Z innej strony, od innych ludzi, w innych sytuacjach..

W starożytnych Chinach dziewczyna, która wychodziła za mąż, żyła w domu swego męża i usługiwała zarówno jemu jak i jego matce. Zdarzyło się, że pewna dziewczyna poślubiwszy swego męża, nie była w stanie znieść codziennych wymówek i krytycznych uwag teściowej. Postanowiła coś z tym zrobić. Poszła o sklepu z ziołami, którego właścicielem był przyjaciel jej ojca.

Dziewczyna powiedziała:

- Nie mogę już znieść humorów mojej teściowej. Ona doprowadza mnie do obłędu. Czy mógłbyś mi pomóc? Dobrze ci zapłacę.

- Co mogę dla ciebie zrobić? – zapytał zielarz.

- Chciałabym, żebyś mi sprzedał jakąś truciznę. Otruję moją teściową i skończą się moje kłopoty – rzekła.

Po długim namyśle zielarz powiedział:

- Tak, mogę ci pomóc. Musisz jednak zrozumieć dwie rzeczy. Po pierwsze, nie możesz natychmiast otruć teściowej, gdyż ludzie domyśliliby się, co zrobiłaś. Dam ci zioła, które będą ją zabijać powolutku i nikt nie zgadnie, że została otruta. Po drugie, żeby uniknąć podejrzeń, musisz od razu pohamować swoją złość, naucz się szanować ją, kochać, słuchać i usługiwać jej cierpliwie. Jeśli tak zrobisz, nikt nie będzie cię podejrzewał, gdy umrze.

Dziewczyna na wszystko się zgodziła, zabrała zioła do domu i dodawała je do pożywienia teściowej. Nauczyła się też panować nad sobą, usługiwać i szanować ją. Kiedy teściowa zauważyła zmianę w postępowaniu synowej, również się zmieniła i pokochała ją szczerze. Wciąż opowiadała rodzinie, że jej synowa jest najlepszą córką, jaką mogła sobie wymarzyć. Minęło pół roku a stosunki między nimi stały się tak bliskie, jak między rodzoną matką i córką.

Pewnego dnia dziewczyna poszła do zielarza i poprosiła:

- Na Boga, proszę, ratuj moją teściową od trucizny, którą jej podawałam! Już nie chcę jej zabić. Stała się najwspanialszą teściową, jaka mogła mi się trafić.

Zielarz uśmiechnął się i odparł:

- Nie martw się, nie dałem ci żadnej trucizny. To, co ci dałem, to były zwykłe przyprawy.

Trucizna była wyłącznie w twoim umyśle i ty sama ją przezwyciężyłaś.

Czy masz tego typu doświadczenia?

Zmiana postrzegania wewnętrznego- zmienia rzeczywistość zewnętrzną?

Każdy coach Ci to powie ?

Sprawdzisz ?

Jak to prawo  możesz wykorzystać ?

Z własnego doświadczenia – zapewniam- działa !

“Zważaj na swoje myśli, gdyż przemienią się w słowa.
Zważaj na swoje słowa, gdyż przemienią się w czyny.
Zważaj na swoje czyny, gdyż przemienią się w nawyki.
Zważaj na swoje nawyki, gdyż przemienią się w Twój charakter.
Zważaj na swój charakter, gdyż on będzie Twoim losem.”

Skomentuj.

Z internetu

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży, który przygotuje je do bycia świadkiem w sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Charakterystyki tej postaci dopełniła uczennica Junga Marie-Luise von Franz, która określiła wiecznego chłopca jako istotę z rozbudowanym kompleksem matki. Człowieka poszukującego kobiety idealnej, która zastąpiłaby mu więź z matką utraconą w dzieciństwie. Badaczka stwierdziła, że postawa taka prowadzi do homoseksualizmu albo do donżuanizmu.

Piotruś Pan to chłopiec, który wie, że kiedy dorośnie, straci zdolność latania – poruszania się między światem realnym, światem ludzi, a światem zwanym „Neverland”, czyli krainą marzeń. Wie  że kiedy dorośnie, będzie musiał zacząć chodzić po ziemi, założyć rodzinę ,zarabiać, być odpowiedzialny za siebie i innych .

Bywa, że Piotr pozostaje w pracy panem Piotrem, natomiast na gruncie osobistym jest Piotrusiem.

Jak wytłumaczyć ten paradoks? Bardzo prosto. Piotruś Pan za bardzo kocha przyjemności, rozrywki i modne gadżety, żeby mogło mu zabraknąć na nie pieniędzy. Zakasuje rękawy, wyrabia 150 proc. normy, żeby tylko móc sobie pozwolić na każdy luksus.

