Król francuskich żab miał wydać córkę za mąż. Ponieważ było to jego jedyne dziecko, więc za wszelką cenę chciał ją mieć przy sobie. Niestety tradycja, a także doradcy królewscy nakazywali podjąć jak najszybsze kroki celem znalezienia małżonka dla pięknej żabiej księżniczki. Król wpadł na pomysł ogłoszenia turnieju, którego zwycięzca miałby poślubić księżniczkę. Przewrotność pomysłu polegała na niemożliwym do wykonania zadaniu turniejowym.

W całym żabim królestwie pojawiły się więc afisze z informacją, że ten kto pierwszy wejdzie na Wieżę Eiffla ten poślubi piękną księżniczkę.

W żabim świecie zawrzało : przecież to zadanie jest niewykonalne dla części gatunku ludzkiego, który stworzył to monstrum, więc jakie szanse mają małe żabki?! Żadnych !

Większość żabich amatorów zrezygnowała na starcie. Znalazło się jednak kilku śmiałków  , którzy stwierdzili, że muszą spróbować. Pod wieżą zebrało się mnóstwo kumkających gapiów. Turniej rozpoczęto.

Kilkunastu śmiałków sam widok olbrzyma tak przeraził , że wycofali się nie pokonując nawet pierwszego stopnia. Kilku innych, po pokonaniu paru stopni spojrzało w górę i po jednomyślnym – „Niemożliwe!” – wrócili do tłumu. Dwóch doszło już na trzecie piętro, ale zarówno widok w górę i w dół był przytłaczający, a i zgromadzeni ”kibice” coraz głośniej krzyczeli, że jest to niemożliwe…poddali się. Jednemu udało się pokonać ok. O1% dystansu. Spojrzał na twarze tłumu zgromadzonego pod wieżą – wszystkie krzyczały-: „to niewykonalne’. Głos wewnętrzny dopełnił reszty – zszedł przegrany.

Król już zacierał ręce, gdy nagle z tłumu pod wieżą wyłonił się kolejny śmiałek. Nieśmiało podszedł do pierwszego stopnia prowadzony zrezygnowanymi okrzykami gapiów : „odpuść sobie!”, „to niewykonalne !”.

Pierwszy stopień….pierwsze piętro…już pokonał pierwszą połowę dystansu. Wolno, w swoim własnym tempie, konsekwentnie dążył do góry. Tłum wciąż krzyczał: „zejdź, szkoda twojego czasu!”, „nikt nie jest w stanie wejść na szczyt”. Ostatnie piętro… ostatni schodek – jest! Udało się!

Pozostała już tylko droga z powrotem po odbiór nagrody- ślicznej królewny. Na dole okrzyki, zbiegło się pełno żabich dziennikarzy : „ jak ci się to udało?”, „zrobiłeś coś co było niewykonalne – jak?”, „przecież widziałeś poprzedników, którzy schodzili zrezygnowani, słyszałeś co mówili, widziałeś jak wielka jest wieża i jak wiele trudu cię czeka, słyszałeś zrezygnowane komentarze zgromadzonych – jak, słyszysz, jak ci się to udało!?”.

Bohater uśmiechnął się tylko milcząco. Nagle ktoś z tłumu krzyknął : „On nic nie słyszał-

od urodzenia nie słyszy!”…

Dziękuję Wydawnictwu „Złote Myśli” za wyrażenie zgody na umieszczenie na moim blogu fragmentu ich publikacji „Podążaj za marzeniami” autorstwa Arkadiusza Śmigielskiego certyfikowanego trenera NLP

Link do „Złotych Myśli”  http://zlotemysli.pl/hibiskus,1/

Jak rozumiesz te bajkę ?

Do jakich refleksji Cię skłoniła?

Często pytacie mnie- „ jak mam pomóc dziecku”, „ chciałabym mu wszystko zapewnić, ale tak naprawdę nie wiem czego potrzebuje. Gdy pytam – nie odpowiada”.

Dziecko chce dokładnie tego samego co Ty.

Dzieci chcą dokładnie tego samego co my.

Zaspokojenia potrzeb. Jakich ? Różnych .

Poziom ich zaspokojenia nie zależy od warunków zewnętrznych, a od subiektywnego odczucia.

Koncepcja Maslowa- piramida potrzeb-  jest  kontrowersyjna, a z pewnością nie jest niepodważalna.

Nie zmienia to faktu, że jest najczęściej przywoływaną koncepcją wyjaśniającą mechanizm działania  motywacji człowieka.

