Przyszedłem do twojego pokoju z własnej woli. Kilka minut temu, kiedy czytałem w bibliotece gazetę, przetoczyła się przeze mnie dusząca fala wyrzutów sumienia. W poczuciu winy stoję przy twym łóżku. Oto, co pomyślałem, synu.

Byłem dla ciebie ciężarem. Zrugałem cię, kiedy szykowałeś się do szkoły, ponieważ ledwie przetarłeś twarz ręcznikiem. Kazałem ci prosić o pozwolenie, byś nie musiał czyścić butów. Krzyknąłem ze złością, gdy upuściłeś coś na podłogę. Przy śniadaniu też wytknąłem ci błąd. Rozlałeś coś. Pospiesznie przełykałeś jedzenie. Zbyt grubo posmarowałeś chleb masłem. A potem, kiedy zacząłeś się bawić, a ja szykowałem się do wyjścia, odwróciłeś się i krzyknąłeś: „Do widzenia, tato!”. Spojrzałem na ciebie spod oka i w odpowiedzi powiedziałem jedynie: „Nie garb się!”

Wszystko zaczęło się od nowa późnym popołudniem.

Zobaczyłem cię już na drodze. Na klęczkach grałeś w kulki. Miałeś dziurawe skarpety. Upokorzyłem cię przy twoich kolegach, każąc ci maszerować przed sobą do domu. Skarpetki były drogie — gdybyś sam musiał je kupić, bardziej byś o nie dbał! Wyobraź sobie synu, tak pomyślałem.

Czy pamiętasz, jak później, kiedy czytałem w bibliotece, wszedłeś nieśmiało, z wyrazem bólu w oczach? Kiedy spojrzałem znad gazety, stałeś w drzwiach wahając się, czy wejść.

„Czego znów chcesz?” — warknąłem.

Nie odpowiedziałeś, tylko przebiegłeś przez pokój, jak burza i zarzuciłeś mi ręce na szyję, i pocałowałeś mnie, i twoje małe rączki zacisnęły się z uczuciem, które Bóg zaszczepił w twoim sercu, i którego nie zabije nawet moje zaniedbanie. A potem już cię nie było — twoje nóżki tupały na schodach. Tak, synu, wkrótce potem gazeta wysunęła mi się z rąk i chwycił mnie okropny, chorobliwy strach.

Cóż za nałóg mną owładnął?

Nałóg wynajdywania błędów i dawania reprymend — tak jakbym zapomniał, że jesteś tylko chłopcem. Ale nie dlatego, że cię nie kocham. To dlatego,że zbyt wiele od ciebie wymagałem. Oceniałem cię na miarę moich własnych lat. A tyle było w twoim zachowaniu prawdy, dobra i delikatności. Twoje serce jest tak wielkie, jak brzask nad wzgórzami. Było to widać, kiedy wbiegłeś, by spontanicznie pocałować mnie na dobranoc.

Nic więcej nie liczy się tej nocy, synu. Przyszedłem pod osłoną ciemności do twojej sypialni i klęczę tu zawstydzony!

To kiepska pokuta. Wiem, że nie zrozumiałbyś tego wszystkiego, gdybym mówił do ciebie za dnia, kiedy nie śpisz. Ale jutro będę prawdziwym tatą! Będę twoim kumplem i będę płakać, gdy ty płaczesz, i śmiać się, gdy ty się śmiejesz.

Ugryzę się w język, kiedy przyjdą słowa zniecierpliwienia. Będę wciąż sobie powtarzał, jak zaklęcie: „On jest tylko chłopcem, małym chłopcem!”

Chciałem widzieć w tobie mężczyznę. A jednak teraz, kiedy skulony śpisz na swym posłaniu, widzę, synu, że jesteś wciąż dzieckiem. Jeszcze wczoraj tuliła cię mama, trzymałeś głowę na jej ramieniu… Żądałem zbyt wiele. Zbyt wiele.

W. Livingston Larned

Zobacz- wrtościowa wiedza
http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Dlaczego dziecko płacze- oto jest pytanie ?

Według badań niepokojącym jest stan, gdy dziecko płacze dłużej niż trzy godziny w ciągu dnia.

