Możesz usłyszeć jestem chory, nie chce iść do szkoły, dlaczego mam tam iść, nie odchodź..

Dziecko może skarżyć się na ból głowy, ból gardła, bóle brzucha lub na krótko przed czasem wyjścia na rozpoczęcie roku szkolnego. To naturalne stresowe reakcje.

Co robić?

- sama bądź spokojna- dzieci świetnie wyczuwają nastrój rodzica. Twój strach i obawy jedynie potęgują emocje dziecka.

-         wcześniej wybierz się na spacer z dzieckiem i pokaż mu budynek szkoły. Mam nadzieję, że uda się wam wejść również na teren placówki – by dziecko zobaczyło wnętrze; niech narysuje szkołę po powrocie

-         pobaw się w szkołę

-         opowiedz dziecku ciekawe , twórcze, dowcipne historie ze swojego życia szkolnego

-         opowiedz o swoich miłych doświadczeniach w relacjach z kolegami i koleżankami, nauczycielkami gdy Ty chodziłaś do szkoły. Mam nadzieję, że masz takie doświadczenia.

-         przeczytaj dziecku książeczkę o tematyce szkolnej.

-         unikaj długich pożegnań przed szkołą. Jeśli Twoje dziecko uroni  kilka łez to  nie martw się. Większość dzieci przestaje płakać, gdy  rodzice są już poza zasięgiem wzroku. Najlepszym rozwiązaniem jest pozostawienie dziecka szybko.

-         podporządkuj się regułom szkolnym. Jeżeli dzieci mają być pozostawiane przy szatni, bo schodzi po nie wychowawczyni – to nie prowadź dziecka sama do klasy. Jeżeli dzieci mają pozostawiać swoje stroje gimnastyczne czy podręczniki w jakimś określonym miejscu – to nie każ dziecku nosić ich przy sobie…..Widuję takie sytuacje bardzo często. Sama pokazujesz, że można łamać reguły nauczycielki, więc jak potem wytłumaczysz dziecku, że ma coś zrobić „ bo pani kazała”.

-         dziecko powinno wiedzieć,  że chodzenie do szkoły i nauka to jego obowiązek. Dobrze jeśli jest przyjemnością. Dokładnie tak jak z naszą pracą.

-         cały czas ćwicz u dziecka samoobsługę, samodzielność w jedzeniu, ubieraniu się , przebieraniu na w-f, dbaniu o porządek na biurku….

-         słuchaj i bądź zainteresowana tym co dziecko opowiada po powrocie ze szkoły, tym co dzieje się w szkole

-         stwórz rytuały , rutynę wczesnego kładzenia się spać by wstać do szkoły wypoczętym, samodzielnego ubierania się , jedzenia śniadania, pakowania drugiego śniadania…

-         kontroluj długość oglądania TV i zabawy przy komputerze

-         ćwicz sprawność fizyczną i rozwijaj zainteresowania dziecka

-         codziennie pomagaj w spakowaniu niezbędnych rzeczy – rób to z dzieckiem – nie za dziecko; z czasem jedynie kontroluj czy spakowało się samo

-         nigdy nie krytykuj nauczycieli. Podważenie autorytetu w większości przypadków spowoduje brak posłuszeństwa wobec nauczyciela, lekceważenie powierzanych obowiązków. Często, w późniejszym czasie, przenosi się na lekceważenie innych dorosłych – również rodziców.

-         utrzymuj z wychowawczynią bliski kontakt – dowiaduj się jak funkcjonuje dziecko w relacjach z rówieśnikami, w nauce, w zachowaniu, w samodzielności. Dziecko musi wiedzieć, że współpracujecie – często gdy jest brak takiej współpracy dziecko manipuluje rodzicami.

-         nie odrabiaj prac domowych za dziecko

-         wymagaj kończenia zadań

-         wymagaj czystego, starannego prowadzenia zeszytów i ćwiczeń. To uczy staranności, koncentracji, poprawia napięcie drobnych mięśni dłoni

-         jeżeli ma nieprawidłowy uchwyt pisarski kup specjalny długopis .