Teoria mówi, że człowiek zaspokaja własne potrzeby po kolei, rozpoczynając od najniższego szczebla tejże piramidy.

Podstawowe potrzeby dziecka zaspokajane są przez rodziców.

Nauka samodzielnego zaspokajania potrzeb przebiega u dziecka najczęściej w drodze obserwacji zachowań dorosłych, ich naśladowania i modelowania.

Najsilniejsza jest potrzeba bezpieczeństwa.

Brak jej zaspokojenia sprzyja wystąpieniu zaburzeń psychosomatycznych.

W dzieciach pozbawionych  troski i miłości wzbudzają się negatywne doznania takie jak:

lęk, frustracja, gniew, niepokój, stres.

Dziecko najczęściej nie potrafi sobie z nimi  radzić i stara się rozwinąć błędne strategie jak: płacz, agresja, apatia, izolowanie się od rówieśników.

http://www.screencast.com/t/1SLwbxXWXRR

Jakie masz doświadczenia w tym temacie?

Czy znasz własną piramidę potrzeb?

Kolejny wpis jako odpowiedź na jedno z najczęściej zadawanych mi pytań- jak motywować dziecko ?

Postaraj się rozwijać 7 opisanych niżej nawyków.

1. Dbaj o swoje ciało. Dobry stan zdrowia sprzyja mocy umysłu. Nabierz więc kilku nawyków takich jak jedzenie ryb i innej żywności, która korzystnie wpływa na pracę twojego mózgu. Nie zapomnij także o ruchu, niech będzie to przynajmniej spacer, dwa, trzy razy w tygodniu.
2. Zadbaj o swój mózg. Cotygodniowa gra w szachy, czytanie książek, rozmowy na tematy wymagające myślenia, krzyżówki ćwiczą mózg i pozwalają mu na zachowanie zdrowia i siły.
3. Pytaj o wszystko. Bądź ciekaw świata i ludzi. Rozmawiaj o tym. Pytaj.
4. Identyfikuj rzeczy naprawdę ważne. Co jest dla Ciebie naprawdę ważne? Zajmij się tym. Reszta jest zdecydowanie mniej istotna.
5. Bądź rozwiązywaczem problemów. Zabawnym a zarazem przydatnym nawykiem jest obserwowanie zdarzeń i zadawanie sobie pytania „jak można zrobić to lepiej czy inaczej?”
6. Bądź świadomy samego siebie. Bardzo ważne jest to, abyś potrafił określić swoje słabe i silne strony. Musisz także wiedzieć, co dzieje się w twoim podświadomym umyśle .
7. Użyj swojej wiedzy. Jeżeli regularnie nie wprowadzasz swoich myśli w życie, twój umysł może potraktować je jako fantazjowanie. Dajesz mu jasno do zrozumienia, że myślenie nie jest istotne dla realnego świata.

Źródło: http://www.increasebrainpower.com

Co o tym myślisz?

Jakie Ty wypracowałaś metody na motywowanie dziecka?

Ważna jest wartość jaką nauka  ma dla ucznia i subiektywne prawdopodobieństwo jego osiągnięcia.

Dzieci dobrze przygotowane do szkoły mają silną motywację zewnętrzną i wewnętrzną i dość niski poziom lęku szkolnego.

Wpływa na to poczucie kontroli nad własnym uczeniem się, przekonaniem na temat własnej skuteczności ( wiedzy, umiejętności).

Motywacja zależy też od emocji, jakie budzi uczenie się w warunkach szkolnych.

Motywy mogą być  nastawione na sukces lub na unikanie zagrożeń czy niepowodzeń.

W tym drugim przypadku pojawia się lęk szkolny. Lęk szkolny może być spowodowany odbiorem sytuacji ( rzeczywistej lub nie) przez dziecko  lub być względnie stałą cechą osobowości.

Motywacja spada, bo zaniża się  samoocena w zakresie własnych zdolności i umiejętności oraz skuteczności. Paradoksalnie, nawet najlepsi uczniowie nabierają przekonania, iż to że dużo pracują świadczy właśnie o braku zdolności. Tendencji tej sprzyja wzrost lęku.

Co ciekawe, różnice w sposobie odbierania ucznia  wynikają również ze względu na płeć.

Dziewczęta lepiej się uczą ze względu na potrzebę akceptacji przez dorosłych i rówieśników. Są bardziej wrażliwe na aprobatę społeczną .

