Możesz usłyszeć jestem chory, nie chce iść do szkoły, dlaczego mam tam iść, nie odchodź..

Dziecko może skarżyć się na ból głowy, ból gardła, bóle brzucha lub na krótko przed czasem wyjścia na rozpoczęcie roku szkolnego. To naturalne stresowe reakcje.

Co robić?

- sama bądź spokojna- dzieci świetnie wyczuwają nastrój rodzica. Twój strach i obawy jedynie potęgują emocje dziecka.

-         wcześniej wybierz się na spacer z dzieckiem i pokaż mu budynek szkoły. Mam nadzieję, że uda się wam wejść również na teren placówki – by dziecko zobaczyło wnętrze; niech narysuje szkołę po powrocie

-         pobaw się w szkołę

-         opowiedz dziecku ciekawe , twórcze, dowcipne historie ze swojego życia szkolnego

-         opowiedz o swoich miłych doświadczeniach w relacjach z kolegami i koleżankami, nauczycielkami gdy Ty chodziłaś do szkoły. Mam nadzieję, że masz takie doświadczenia.

-         przeczytaj dziecku książeczkę o tematyce szkolnej.

-         unikaj długich pożegnań przed szkołą. Jeśli Twoje dziecko uroni  kilka łez to  nie martw się. Większość dzieci przestaje płakać, gdy  rodzice są już poza zasięgiem wzroku. Najlepszym rozwiązaniem jest pozostawienie dziecka szybko.

-         podporządkuj się regułom szkolnym. Jeżeli dzieci mają być pozostawiane przy szatni, bo schodzi po nie wychowawczyni – to nie prowadź dziecka sama do klasy. Jeżeli dzieci mają pozostawiać swoje stroje gimnastyczne czy podręczniki w jakimś określonym miejscu – to nie każ dziecku nosić ich przy sobie…..Widuję takie sytuacje bardzo często. Sama pokazujesz, że można łamać reguły nauczycielki, więc jak potem wytłumaczysz dziecku, że ma coś zrobić „ bo pani kazała”.

-         dziecko powinno wiedzieć,  że chodzenie do szkoły i nauka to jego obowiązek. Dobrze jeśli jest przyjemnością. Dokładnie tak jak z naszą pracą.

-         cały czas ćwicz u dziecka samoobsługę, samodzielność w jedzeniu, ubieraniu się , przebieraniu na w-f, dbaniu o porządek na biurku….

-         słuchaj i bądź zainteresowana tym co dziecko opowiada po powrocie ze szkoły, tym co dzieje się w szkole

-         stwórz rytuały , rutynę wczesnego kładzenia się spać by wstać do szkoły wypoczętym, samodzielnego ubierania się , jedzenia śniadania, pakowania drugiego śniadania…

-         kontroluj długość oglądania TV i zabawy przy komputerze

-         ćwicz sprawność fizyczną i rozwijaj zainteresowania dziecka

-         codziennie pomagaj w spakowaniu niezbędnych rzeczy – rób to z dzieckiem – nie za dziecko; z czasem jedynie kontroluj czy spakowało się samo

-         nigdy nie krytykuj nauczycieli. Podważenie autorytetu w większości przypadków spowoduje brak posłuszeństwa wobec nauczyciela, lekceważenie powierzanych obowiązków. Często, w późniejszym czasie, przenosi się na lekceważenie innych dorosłych – również rodziców.

-         utrzymuj z wychowawczynią bliski kontakt – dowiaduj się jak funkcjonuje dziecko w relacjach z rówieśnikami, w nauce, w zachowaniu, w samodzielności. Dziecko musi wiedzieć, że współpracujecie – często gdy jest brak takiej współpracy dziecko manipuluje rodzicami.

-         nie odrabiaj prac domowych za dziecko

-         wymagaj kończenia zadań

-         wymagaj czystego, starannego prowadzenia zeszytów i ćwiczeń. To uczy staranności, koncentracji, poprawia napięcie drobnych mięśni dłoni

-         jeżeli ma nieprawidłowy uchwyt pisarski kup specjalny długopis .