W okresie pierwszych trzech lat nauka nie jest podzielona na przedmioty. W tym czasie nauczyciel prowadzi zintegrowaną edukację wczesnoszkolną, w ramach następujących dziedzin: polonistycznej, muzycznej, plastycznej, społecznej, przyrodniczej, matematycznej, zajęć komputerowych, zajęć technicznych, wychowania fizycznego, języka obcego oraz etyki. W niektórych regionach przewidziano język mniejszości narodowej, czy język regionalny, np. język kaszubski.

Pierwszy dzień dziecka w szkole to również dzień zmiany Twojego życia drogi Rodzicu. Czekają Cię większe obowiązki. Szkoła dziecka również Ciebie zobowiązuje do odpowiedzialności, systematyczności, planowania działań ze względu na naukę dziecka.

Podkreślałam to wielokrotnie w swoich artykułach- dziecko jest Twoim lustrem. To Twoje podejście do nauki, świata i ludzi determinuje sukces szkolny dziecka w większym stopniu niż jego zdolności i predyspozycje. http://szkolnedziecko.pl/2009/12/czego-uczy-sie-dziecko/

“Dzieci przywiązują małą wagę do nauczania, które dostają od swoich rodziców, za to wiernie odwzorowują ich charaktery.”

Mason Cooley

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Wydaje się być oczywistym, że dziecko tym chętniej się uczy im więcej  sukcesów osiąga. Sukcesy z kolei, iż  są proporcjonalne do stopnia rozumienia przez niego materiału nauczania.

Często jednak tak nie jest.

W literaturze psychologicznej spotykamy się z pojęciem “niewystarczających osiągnięć w nauce”, które oznacza “znaczną i utrzymującą się przez dłuższy czas rozbieżność między możliwościami i osiągnięciami dzieci, stwierdzoną na podstawie porównania wyników badania inteligencji ze sprawdzianami szkolnymi, testami osiągnięć i opiniami nauczycieli”.

W amerykańskiej pedagogice od kilkunastu lat funkcjonuje termin “Syndrom Nieadekwatnych Osiągnięć” .

Czym jest Syndrom Nieadekwatnych Osiągnięć?

Dziecko takie albo niczym szczególnym się nie wyróżnia, pozostaje więc niezauważone, albo zyskuje opinię “zdolnego lenia” lub “inteligentnego lawiranta”, pracuje ono poniżej swoich możliwości, mimo iż stać je na więcej.

Przyczyny tkwiące w domu :

1. Wyczekane,  upragnione dziecko – sytuacja, w której długo oczekiwane dziecko staje się dla rodziców “pępkiem świata”. Ono rządzi.
2. Dziecko chorowite lub przewlekle chore- dziecko całkowicie zależne od rodziców , niesamodzielne
3. Rywalizujące rodzeństwo – o względy rodziców. Często nie uczą się na złość, jeśli osiągają słabsze wyniki niż brat czy siostra.
4. Samotne rodzicielstwo – “przelanie” całej swojej miłości na dziecko, danie mu zbyt dużej swobody i władzy. Nie ma wówczas autorytetu – czyli nic nie musi.
5. Dziecko bardzo zdolne – nie potrzebuje się uczyć, gdyż wymagania szkolne są dla niego za niskie, a to prowadzi do wytworzenia się u niego przekonania o łatwym osiągnięciu celu bez wysiłku.
6. Odmienne metody wychowania przez rodziców -sprzeczne informacji i komunikaty. Dziecko manipuluje rodzicami. (http://szkolnedziecko.pl/2010/01/problemy-dziecka-czy-twoje-zle-nawyki/ )
7. Rodzic stanowiący niekorzystny model zachowania. Stwierdzenie rodzica typu: “Ja też nie lubiłem szkoły.” – dziecko tłumaczy sobie tak: “Skoro tato nie lubił szkoły, to i ja jej nie lubię.” ( http://szkolnedziecko.pl/2009/08/jak-uczy-sie-twoje-dziecko/ )
8. Zbyt duża swoboda – dzieci, którym pozwala się zbyt wiele manipulują innymi w celu uniknięcia odpowiedzialności i obowiązków.