Dlaczego płacze zdrowe, zadbane małe dziecko – łatwiej by było wymienić dlaczego – nie płacze. Płacze bo: za zimno, za ciepło, za jasno, za ciemno, za głośno, za cicho, za mokro, za ciasno, z głodu, z bólu brzucha, bo psoci się mucha, bo jest zmęczone lub dlatego , że chce się bawić, bo chce usnąć i dlatego, że nie chce spać…..Tak mogłabym przez cały artykuł. W wielu przypadkach, nie jesteśmy w stanie określić –dlaczego płacze. Płacze? – wrzeszczy aż nie może złapać tchu ,sinieje i to trwa zdaje się w nieskończoność. Czujemy się winni jako rodzice, że tak płacze, że nie wiemy dlaczego, że nie wiemy jak pomoc. Jest to dla nas trudna, bolesna sytuacja.

Droga mamo. Jesteśmy różni, pod względem płaczu również. Niektóre dzieci łatwiej uspokoić inne trudniej. Niektóre są bardziej wrzaskliwe, inne płaczliwe jeszcze inne biegające. Są też lękliwe, odważne ….Płacz również jest różny.

Pytanie chyba trzeba zadać inne- co zrobić, żeby nie płakało ?!

Dyscyplinowanie dzieci jest prawdopodobnie jedną z najtrudniejszych umiejętności dla rodziców do nauki

Z pewnością pediatra Ci podpowie wiele sposobów, czy przyjaciółka .

Z własnego doświadczenia mogę podpowiedzieć:

-         nie ignoruj tego płaczu. Małe dziecko uczy się behawioralnie . Ma się nauczyć, że  podchodzisz i opiekujesz się nim nie tylko wtedy  gdy płacze, ale również wtedy gdy bawi się grzechotką, gdy gaworzy. Zwróć uwagę w jakich sytuacjach zajmujesz się dzieckiem. Będzie płakało, bo nauczy się , że wtedy jesteś, że ktoś się nim wtedy zajmuje, przywołało kogoś. Nie umie mówić – tak się komunikuje.

-         noszenie na rękach –dziecko czuje obecność, bliskość matki . Dlatego taką furorę zrobiły nosidełka i chusty. Dziecko jest wtedy spokojniejsze Nowe, pojawiające się bodźce zewnętrzne, nie są tak niepokojące, gdy dziecko czuje ciało matki-jej dotyk, oddech, bicie serca.

-         szeptanie i dotykanie

-         spokojna muzyka, rytmiczne dźwięki ( niektóre dzieci lubią szum ulicy czy jednostajny warkot pralki)

Co z nami rodzicami?

Z naszymi potrzebami, uczuciami?

Niedospani, zmęczeni szukamy chwili spokoju.

Co robić?

-         dziecko nie płacze przeciw Tobie, płacze bo ciągle chce być Tobą. ( ciesz się , bo to szybko minie i nie będzie Ci nawet chciało powiedzieć gdzie jest)

-         jeżeli możesz dziel się obowiązkami i przyjemnościami przy dziecku z innymi. Pozwól innym też zająć się dzieckiem. Częstym błędem mam jest zaborczość w opiece. Uważają, że zrobią wszystko przy dziecku najlepiej. Nie podważam tego, ale dla własnego dobra, nabrania dystansu odpuść mamo trochę. Widuję w przedszkolu i szkole nadopiekuńcze matki i obserwuję potem tego konsekwencje. Dziecko potrzebuje różnych ludzi . Szczególnie pozwól , a wręcz domagaj się by opiekę na równi z Tobą miał ojciec. Jego zachowanie, reakcje mają ogromny wpływ nie tylko na rozwój dziecka, ale również na tworzenie wzajemnej więzi- jest ona nie do przecenienia.

-         jeżeli płacz dziecka wyprowadzi Cię z równowagi- połóż je w bezpiecznym miejscu i odejdź by się uspokoić. Nie ma możliwości, żeby zdenerwowany opiekun uspokoił dziecko. Czy będzie ono małe czy duże.