W okresie pierwszych trzech lat nauka nie jest podzielona na przedmioty. W tym czasie nauczyciel prowadzi zintegrowaną edukację wczesnoszkolną, w ramach następujących dziedzin: polonistycznej, muzycznej, plastycznej, społecznej, przyrodniczej, matematycznej, zajęć komputerowych, zajęć technicznych, wychowania fizycznego, języka obcego oraz etyki. W niektórych regionach przewidziano język mniejszości narodowej, czy język regionalny, np. język kaszubski.

Pierwszy dzień dziecka w szkole to również dzień zmiany Twojego życia drogi Rodzicu. Czekają Cię większe obowiązki. Szkoła dziecka również Ciebie zobowiązuje do odpowiedzialności, systematyczności, planowania działań ze względu na naukę dziecka.

Podkreślałam to wielokrotnie w swoich artykułach- dziecko jest Twoim lustrem. To Twoje podejście do nauki, świata i ludzi determinuje sukces szkolny dziecka w większym stopniu niż jego zdolności i predyspozycje. http://szkolnedziecko.pl/2009/12/czego-uczy-sie-dziecko/

“Dzieci przywiązują małą wagę do nauczania, które dostają od swoich rodziców, za to wiernie odwzorowują ich charaktery.”

Mason Cooley

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Nie wolno nam lekceważyć dziecięcych lęków, choćby wydawały  nam się śmieszne i irracjonalne .

Straszenie jest dla dorosłych jednym z narzędzi manipulowania dziećmi. Przykłady: oddam cię do domu dziecka, odejdę, zostawię cię, przyjdzie Baba Jaga, policjant, nie będziesz jadł- nie urośniesz,  nie będziesz mył zębów to ci powypadają…. Przyznaj się, sama dopisałabyś długą listę.

Dzieci traktują to poważnie. Boją się, że ktoś naprawdę może je zabrać, zamknąć w ciemnej komórce, a nawet pożreć. Boją się, że mama naprawdę je zostawi, odda albo przestanie kochać, jeśli nie spełnią jej oczekiwań.

Jedna z mam poprosiła sąsiadkę o popilnowanie dziecka w formie : „rzuć na niego okiem, zaraz wracam” .Dziecko, cały czas pod nieobecność matki, chodziło i patrzyło kiedy ta pani będzie rzucała w niego okiem.

Doskonale wyraził to Mark Twain, kiedy pisał: “Było tak zimno, że gdyby termometr był o cal dłuższy, zamarzlibyśmy na śmierć”. Zamarzamy na śmierć z powodu słów. To nie zimno ma znaczenie, ale termometr. To nie rzeczywistość ma znaczenie, ale to co ty sam sobie na jej temat mówisz. „

Dziś odchodzi się od pojęcia stres na rzecz określenia  – stan lękowy. Zdecydowanie sądzę, że tak jest zasadniej, prawdziwiej i w końcu bez owijania w bawełnę, że stres to po prostu strach  lub lęk.

Używane pojęcie lęku różni się od pojęcia strachu. Strach jest emocją wrodzoną, która pojawia się jako reakcja na bodźce zagrażające, dotyczące konkretnych sytuacji. Jako ludzie boimy się ognia, wysokości, hałasu..

Lęk jest natomiast procesem wewnętrznym, nie związanym z bezpośrednim zagrożeniem lub bólem. Sami możemy go sobie stworzyć.

Odczuwany przez dziecko lęk może przybrać formę napadów.

Niepokojące sygnały ( bardzo podobne u dorosłych jak i u dzieci) – większość objawów typowego lęku lub strachu :

- zaburzenia snu - kłopoty z zasypianiem, bezsenność, budzenie się wcześnie rano i niemożność ponownego uśnięcia

- nocne koszmary – dziecko przeżywa we śnie to, co mu się na jawie nie udało, czego się obawia.