Przyczyny tkwiące w szkole :

1. Brak odpowiedniej stymulacji ze strony nauczyciela bywa często przyczyną zaniżonych osiągnięć, utrwala je, nawet jeśli nie występują żadne problemy w środowisku domowym ucznia.( http://szkolnedziecko.pl/2010/02/efekt-pigmaliona-a-wychowanie/ )
2. Niezdyscyplinowana klasa, w której liberalny lub rygorystyczny nauczyciel mimowolnie wzmacnia bierność uczniów uległych i “zachowania agresywno-zaczepne” dzieci dominujących.
3. Klasa, w której panuje klimat tzw. “niezdrowej rywalizacji”. W takiej klasie uczniowie nie uczą się zasad zdrowego współzawodnictwa, gdyż stale są albo zwycięzcami albo pokonanymi.
4. “Etykietowanie” uczniów. ( http://szkolnedziecko.pl/2009/11/zdolny-ale-leniwy/ )
5. Koncentrowanie się na okazywaniu uczniom uwagi głównie w sytuacjach trudnych.
6. Rozbieżność pomiędzy poziomem umiejętności a programem nauczania. Nie radzi sobie.
7. Podmiotowe traktowanie ucznia.
8. Brak obiektywizmu w ocenie –więc po co ma się uczyć ?
9. Brak stwarzania przez szkołę odpowiednich warunków dla ujawniania twórczości.
10. Brak właściwej diagnozy psychologiczno-pedagogicznej ( deficyty link)

Sylwia Rimm upatruje przyczyn nieadekwatnych osiągnięć w złych stylach nauczania.

Autorka humorystycznie nazwała i określiła szkodliwe typy nauczycieli:

„Luiza na luzie” nie wprowadzająca w klasie żadnego rygoru i porządku,
„Rygorystyczny Robert”, wyzwalający w uczniach agresję i bunt,
„Konkretna Katarzyna”, wytwarzająca w klasie przesadną rywalizację,
„Nadopiekuńcza Sally”, która daje się manipulować dzieciom nadpobudliwym,
„Nudny Bob”, prowadzący mało urozmaicone lekcje.

Dzieciom tym brak umiejętności uczenia się. Uważają, że się uczą, a tylko pobieżnie przeglądają materiał. Mają tendencje do działań zdezorganizowanych, zapominają odrobić lekcje, nie pamiętają, co było zadane, gubią swoje zeszyty i książki, marzą na jawie lub nie słuchają, zbyt wiele gadają na lekcji. Ich wypracowania są pełne błędów, chaotyczne, napisane bez zastanowienia.

Innym dzieciom, perfekcjonistom, zaczyna stale brakować czasu na wykonanie zadania, ze względu na zbyt wolne tempo pracy.

„ Dzieci bez sukcesu” potrafią manipulować otoczeniem. Mogą nastawić jednego z rodziców przeciwko drugiemu, rodziców przeciwko nauczycielowi, nauczyciela przeciwko rodzicom.

Potrafią tak pokierować rodzicami, że ci będą odrabiać za nich lekcje, a nauczycielami tak, że poświęcą im więcej uwagi lub będą dawać łatwiejsze zadania.

Na swe niepowodzenia mają wiele tłumaczeń: szkoła jest nudna, nauczyciele są okropni, testy są źle skonstruowane, nie są wystarczająco zdolni, za dużo się od nich oczekuje, narażeni są na zbyt duży stres itp.

Trudno im  uwierzyć w siebie, bo nie stawiają sobie wyzwań, nie pokonują trudności, nie mają satysfakcji ze zwycięstwa. Nie potrafią również radzić sobie z niepowodzeniami, porażką.
W szkole nie da się uniknąć rywalizacji , Zresztą powinni się  nauczyć jak sobie z nią razić. Będzie im ta umiejętność potrzebna w dorosłym życiu. Te dzieci, które nauczą się przegrywać, bez poczucia totalnej klęski i wykorzystywać porażkę dla własnego rozwoju, osiągną sukces w szkole i społeczeństwie.

Powodzenia

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Zobacz i posłuchaj dwóch filmików Kena Robinsona n/t – szkoły zabijają kreatywność. Są duże polskie napisy.

http://www.youtube.com/watch?v=msE-ktwSuR4&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=_q_m1JQ0QTY&feature=related

Skomentuj

Kochani mamusiu i tatusiu

Nie pisałam do Was od czasu, kiedy wyjechałam do internatu i naprawdę jest mi bardzo przykro, że mogłam być tak bezmyślna i nic do Was nie napisać wcześniej.

