Ty masz władzę. Kiedyś nastolatka, płacząc , powiedziała mi „ bo rodzice mi na wszystko pozwalają”. Mówiła mi o tym, że jeśli pozwalają , nie wymagają  to im nie zależy.  „Rób co chcesz”- taką postawę prezentujemy przecież w stosunku do osób nam obojętnych. Stawianie granic daje poczucie bezpieczeństwa i miłości. To jedne z podstawowych potrzeb małego i dużego dziecka.
2. Cudownie by było gdyby dzieci stosowały się do zasady – nie patrz na to co robię , a słuchaj tego co mówię! Niestety – tak nie jest. Jeżeli swoim zachowaniem i słowem uczysz, że można łamać prawo, lekceważyć ludzi , nie szanować cudzej wartości. Jeżeli pokazujesz, że sama nie masz wartości  i szacunku dla siebie, nie masz autorytetów, to w jakimś momencie odczujesz ze strony dziecka brak szacunku dla Ciebie. Idąc w Twoje ślady zaczynie lekceważyć i przestanie szanować – Ciebie. Dlaczego? Bo Ty je tego nauczyłaś!
3. Nie pozwalaj mówić do siebie bez szacunku. Dziecko nie może negować Twoich decyzji i buntować się przeciwko Tobie. Nawet jeśli się nie zgadza, powinno wykonać Twoje zasadne polecenie. Przyjdzie czas kiedy możesz dopuścić do dyskusji na jakiś temat. Wyjaśnij , uzasadnij ale nie daj się sprowokować do dyskusji. Dziecko może być bardzo rozwinięte intelektualnie, ale emocjonalnie nadal jest dzieckiem. Przyjdzie czas, że dasz więcej swobody, gdy będziesz miała coraz większe zaufanie do dziecka. Zauważaj takie sytuacje i podkreślaj .
4. Nie pozwalaj  przerywać twojej rozmowy z inną osobą – to częsty błąd.
5. Przyznaj się, że nie jesteś nieomylna. Pokaż dziecku, że też szanujesz jego uczucia. Gdy będzie miedzy Wami dobra atmosfera powiedz co czujesz , gdy dziecko zachowuje się źle. Dasz doskonały model do naśladowania- jak rozwiązywać konflikty, jak słuchać, jak być wrażliwym na uczucia innych.
6. Stosuj aktywne wychowanie.  Podejście bierne polega na reagowaniu na zachowanie dziecka , podejście aktywne ukierunkowane jest na jego potrzeby. Ze  względu na wiek dzieci mają  inną perspektywę czasową. Dla Twojego dziecka miesiąc znaczy to samo co dla Ciebie rok lub więcej. To Ty  potrafisz przewidzieć jakie mogą być konsekwencje dzisiejszych decyzji po tym czasie , dziecko nie. Dzieci potrzebują naszego kierownictwa, naszej umiejętności przewidywania, a nie jedynie reagowania na ich zachowanie.  Wzmocnienia negatywne : kary, zakazy, krzyki, szarpanie…sprawiają, że dziecko ogarnia uczucie wrogości, pragnienie pokrzyżowania Twoich zamiarów nawet swoim kosztem, podważenia Twojej rodzicielskiej władzy. Często robią to w miejscach publicznych ( sklep, ulica ). Wzmocnienia pozytywne ( pochwała, przytulenie, uśmiech..) pokazują że zauważyłaś, doceniasz, jesteś dumna.
7. Pamiętaj, że jest cienka linia między wychowywaniem w miłości pod kontrolą, a wykorzystywaniem swojej władzy jedynie dla własnej satysfakcji czy zaspokojenia swojej potrzeby. Nie przekraczaj tej granicy. Dziecko będzie sprawdzało czy je kochasz nawet gdy zachowuje się bardzo źle- jest dzieckiem i będzie zachowywało się jak dziecko.
8. „Przyzwyczajenie to druga natura człowieka”- tak długo ucz dziecko prawidłowych nawyków i postaw, aż uzna je za swoje, uwewnętrzni je.
9. Panuj nad swoim gniewem – nauczysz dziecko panować nad swoim. „Dla wielu rodziców z pewnością zaskakującym będzie stwierdzenie, że największym zagrożeniem dla dzieci jest ich własny gniew. Niewłaściwie wyrażany gniew ma wpływ na każdą sprawę, z jaką mają uporać się teraz lub w przyszłości – począwszy od problemów w nauce, przez zerwane więzi z innymi ludźmi, aż po jeszcze tragiczniejsze skutki.” Ross Campbell
10. Dziecko jest jak lustro. Odbija w swoim zachowaniu, postawach, relacjach, uczuciach to co jest wokół. Spokojnie i krytycznie oceń co dajesz do odbijania.