- moczenie nocne

- odmowa jedzenia

- zmiana zachowania

- bóle brzucha

- podwyższona temperatura

- jąkanie

- drżenie

- wysoki, nerwowy śmiech, „wyrzucanie z siebie słów- jak z kałasznikowa”

- płaczliwość

- „lepkość” emocjonalna

- luki w pamięci

- przyspieszony oddech, gwałtowne ruchy gałek ocznych, rozszerzenie źrenic

- biegunka, parcie na mocz

- wzmożona potliwość

- zaczerwienienie lub bladość skóry

- częste przeziębienia, wrzody, choroby gardła, alergie, astma, zespół jelita drażliwego,  częste przeziębienia ..- choroby psychogenne - wegetatywna ucieczka w chorobę

- występowanie u dziecka nawyków ruchowych np. obgryzanie paznokci, ssanie palca, rogu poduszki, onanizowanie się, wyrywanie włosów

- reakcje przeciwstawne -  maskowanie lęku pozorną brawurą, błaznowaniem lub powagą, niepokój ruchowy

- myślenie magiczne ,w którym ktoś lub coś może zmienić bieg wydarzeń

Czego nie wolno robić, gdy dziecko się boi?

-         nie wyśmiewaj się z jego lęków

-        nie  zawstydzaj przed innymi

-        nie  zmuszaj do stawiania czoła lękotwórczej sytuacji

-         nie karz dziecka za to, że się boi

-         nie myśl, że jest w tym coś złego czy nienormalnego

-        nie mów mu, że jest tchórzem, mięczakiem

-         nie porównuj go do innych dzieci

Co robić? Jakimi metodami ?

• zrozum jego lęk
• powiedz czego Ty się bałaś w dzieciństwie i że każdy się czegoś boi
• pozwól mu przez  pewien czas unikać tej sytuacji, zanim zacznie się je oswajać małymi krokami.
• porozmawiaj, przytul, weź na ręce, kolana. Dziecko potrzebuje poczuć się bezpiecznie
• dziecko potrzebuje, by nazwać jego uczucia, powiedz: widzę, że się boisz..
• mów spokojnie, łagodnym tonem
• mierzcie  lęk- powiedz niech określi lęk w skali 1-10 na ile się boi .Jest to metoda subiektywna- tak również mierzy się poziom bólu (przecież nie można inaczej, bo każdy z nas ma inną wrażliwość).  Porównujcie- wczoraj bałam się więcej ,dziś mniej. Dziecko zyska  poczucie sprawstwa i kontroli.
• możesz  polecić dziecku  zamknięcie potwora w pudełku i polecić „wysłanie go  ( w  wyobraźni ) w kosmos lub dać dziecku wymyślone narzędzie do walki, „zatrudnić supermena”… Zależy to od wieku dziecka , jak również jego i Twojej wyobraźni
• dobrze lęki oswajać poprzez bajki lub zabawę . W ten sposób łatwiej dociera do dziecka, jak czuje się ktoś, kto się boi i jak można ten strach przezwyciężyć. Podczas układania różnych historyjek warto wykorzystać poniższy schemat: wybór głównego bohatera (koniecznie powinien mieć imię).Opis miejsca, w którym lubi on przebywać.Opis rodziców i przyjaciół głównego bohatera.Opis tego, co lubi a czego nie lubi robić wybrany bohater.Co jest największym jego marzeniem (co chce mieć, do czego dąży)?W jaki sposób to można uzyskać (opis drogi wiodącej do celu)?Opowiadanie o trudnościach i niebezpieczeństwach pojawiających się podczas zmierzania do celu (kto bohaterowi przeszkadzał, w jaki sposób, czy ktoś pomógł mu pokonać trudności, czy sam sobie z nimi poradził?).Zakończenie historyjki (czy spełniło się marzenie głównego bohatera?).

• narysujcie potwora, ubierzcie go w jakieś śmieszne ubrania – w ten sposób przestanie być taki straszny ( typowe NLP- można zmienić głos potwora na śmieszny, zmniejszyć go, zrobić czarno- białym, postawić na linii czasu za nami…)
• przypomnij dziecku sytuacje, w których było dzielne i pokonało swój strach
• pozwól dziecku ,przez jakiś czas, na unikanie sytuacji budzącej lęk a następnie powoli pomóż oswajać się z nią

Czy masz tego typu doświadczenia

Przeczytaj http://szkolnedziecko.pl/pdf/abc-pewnosci-siebie.pdf

Polecam stronę gdzie znajdziesz bajki-zasypianki, bajki- pomagajki .