Ludzie płaczą , taka jest nasza natura. Płaczemy ze stresu, gdy czujemy się przygnębieni, gdy dzieje się nam krzywa, ze wzruszenia… To normalne płakać. Niektórzy płaczą więcej od innych, zależy to od osobowości.. Zrozum płacz starszego dziecka

-         nie karć go za to, że płacze. Dotyczy to w równej mierze dziewczynek co chłopców. To tak jakbyś zabraniała się śmiać. Niech wyraża swoje uczucia, to jest bardzo dobrze dla zdrowia. Tłumienie uczuć odkłada się w organizmie . Jest wiele chorób pochodzenia somatycznego. Ważna jest forma wyrażania uczuć i  panowanie nad gniewem,

-          spytaj co jest powodem

-         nie oceniaj, po prostu wysłuchaj

-         powiedz, że rozumiesz

-         nie śmiej się dziecka , gdy płacze. Poczuje się lekceważone , nie będzie miało jasnej sytuacji czy jego uczucia są adekwatne i czy są ważne dla Ciebie

-         jeżeli uważasz, że płacz jest orężem w walce z Tobą ( dzieci wykorzystują często tę „broń” przeciw rodzicom) to powiedz to

Na koniec kilka pytanko samodzielnej odpowiedzi, w ciszy i tylko sobie.

Kiedy płaczesz, w jakich sytuacjach ? Co chciałabyś , żeby wtedy zrobiła najbliższa Ci osoba? Czy chciałabyś być swoim dzieckiem?

„Dziecko może nauczyć dorosłego trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił- tego , czego się pragnie”.

Paulo Coelho

brazylijski pisarz i poeta

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Z innej strony, od innych ludzi, w innych sytuacjach..

W starożytnych Chinach dziewczyna, która wychodziła za mąż, żyła w domu swego męża i usługiwała zarówno jemu jak i jego matce. Zdarzyło się, że pewna dziewczyna poślubiwszy swego męża, nie była w stanie znieść codziennych wymówek i krytycznych uwag teściowej. Postanowiła coś z tym zrobić. Poszła o sklepu z ziołami, którego właścicielem był przyjaciel jej ojca.

Dziewczyna powiedziała:

- Nie mogę już znieść humorów mojej teściowej. Ona doprowadza mnie do obłędu. Czy mógłbyś mi pomóc? Dobrze ci zapłacę.

- Co mogę dla ciebie zrobić? – zapytał zielarz.

- Chciałabym, żebyś mi sprzedał jakąś truciznę. Otruję moją teściową i skończą się moje kłopoty – rzekła.

Po długim namyśle zielarz powiedział:

- Tak, mogę ci pomóc. Musisz jednak zrozumieć dwie rzeczy. Po pierwsze, nie możesz natychmiast otruć teściowej, gdyż ludzie domyśliliby się, co zrobiłaś. Dam ci zioła, które będą ją zabijać powolutku i nikt nie zgadnie, że została otruta. Po drugie, żeby uniknąć podejrzeń, musisz od razu pohamować swoją złość, naucz się szanować ją, kochać, słuchać i usługiwać jej cierpliwie. Jeśli tak zrobisz, nikt nie będzie cię podejrzewał, gdy umrze.

Dziewczyna na wszystko się zgodziła, zabrała zioła do domu i dodawała je do pożywienia teściowej. Nauczyła się też panować nad sobą, usługiwać i szanować ją. Kiedy teściowa zauważyła zmianę w postępowaniu synowej, również się zmieniła i pokochała ją szczerze. Wciąż opowiadała rodzinie, że jej synowa jest najlepszą córką, jaką mogła sobie wymarzyć. Minęło pół roku a stosunki między nimi stały się tak bliskie, jak między rodzoną matką i córką.

Pewnego dnia dziewczyna poszła do zielarza i poprosiła:

- Na Boga, proszę, ratuj moją teściową od trucizny, którą jej podawałam! Już nie chcę jej zabić. Stała się najwspanialszą teściową, jaka mogła mi się trafić.

Zielarz uśmiechnął się i odparł:

- Nie martw się, nie dałem ci żadnej trucizny. To, co ci dałem, to były zwykłe przyprawy.

Trucizna była wyłącznie w twoim umyśle i ty sama ją przezwyciężyłaś.

Czy masz tego typu doświadczenia?

Zmiana postrzegania wewnętrznego- zmienia rzeczywistość zewnętrzną?

Każdy coach Ci to powie ?

Sprawdzisz ?

Jak to prawo  możesz wykorzystać ?

Z własnego doświadczenia – zapewniam- działa !

“Zważaj na swoje myśli, gdyż przemienią się w słowa.
Zważaj na swoje słowa, gdyż przemienią się w czyny.
Zważaj na swoje czyny, gdyż przemienią się w nawyki.
Zważaj na swoje nawyki, gdyż przemienią się w Twój charakter.
Zważaj na swój charakter, gdyż on będzie Twoim losem.”

Skomentuj.

Z internetu

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży, który przygotuje je do bycia świadkiem w sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440