Teraz jednak opowiem Wam o wszystkim, co się u mnie zdarzyło, ale proszę , przed przeczytaniem dalszej części listu usiądźcie. Będzie Wam dużo lepiej czytać na siedząco, więc zróbcie to ,proszę, dobrze ?

No, więc u mnie teraz już wszystko naprawdę bardzo dobrze. To pęknięcie czaszki i wstrząs mózgu, który  miałam wtedy, kiedy wyskoczyłam z okna internatu – bo zaraz po moim przyjeździe wybuchł pożar – już mi zupełnie przeszły. W szpitalu byłam tylko dwa tygodnie i teraz widzę już prawie normalnie i tylko raz na dzień mam te okropne bóle głowy.

Na szczęście, ten pożar w internacie i mój skok z okna widział pracownik stacji benzynowej, która była w pobliżu, no , więc zadzwonił po straż pożarną i karetkę pogotowia. Odwiedzał mnie również w szpitalu i teraz, kiedy nie mam gdzie mieszkać, bo internat się spalił, zachował się niezwykle uprzejmie i poprosił, żebym zamieszkała razem z nim.

Jego mieszkanie jest wprawdzie w piwnicy, ale zostało bardzo fajnie urządzone. On jest sympatycznym chłopcem, jesteśmy bardzo zakochani i chcemy się pobrać. Nie ustaliliśmy jeszcze daty ślubu, ale na pewno pobierzemy się , zanim moja ciąża stanie się bardzo widoczna.

Tak, Kochani rodzice, spodziewam się dziecka. Wiem jednak, że bardzo chcecie zostać dziadkami i wyobrażam sobie doskonale, jak ciepło powitacie mego dzidziusia. Wiem też, że obdarzycie go taką samą miłością , przywiązaniem i czułą opieką , jakich z Waszej strony doświadczyłam ja sama będąc dzieckiem. Czuję też, że przyjmiecie mojego chłopaka do naszej rodziny z otwartymi ramionami.

Jest bardzo dobrze wychowany i choć niespecjalnie wykształcony, ma ogromne ambicje. Jego rasa i religia różnią się wprawdzie od naszej, ale za dobrze znam Waszą ogromną , wielokroć podkreślana tolerancję, aby podejrzewać , że będziecie mieli coś przeciwko temu.

Teraz, kiedy już wszystko wiecie o moim życiu, chciałam Wam powiedzieć, że nie było żadnego pożaru w internacie, nie miałam pęknięcia czaszki ani wstrząsu mózgu, nie byłam w szpitalu, nie jestem w ciąży, nie jestem zaręczona i nie mam żadnego chłopaka. Jednakże w tym semestrze dostanę dwóję z historii i trzy z dwoma minusami z fizyki, chciałam więc , żebyście popatrzyli na te stopnie z odpowiedniej perspektywy.

Wasza, kochająca córka Zuzia

Z Internetu. Wykorzystuje ten list na zajęciach z nauczycielami, rodzicami .

Daje do myślenia.

Co o tym myślisz?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Zobacz i posłuchaj dwóch filmików Kena Robinsona n/t – szkoły zabijają kreatywność. Są duże polskie napisy.

http://www.youtube.com/watch?v=msE-ktwSuR4&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=_q_m1JQ0QTY&feature=related

Skomentuj

Kolejny wpis jako odpowiedź na jedno z najczęściej zadawanych mi pytań- jak motywować dziecko ?

Postaraj się rozwijać 7 opisanych niżej nawyków.