Na stronach Zasypianek znajdziesz dużo o bajkach pomagajkach (terapeutycznych) – bajkach, które mogą pomóc Twojemu dziecku w przezwyciężeniu jego problemów. Niektórzy nazywają je „bajki terapeutyczne”, inni „bajki-pomagajki”. Pomagajki to fajna nazwa bo pokazuje, że nie trzeba być „chorym”, żeby z nich korzystać. One są po to by pomóc we wszystkich tych troskach dzieciństwa, które każde dziecko w mniejszym lub większym stopniu ma.

http://bajki-zasypianki.pl/

Skomentuj

Do poczytania:

http://szkolnedziecko.pl/pdf/psyche_info_3.pdf

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Rówieśnicy mają wpływ na zachowanie się naszego dziecka, jego postawę , postrzeganie świata i ludzi. Mają wpływ na słownictwo, ubiór, sposób poruszania się…. Przekazują wiedzę o rolach społecznych, o sposobach radzenia sobie z trudnościami oraz tworzą modę na stosunek do różnych wartości jak i zagrożeń, ryzykownych zachowań, zdrowia itd. Większość tych procesów zachodzi spontanicznie i bez udziału osób dorosłych, a nieraz- niestety- wbrew ich oczekiwaniom.

Grupa rówieśnicza - dlaczego jest skuteczna?

• młodzi ludzie chętniej przyjmują informacje od swoich rówieśników niż od dorosłych.
• łatwiej jest im zadawać pytania i dyskutować na różne tematy z rówieśnikami.
• identyfikują się z rówieśnikami, więc informacje uzyskiwane od nich mogą   wydawać się im bardziej wiarygodne.
• posługują się tym samym językiem- łatwiej się rozumieją.

Mało kto jednak wspomina o negatywnej stronie  kontaktów rówieśniczych.

Pośród rówieśników dziecko przestaje rozwijać się na miarę swoich możliwości. Trzeba się „uśrednić”, ba dziecko chce się „uśrednić!

Prawdą jest, ze gdyby inteligentne dziecko od rana, z wypoczętym i świeżym umysłem, mogło poświęcić czas na swój indywidualny rozwój, to o wiele więcej mogłoby mu to przynieść pożytku. Mało tego, jeśli znajdzie się naprawdę zdolny i chętny do nauki uczeń zaraz jest wyzywany od kujonów przez resztę kolegów i koleżanek w klasie.

Pośród rówieśników dziecko doznaje upokorzeń, wyzwisk, zawstydzenia, przemocy słownej czy fizycznej, niekiedy długotrwałego znęcania się.

Wiadomo, że dzieci w tym samym wieku robią głupie rzeczy. Częstym powodem, dla którego jest lansowane przebywanie z rówieśnikami jest rywalizacja. Owszem ta rywalizacja istnieje i sama w sobie nie jest złem, ale znów mało kto dostrzega, że często jest drogą do kształtowania nienawiści, złości, chęci zemsty i innych zaburzeń emocjonalnych związanych z zazdrością.

Nie zamierzam tym wpisem promować wychowywania społecznych odludków, chcę sprowokować Cię do przemyśleń- z kim przebywa Twoje dziecko ? Jak się czuje wśród swojej grupy rówieśniczej? Co o nich mówi ? Grupa go wzmacnia czy „dołuje”, rozwija czy tłamsi ?

Naucz dziecko odwagi bycia sobą !

,,– Opowiem ci o lwie, o wielkim złotym lwie,
Co nie bał się niczego, nawet burzy.

– Niczego nie bał się?

– Niczego nie bał się!

– No pewnie, że się nie bał, bo był duży!
Dużemu to dobrze, dużemu to dobrze,
Bo duży ma dużo odwagi,
Przed niczym nie tchórzy, nie boi się burzy
I nawet Baby Jagi!

– I nawet Baby Jagi!

I nawet Baby Jagi się nie boi!