Jest egocentrykiem. Nie zna empatii. Manipuluje ludźmi, bawi się nimi. Gdy się znudzi- odchodzi.  Jest skupiony tylko na sobie. Nie potrafi zbudować głębszych więzi.

Znajduje kobietę, która zaczyna mu matkować, czym nie pomaga w osiągnięciu dojrzałości.

Nie stawia wymagań. Jest nieszczęśliwa. Narzeka na brak pomocy dla siebie i dzieci ze strony

męża. Za wszelką cenę musi opiekować się mężczyzną . W dodatku takiemu, który ją wykorzystuje i traktuje podle. Niedojrzała kobieta tego nie widzi, widzi tylko swoją “dobroć”, swoje poświęcenie dla niego.

Spotkałam się  z sytuacją, gdy jedna z matek tłumaczyła  mi , że widzi nic złego w tym, że mąż chodzi na dyskoteki. Jej się przecież nie chce chodzić.

Po roku, gdy znów spotkałyśmy się  ze względu na poważne problemy dzieci ( ucieczka z domu), okazało się , że jest bita , a Piotruś wyprowadził się do nowej Wendy. Nie całkowicie- połowicznie- zostawił sobie furtkę na ewentualny powrót.

Niedojrzałość nie jest wyłącznie cechą mężczyzn, a rozsądek i mądrość – wyłącznie kobiet.

Odpowiednikiem Piotrusia jest Primadonna.

Kobieta, która żyje aktywnie, ma dużo zainteresowań, pracuje, zdobywa i porzuca mężczyzn, jest wszystkim, tylko nie wieczną dziewczynką. Uwaga! Nie jest ona także wiecznym chłopcem w spódnicy, cech niedojrzałości nie da się przełożyć z jednej płci na drugą tak prosto. Taka kobieta jest po prostu aktywną, dojrzałą istotą świadomą swoich potrzeb i celów, jakie sobie stawia.

Co robić gdy już jesteś w związku z Piotrusiem lub Primadonną

1. Kochaj ale wymagaj
2. Ufaj , ale sprawdzaj

Czy dotyczy Ciebie ten problem ?

Masz jakieś doświadczenia z Piotrusiem lub Primadonną?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

BAJKA O MIŁOŚCI I SZALEŃSTWIE

Powiadają, że pewnego razu spotkały się na Ziemi wszystkie uczucia i cechy ludzkich istot. I tak: Gdy Znudzenie ostentacyjnie ziewnęło po raz trzeci, Szaleństwo, jak zwykle obłędnie dzikie, zaproponowało:- Pobawmy się w chowanego!

Intryga, niezmiernie zaintrygowana, uniosła tylko lekko brwi, a Ciekawość, nie mogąc się powstrzymać, spytała z typowym dla siebie zainteresowaniem:
- W chowanego? A co to takiego?
- To zabawa – wyjaśniło żywo Szaleństwo-polegająca na tym, iż ja zakryję sobie oczy i powoli zacznę liczyć do miliona. W międzyczasie wy wszyscy dobrze się schowacie, a gdy skończę liczyć, moim zadaniem będzie was odnaleźć. Pierwsze z was, na którego kryjówkę trafię, zajmie moje miejsce w następnej kolejce.

Podekscytowany Entuzjazm zaczął tańczyć w towarzystwie Euforii, Radość podskakiwała tak wesoło, iż udało się jej przekonać do gry Wątpliwość, a nawet Apatię, której nigdy niczym nie dało się zainteresować.
Jednakże nie wszyscy chcieli się przyłączyć.

Prawda wolała się nie chować, w końcu i tak zawsze ją odkrywano.
Duma stwierdziła, że zabawa jest głupia, ale tak naprawdę w głębi duszy gryzło ją, iż pomysł wyszedł od kogo innego.
Tchórzostwo z kolei nie chciało ryzykować.

- Raz, dwa, trzy – zaczęło liczyć Szaleństwo.
Najszybciej schowało się Lenistwo, osuwając się za pierwszy lepszy napotkany kamień.
Wiara pofrunęła do nieba, a Zazdrość ukryła się w cieniu Triumfu, który z kolei wspiął się o własnych siłach hen! Na sam szczyt najwyższego drzewa.

Wspaniałomyślność długo nie mogła znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca, gdyż wszystkie kryjówki wydawały się jej idealne dla przyjaciół:
krystalicznie czyste jezioro było wymarzonym miejscem dla Piękności, dziupla – w sam raz dla Nieśmiałości, motyle skrzydła stworzono dla Zmysłowości, powiew wiatru okazał się natomiast najlepszy dla Wolności.