Znacznie wyższy jest u nich poziom lęku . Współistnieje on z motywem unikania sukcesów, a także niedocenianiem własnych możliwości.

Bardziej wzrasta u nich motywacja do nauki, gdy są popularne w klasie. Jednocześnie bardziej wzrasta lęk, że popularne być przestaną.

U chłopców nie ma to znaczenia- nie łączą ocen, popularności i motywacji. Nauka wynika w większym stopniu z potrzeby indywidualnych osiągnięć.

Wysoki poziom lęku szkolnego, u dziewcząt i u chłopców, wpływa na uruchomienie mechanizmów obronnych w postaci postaw bierności lub agresji- co wpływa  również na ocenę ze sprawowania.

Każde dziecko ma naturalną motywację do uczenia się . Ciekawi je świat i ludzie. Nie tylko obserwują, ale dopytują się , chcą wiedzieć więcej. Co dzieje się z tą ciekawością , dlaczego słabnie entuzjazm do uczenia się wciąż nowych rzeczy? Dzieje się tak zwłaszcza, gdy zaczyna się nauka  w szkole.

W dużej mierze zależy to od rodziców.

Doceniane przez rodziców dziecko lepiej się rozwija, jest zadowolone, pogodne i tak postrzega świat. Dlatego chce ten świat poznać. Nawet dzieci o niewielkim potencjale rozwojowym potrafią osiągać znaczne postępy.

Nie chroń dziecka przesadnie, niech doświadcza tego świata. Niech podejmuje ryzyko. Niech ponosi konsekwencje. Nie zabijaj w  nim poczucia siły sprawczej. Rozwijaj poczucie własnych możliwości- Ja to potrafię, chcę sam/ma, ja to już umiem..

Czy Twoje dziecko otrzymało takie wsparcie ?

Czy w którymś z poniższych opisów widzisz siebie?

-  dzieci rozpieszczone przez rodziców uważają, że nie muszą podejmować wysiłków, bo zrobi to za nie rodzic. Taką postawę prezentują w domu, w szkole, w kontaktach z rówieśnikami….

-         dzieci oceniane przez rodziców gorzej niż rodzeństwo. Walka o względy rodziców powoduje permanentny stres, poczucie niesprawiedliwości. Tak też postrzegają życie-  dlaczego więc mają podejmować wyzwania? Świat sprawiedliwie ich przecież nie traktuje. Nie warto !

-  dzieci bardzo zdolne- podziwiane przez rodziców, rodzinę bliższą i dalszą ; w szkolnej machinie zorientowanej na przeciętniaków nie ma atmosfery przychylnej uczniom wybitnym; jest kłopotliwy – koledzy szydzą z „mózgowca”, a nauczyciele często nie bardzo wiedzą, co z nim zrobić. (Trzymaj je z dala od ludzi, którzy próbują pomniejszać jego ambicje. Mali ludzie zawsze tak robią, a naprawdę wielcy sprawiają, że poczuje się , że i Ono może być wielkie). Mark Twain

-  dzieci rodziców nadopiekuńczych- po co ma coś zrobić? Mama przeczyta, napisze, tata podwiezie, zadzwoni, kupi….Nic nie musi. Ma przekonanie, że nic nie potrafi lub jeśli coś potrafi to i tak mama lub tata zrobią to lepiej . Po co więc coś robić. „Chowając dziecko w myśl zasady – wszystko dla dziecka- wychowujesz dorosłego myślącego- wszystko dla mnie”

-   mali tyrani- zdominowali rodziców już dawno. Rodzice są na ich rozkazy. Mają opanowanych mnóstwo sposobów na wyegzekwowanie wszystkiego czego chcą. Zazwyczaj to dzieci rodziców skłóconych, zapracowanych, zbyt pobłażliwych.

-         dzieci z rodzin patologicznych- nikt nie pokazał im, że w ogóle jakiś wysiłek trzeba podejmować, że się opłaci, że trzeba wyznaczać i realizować cele

-   dzieci przeceniane przez rodziców- oczekiwania zbyt duże w stosunku do możliwości dziecka. Dziecko czuje się nie takie jak potrzeba, gorsze. Powoduje to stres , frustracje. Po kilku latach w szkole zdarza się  bunt lub wycofanie się . Zdarza się ucieczka w chorobę.

-  dzieci ustawicznie pouczane- rodzice idealizują obraz siebie- dziecko do tego obrazu nie pasuje. Ma zachwiane poczucie bezpieczeństwa.