– Opowiem ci o lwie, o małym złotym lwie,
Bo przecież zanim wyrósł, to był mały.
Był mały tak jak ty, a wtedy duże lwy
Do ucha mu codziennie tak szeptały:
Małemu to dobrze, małemu to dobrze,
Nie grozi mu żadna bieda,
Bo duży zasłoni, przytuli, obroni,
Małego skrzywdzić nie da!

Małego skrzywdzić nie da!

Małego skrzywdzić nie da!

– Absolutnie!

– Opowiem ci o lwie, o dzielnym złotym lwie,
Codziennie miał odwagi trochę więcej,
Bo wszystkie duże lwy, mówiły mu, jak ty,
Że lew powinien zawsze mieć lwie serce

– Rozumiem cię dobrze i chcę być odważna,
A jeśli czasami się zlęknę,
To podejdź bliziutko, i bardzo cichutko
Zaśpiewaj mi piosenkę

Zaśpiewaj mi piosenkę

Zaśpiewaj te piosenkę mi zaśpiewaj

O pięknym złotym lwie

O wielkim złotym lwie

Odważnym, nieulękłym i wspaniałym

Co nigdy nie bał się, niczego nie bał się

Bo uczył się odwagi, gdy był mały…’’.

( talia_nie_Natalia)

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Ważna jest wartość jaką nauka  ma dla ucznia i subiektywne prawdopodobieństwo jego osiągnięcia.

Dzieci dobrze przygotowane do szkoły mają silną motywację zewnętrzną i wewnętrzną i dość niski poziom lęku szkolnego.

Wpływa na to poczucie kontroli nad własnym uczeniem się, przekonaniem na temat własnej skuteczności ( wiedzy, umiejętności).

Motywacja zależy też od emocji, jakie budzi uczenie się w warunkach szkolnych.

Motywy mogą być  nastawione na sukces lub na unikanie zagrożeń czy niepowodzeń.

W tym drugim przypadku pojawia się lęk szkolny. Lęk szkolny może być spowodowany odbiorem sytuacji ( rzeczywistej lub nie) przez dziecko  lub być względnie stałą cechą osobowości.

Z badań wynika jasno, że następują zmiany  w motywacji i lęku szkolnym z upływem lat w szkole. Zmniejsza się motywacja, a zwiększa lęk szkolny.

Motywacja spada, bo zaniża się  samoocena w zakresie własnych zdolności i umiejętności oraz skuteczności. Paradoksalnie, nawet najlepsi uczniowie nabierają przekonania, iż to że dużo pracują świadczy właśnie o braku zdolności. Tendencji tej sprzyja wzrost lęku.

Co ciekawe, różnice w sposobie odbierania ucznia  wynikają również ze względu na płeć.

Dziewczęta lepiej się uczą ze względu na potrzebę akceptacji przez dorosłych i rówieśników. Są bardziej wrażliwe na aprobatę społeczną .

Znacznie wyższy jest u nich poziom lęku . Współistnieje on z motywem unikania sukcesów, a także niedocenianiem własnych możliwości.

Bardziej wzrasta u nich motywacja do nauki, gdy są popularne w klasie. Jednocześnie bardziej wzrasta lęk, że popularne być przestaną.

U chłopców nie ma to znaczenia- nie łączą ocen, popularności i motywacji. Nauka wynika w większym stopniu z potrzeby indywidualnych osiągnięć.

Wysoki poziom lęku szkolnego, u dziewcząt i u chłopców, wpływa na uruchomienie mechanizmów obronnych w postaci postaw bierności lub agresji- co wpływa  również na ocenę ze sprawowania.

Dla chłopców i dziewcząt duży wpływ na motywację mają ich relacje z nauczycielami

Opiszę to szerzej w artykule „Efekt Pigmaliona’- śledź wpisy na blogu.

Przeczytaj http://szkolnedziecko.pl/pdf/abc-pewnosci-siebie.pdf

Jakie są Twoje obserwacje i doświadczenia w tym temacie?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Zobacz i posłuchaj dwóch filmików Kena Robinsona n/t – szkoły zabijają kreatywność. Są duże polskie napisy.

http://www.youtube.com/watch?v=msE-ktwSuR4&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=_q_m1JQ0QTY&feature=related

Skomentuj