1. Dbaj o swoje ciało. Dobry stan zdrowia sprzyja mocy umysłu. Nabierz więc kilku nawyków takich jak jedzenie ryb i innej żywności, która korzystnie wpływa na pracę twojego mózgu. Nie zapomnij także o ruchu, niech będzie to przynajmniej spacer, dwa, trzy razy w tygodniu.
2. Zadbaj o swój mózg. Cotygodniowa gra w szachy, czytanie książek, rozmowy na tematy wymagające myślenia, krzyżówki ćwiczą mózg i pozwalają mu na zachowanie zdrowia i siły.
3. Pytaj o wszystko. Bądź ciekaw świata i ludzi. Rozmawiaj o tym. Pytaj.
4. Identyfikuj rzeczy naprawdę ważne. Co jest dla Ciebie naprawdę ważne? Zajmij się tym. Reszta jest zdecydowanie mniej istotna.
5. Bądź rozwiązywaczem problemów. Zabawnym a zarazem przydatnym nawykiem jest obserwowanie zdarzeń i zadawanie sobie pytania „jak można zrobić to lepiej czy inaczej?”
6. Bądź świadomy samego siebie. Bardzo ważne jest to, abyś potrafił określić swoje słabe i silne strony. Musisz także wiedzieć, co dzieje się w twoim podświadomym umyśle .
7. Użyj swojej wiedzy. Jeżeli regularnie nie wprowadzasz swoich myśli w życie, twój umysł może potraktować je jako fantazjowanie. Dajesz mu jasno do zrozumienia, że myślenie nie jest istotne dla realnego świata.

“Jesteśmy tym, co w swoim życiu powtarzamy”  Arystoteles

Źródło: http://www.increasebrainpower.com

Co o tym myślisz?

Jakie Ty wypracowałaś metody na motywowanie dziecka?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Ważna jest wartość jaką nauka  ma dla ucznia i subiektywne prawdopodobieństwo jego osiągnięcia.

Dzieci dobrze przygotowane do szkoły mają silną motywację zewnętrzną i wewnętrzną i dość niski poziom lęku szkolnego.

Wpływa na to poczucie kontroli nad własnym uczeniem się, przekonaniem na temat własnej skuteczności ( wiedzy, umiejętności).

Motywacja zależy też od emocji, jakie budzi uczenie się w warunkach szkolnych.

Motywy mogą być  nastawione na sukces lub na unikanie zagrożeń czy niepowodzeń.

W tym drugim przypadku pojawia się lęk szkolny. Lęk szkolny może być spowodowany odbiorem sytuacji ( rzeczywistej lub nie) przez dziecko  lub być względnie stałą cechą osobowości.

Z badań wynika jasno, że następują zmiany  w motywacji i lęku szkolnym z upływem lat w szkole. Zmniejsza się motywacja, a zwiększa lęk szkolny.

Motywacja spada, bo zaniża się  samoocena w zakresie własnych zdolności i umiejętności oraz skuteczności. Paradoksalnie, nawet najlepsi uczniowie nabierają przekonania, iż to że dużo pracują świadczy właśnie o braku zdolności. Tendencji tej sprzyja wzrost lęku.

Co ciekawe, różnice w sposobie odbierania ucznia  wynikają również ze względu na płeć.

Dziewczęta lepiej się uczą ze względu na potrzebę akceptacji przez dorosłych i rówieśników. Są bardziej wrażliwe na aprobatę społeczną .

Znacznie wyższy jest u nich poziom lęku . Współistnieje on z motywem unikania sukcesów, a także niedocenianiem własnych możliwości.

Bardziej wzrasta u nich motywacja do nauki, gdy są popularne w klasie. Jednocześnie bardziej wzrasta lęk, że popularne być przestaną.

U chłopców nie ma to znaczenia- nie łączą ocen, popularności i motywacji. Nauka wynika w większym stopniu z potrzeby indywidualnych osiągnięć.

Wysoki poziom lęku szkolnego, u dziewcząt i u chłopców, wpływa na uruchomienie mechanizmów obronnych w postaci postaw bierności lub agresji- co wpływa  również na ocenę ze sprawowania.

Dla chłopców i dziewcząt duży wpływ na motywację mają ich relacje z nauczycielami

Opiszę to szerzej w artykule „Efekt Pigmaliona’- śledź wpisy na blogu.

Przeczytaj http://szkolnedziecko.pl/pdf/abc-pewnosci-siebie.pdf

Jakie są Twoje obserwacje i doświadczenia w tym temacie?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Zobacz i posłuchaj dwóch filmików Kena Robinsona n/t – szkoły zabijają kreatywność. Są duże polskie napisy.

http://www.youtube.com/watch?v=msE-ktwSuR4&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=_q_m1JQ0QTY&feature=related

Skomentuj