W końcu Wspaniałomyślność schowała się za promyczkiem słońca.
Z kolei Egoizm znalazł sobie, jak sądził, wspaniałe miejsce: wygodne i przewiewne, a co najważniejsze – przeznaczone tylko, tylko dla niego.

Kłamstwo schowało się na dnie oceanów, a może skłamało i tak naprawdę ukryło się za tęczą?
Pasja i Pożądanie w porywie gorących uczuć, wskoczyli w sam środek wulkanu.

Niestety wyleciało mi z pamięci, gdzie skryło się Zapomnienie, lecz to przecież mało ważne.

Gdy Szaleństwo liczyło:
dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć,
Miłość jeszcze nie zdołała znaleźć sobie odpowiedniego miejsca. W ostatniej chwili odkryła jednak zagajnik dzikich róż i schowała się wśród ich krzaczków.

- Milion – krzyknęło na końcu Szaleństwo i dziarsko zabrało się do szukania.

Od razu, rzecz jasna, odnalazło schowane parę kroków dalej Lenistwo.
Chwilę potem usłyszało Wiarę rozmawiającą w niebie z Panem Bogiem.
W ryku wulkanów wyczuło natomiast obecność Pasji i Pożądania.
Następnie, przez przypadek, odnalazło Zazdrość, co szybko doprowadziło je do kryjówki Triumfu.

Egoizmu nie trzeba było wcale szukać, gdyż jak z procy wyleciał ze swej kryjówki, kiedy okazało się, iż wpakował się w sam środek gniazda dzikich os.

Trochę zmęczone szukaniem Szaleństwo przysiadło na chwilę nad stawem i w ten sposób znalazło Piękność.

Jeszcze łatwiejsze okazało się odnalezienie Wątpliwości, która, niestety, nie potrafiła się zdecydować, z której strony płotu najlepiej się ukryć.

W ten sposób wszyscy zostali znalezieni:
Talent wśród świeżych ziół,
Smutek – w przepastnej jaskini,
a Zapomnienie… cóż, już dawno zapomniało, iż bawi się w chowanego.

Do znalezienia pozostała tylko Miłość. Szaleństwo zaglądało za każde drzewko, sprawdzało w każdym strumyczku, a nawet na szczytach gór i już, już miało się poddać, gdy odkryło niewielki różany zagajnik.

Patykiem zaczęło odgarniać gałązki… Wtem wszyscy usłyszeli przeraźliwy okrzyk bólu. Stało się prawdziwe nieszczęście! Różane kolce zraniły Miłość w oczy.

Szaleństwu zrobiło się niezmiernie przykro, zaczęło prosić, błagać o przebaczanie, aż w końcu poprzysięgło zostać przewodnikiem ślepej z jego winy przyjaciółki.

I to właśnie od tamtej pory, od czasu, gdy po raz pierwszy bawiono się na Ziemi w chowanego, Miłość jest ślepa i zawsze towarzyszy jej Szaleństwo.

Z Internetu.

Znam te “bajkę” dość długo .

Zachwycam się nią za każdym razem gdy ją czytam.

Życzę , w Nowym Roku, wszystkim czytelnikom mojego bloga refleksji, wewnętrznego spokoju, życia zgodnego z własnymi potrzebami. Oby realizacja wytyczonych przez Was planów i  marzeń , przerosła Wasze oczekiwania. Czego i sobie życzę.

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

1. Jeśli dziecko spotyka się z krytyką– uczy się potępiać
2. Jeśli dziecko spotyka się z wrogością – uczy się walczyć
3. Jeśli dziecko spotyka się z szyderstwem  – uczy się nieśmiałości
4. Jeśli dziecko spotyka się z zawstydzeniem – uczy się odczuwać winę
5. Jeśli dziecko spotyka się z tolerancją  – uczy się być cierpliwe
6. Jeśli dziecko spotyka się z zachętą – uczy się pewności siebie
7. Jeśli dziecko spotyka się z pochwałą – uczy się doceniania innych
8. Jeśli dziecko spotyka się ze sprawiedliwym traktowaniem – uczy się prawości
9. Jeśli dziecko spotyka się z poczuciem  bezpieczeństwa – uczy się zaufania
10. Jeśli dziecko spotyka się z aprobatą  – uczy się lubić siebie
11. Jeśli dziecko spotyka się z akceptacja i przyjaźnią – uczy się odnajdować miłość w świecie

Doris Law Nolte ” Dzieci uczą się tego czym żyją”

Co o tym myślisz? Ja zgadzam się z tym w całej rozciągłości

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj