W tym momencie czarodziej się poddał. Przemienił ją z powrotem w mysz, mówiąc:

- Nic z tego, co dla ciebie robię, ci nie pomoże, ponieważ masz serce myszy.

Anthony de Mello – “Modlitwa żaby II”

Mały człowieczek idzie w me ślady,
pyta o drogę, prosi o rady.
Zbłądzić nie mogę, choćby się chciało,
bo pójdzie za mną pewnie i śmiało.

Oczka swe ciągle na mnie obraca
i naśladuje, to jego praca.
Jestem wyrocznią i nie dam rady,
mały człowieczek, idzie w me ślady.

W wiosennym słońcu, w zimowym śniegu,
rzeźbi i tworzy w marszu i biegu.
Na długie lata przyszłej dekady,
człowieczek, który idzie w me ślady.

Emilia Drofiszyn

Dwanaście róż

Pewnego dnia  kobieta otrzymała 12 róż z bilecikiem, na którym napisano: “Od osoby, która cię kocha”.

Nie było jednak podpisu.

Kobieta nie była zamężna, jej myśl pobiegła więc do mężczyzn jej życia: do dawnych sympatii, do nowych znajomych. “Może to matka i ojciec? Może..?”

Zrobiła w myśli listę ewentualnych osób. Wreszcie zatelefonowała do swej przyjaciółki, by ta pomogła rozwiązać zagadkę.

Jedno zdanie przyjaciółki nagie podsunęło jej myśl.

- Powiedz, to ty przysłałaś mi te kwiaty?

- Tak.

- Dlaczego?

- Gdyż ostatnio, gdy rozmawiałyśmy, byłaś w czarnym humorze.

Chciałam, byś spędziła jeden dzień, myśląc o wszystkich osobach, które ciebie kochają.

Ty też pomyśl o osobach, które Cię kochają…

Powiadają, że pewnego razu spotkały się na Ziemi wszystkie uczucia i cechy ludzkich istot. I tak: Gdy Znudzenie ostentacyjnie ziewnęło po raz trzeci, Szaleństwo, jak zwykle obłędnie dzikie, zaproponowało:- Pobawmy się w chowanego!

Intryga, niezmiernie zaintrygowana, uniosła tylko lekko brwi, a Ciekawość, nie mogąc się powstrzymać, spytała z typowym dla siebie zainteresowaniem:
- W chowanego? A co to takiego?
- To zabawa – wyjaśniło żywo Szaleństwo-polegająca na tym, iż ja zakryję sobie oczy i powoli zacznę liczyć do miliona. W międzyczasie wy wszyscy dobrze się schowacie, a gdy skończę liczyć, moim zadaniem będzie was odnaleźć. Pierwsze z was, na którego kryjówkę trafię, zajmie moje miejsce w następnej kolejce.

Podekscytowany Entuzjazm zaczął tańczyć w towarzystwie Euforii, Radość podskakiwała tak wesoło, iż udało się jej przekonać do gry Wątpliwość, a nawet Apatię, której nigdy niczym nie dało się zainteresować.
Jednakże nie wszyscy chcieli się przyłączyć.

Prawda wolała się nie chować, w końcu i tak zawsze ją odkrywano.
Duma stwierdziła, że zabawa jest głupia, ale tak naprawdę w głębi duszy gryzło ją, iż pomysł wyszedł od kogo innego.
Tchórzostwo z kolei nie chciało ryzykować.

- Raz, dwa, trzy – zaczęło liczyć Szaleństwo.
Najszybciej schowało się Lenistwo, osuwając się za pierwszy lepszy napotkany kamień.
Wiara pofrunęła do nieba, a Zazdrość ukryła się w cieniu Triumfu, który z kolei wspiął się o własnych siłach hen! Na sam szczyt najwyższego drzewa.

Wspaniałomyślność długo nie mogła znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca, gdyż wszystkie kryjówki wydawały się jej idealne dla przyjaciół:
krystalicznie czyste jezioro było wymarzonym miejscem dla Piękności, dziupla – w sam raz dla Nieśmiałości, motyle skrzydła stworzono dla Zmysłowości, powiew wiatru okazał się natomiast najlepszy dla Wolności.

W końcu Wspaniałomyślność schowała się za promyczkiem słońca.
Z kolei Egoizm znalazł sobie, jak sądził, wspaniałe miejsce: wygodne i przewiewne, a co najważniejsze – przeznaczone tylko, tylko dla niego.

Kłamstwo schowało się na dnie oceanów, a może skłamało i tak naprawdę ukryło się za tęczą?
Pasja i Pożądanie w porywie gorących uczuć, wskoczyli w sam środek wulkanu.

Niestety wyleciało mi z pamięci, gdzie skryło się Zapomnienie, lecz to przecież mało ważne.

Gdy Szaleństwo liczyło:
dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć,
Miłość jeszcze nie zdołała znaleźć sobie odpowiedniego miejsca. W ostatniej chwili odkryła jednak zagajnik dzikich róż i schowała się wśród ich krzaczków.

- Milion – krzyknęło na końcu Szaleństwo i dziarsko zabrało się do szukania.

Od razu, rzecz jasna, odnalazło schowane parę kroków dalej Lenistwo.
Chwilę potem usłyszało Wiarę rozmawiającą w niebie z Panem Bogiem.
W ryku wulkanów wyczuło natomiast obecność Pasji i Pożądania.
Następnie, przez przypadek, odnalazło Zazdrość, co szybko doprowadziło je do kryjówki Triumfu.

Egoizmu nie trzeba było wcale szukać, gdyż jak z procy wyleciał ze swej kryjówki, kiedy okazało się, iż wpakował się w sam środek gniazda dzikich os.

Trochę zmęczone szukaniem Szaleństwo przysiadło na chwilę nad stawem i w ten sposób znalazło Piękność.

Jeszcze łatwiejsze okazało się odnalezienie Wątpliwości, która, niestety, nie potrafiła się zdecydować, z której strony płotu najlepiej się ukryć.

W ten sposób wszyscy zostali znalezieni:
Talent wśród świeżych ziół,
Smutek – w przepastnej jaskini,
a Zapomnienie… cóż, już dawno zapomniało, iż bawi się w chowanego.

Do znalezienia pozostała tylko Miłość. Szaleństwo zaglądało za każde drzewko, sprawdzało w każdym strumyczku, a nawet na szczytach gór i już, już miało się poddać, gdy odkryło niewielki różany zagajnik.

Patykiem zaczęło odgarniać gałązki… Wtem wszyscy usłyszeli przeraźliwy okrzyk bólu. Stało się prawdziwe nieszczęście! Różane kolce zraniły Miłość w oczy.

Szaleństwu zrobiło się niezmiernie przykro, zaczęło prosić, błagać o przebaczanie, aż w końcu poprzysięgło zostać przewodnikiem ślepej z jego winy przyjaciółki.

I to właśnie od tamtej pory, od czasu, gdy po raz pierwszy bawiono się na Ziemi w chowanego, Miłość jest ślepa i zawsze towarzyszy jej Szaleństwo.

Z Internetu.

Zdaniem autorów pracy, może to pomóc w ostatecznym obaleniu mitu, że ADHD to jedynie skutek błędów wychowawczych.

ADHD jest częstym zaburzeniem rozwojowym. Szacuje się, że dotyczy 3-7 proc. dzieci w wieku szkolnym. Objawia się ruchliwością i impulsywnością dziecka, trudnościami z koncentracją i podatnością na działanie czynników rozpraszających uwagę.

Dzieci z ADHD sprawiają wiele problemów w domu i szkole. Nie wynika to jednak z ich złej woli, ale z trudności w kontrolowaniu emocji, zachowań i impulsów.

Przez wiele lat dzieci z ADHD traktowano po prostu jako “niegrzeczne”, a ich zachowania przypisywano błędom wychowawczym rodziców, a rzadziej złej diecie, zbyt bogatej w łatwo przyswajalne cukry.

Choć ADHD nie jest uleczalne, to dzięki terapii skierowanej przede wszystkim do rodziców można pomóc dziecku lepiej funkcjonować i wykorzystywać swój potencjał intelektualny. Stosunkowo nieliczna grupa cierpiących na ADHD wymaga farmakoterapii.

Naukowcy i lekarze zajmujący się dziećmi z tym zaburzeniem już wcześniej podejrzewali, że mogą się do niego przyczyniać czynniki genetyczne. Wiadomo na przykład, że dziecko rodzica, który ma ADHD, jest bardziej narażone na to zaburzenie, a jeśli jedno z bliźniąt jednojajowych (o niemal identycznym DNA) cierpi na ADHD, to na 75 proc. drugie też będzie je miało.

Badacze z Uniwersytetu Cardiff przeprowadzili analizę genetyczną DNA 366 dzieci z ADHD w wieku 5-17 lat oraz 1047 niespokrewnionych z nimi rówieśników bez tego zaburzenia.

“Okazało się, że u dzieci z ADHD znacznie częściej brakowało dużych fragmentów DNA lub były one powielone”

- komentuje jeden z autorów pracy, dr Nigel Williams. Zmiany te są znane jako warianty liczby kopii fragmentów DNA (CNV) i występują częściej u osób z zaburzeniami psychicznymi lub zaburzeniami w rozwoju mózgu. Duże, rzadkie CNV obserwowano wyraźnie częściej u dzieci z ADHD, szczególnie u tych z niepełnosprawnością intelektualną.

Co więcej, wiele z tych zmian pokrywało się z CNV powiązanymi wcześniej ze schizofrenią i autyzmem. Dotyczyło to zwłaszcza CNV na chromosomie 16, które obejmują liczne geny, w tym jeden odgrywający ważną rolę w rozwoju mózgu. Choć wszystkie te zaburzenia są uważane za zupełnie niezależne od siebie, najnowsze odkrycie sugeruje, że mogą mieć częściowo wspólne podłoże biologiczne.

Jak tłumaczy współautorka badań dr Kate Langey, ADHD nie jest spowodowane pojedynczą zmianą genetyczną, ale raczej licznymi zmianami – między innymi CNV – które oddziałują z niezidentyfikowanymi jeszcze czynnikami środowiskowymi. “Badanie dzieci pod kątem występowania dużych, rzadkich CNV nie pomoże w diagnostyce ADHD. Obecnie istnieją już bardzo ostre kryteria diagnostyczne tego zaburzenia” – zaznacza badaczka.

Autorzy pracy uważają natomiast, że ich odkrycie powinno obalić wiele mitów na temat ADHD. “Mamy nadzieję, że nasze odkrycie pomoże w zmianie podejścia do ADHD. Zbyt często ludzie lekceważą to zaburzenie, przypisując je błędom wychowawczym lub złej diecie. Dla mnie zawsze jasne było, że to nie tak. Teraz możemy z całym przekonaniem powiedzieć, że ADHD jest zaburzeniem o podłożu genetycznym i że mózgi dzieci, które na nie cierpią, rozwijają się inaczej niż u ich rówieśników” – komentuje prowadząca badania prof. Anita Thapar.

ADHD powinno być raczej postrzegane jako zaburzenie w rozwoju mózgu niż jako zaburzenie zachowania- konkludują naukowcy. Liczą, że w przyszłości ich odkrycie pomoże lepiej zrozumieć biologiczne podłoże ADHD oraz doprowadzi do opracowania nowych, skuteczniejszych metod jego leczenia.

PAP – Nauka w Polsce

Napisz do mnie – prześlę Ci praktyczne informacje jak postępować z dzieckiem z ADHD

Jak podkreślił dr hab. Krzysztof Kochanek z Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu w Warszawie, w wieku szkolnym wśród przyczyn ubytków słuchu dominują uszkodzenia poinfekcyjne. Słuch mogą też uszkodzić leki – groźny może być np. znany antybiotyk, gentamycyna.

“Dzieci mają często zapalenia uszu, nosogardła. Te czynniki powodują przejściowe pogorszenie słuchu, ale jeśli nie są leczone, to zamieniają się w trwałe ubytki. Często toksyny przenikają do ucha środkowego i pojawiają się już stałe ubytki odbiorcze” – powiedział.

“Jeżeli dziecko jest po infekcji i wydaje nam się, że wszystko jest wyleczone, a ono prosi o powtórzenie zdań, głośniejsze nastawienie telewizji, trzeba jak najszybciej udać się do laryngologa lub audiologa, bo wszystko, co wcześnie wykryte, poddaje się bardzo ładnie terapii. Nowoczesna audiologia dysponuje tak różnorodnymi instrumentami, że praktycznie każdemu pacjentowi można pomóc, tylko im wcześniej, tym efekty lepsze” – przekonywał specjalista.

Dr Beata Jagosz-Dudziak ze Szpitala im. Ignacego Mościckiego w Chorzowie przytoczyła wyniki międzynarodowych badań, które wykazały, że pomiędzy 12. a 17. rokiem życia w wyniku słuchania głośnej muzyki powyżej 8 godzin dziennie raz w tygodniu lub przez 4 godziny 2-3 razy w tygodniu nawet 57 proc. dzieci może mieć problemy ze słuchem.

“Przebadano też młodych wolontariuszy, pytając o to, jak słuchają muzyki. Udowodniono im, że mają taki lub inny rodzaj ubytku słyszenia. Większość z tych młodych ludzi stwierdziła jednak, że nie jest zainteresowana tym, jaki procent słuchu sobie uszkodziła, bo po prostu lubi słuchać głośnej muzyki. Edukujmy – musimy dzieciom tłumaczyć, żeby się uczyły, uprawiały sport, edukujmy również, żeby nie słuchały muzyki zbyt głośno” – apelowała Jagosz-Dudziak.

Kaczor wyśmienicie pływał – mówiąc szczerze, lepiej od własnego instruktora, jednak ledwo radził sobie z lataniem, a najgorzej szło mu bieganie. Ponieważ biegał bardzo wolno, musiał zostawać po zajęciach, co więcej, musiał zarzucić pływanie, by ćwiczyć biegi. Trwało to dopóty, dopóki nie otarł sobie płetw, przez co w pływaniu był  już przeciętny. Przeciętność była jednak w szkole absolutnie do przyjęcia, więc nikt się tym nie przejmował -
poza kaczorem, oczywiście.

Królik zaczął świetnie – biegał najlepiej w klasie, przeżył jednak załamanie nerwowe, ponieważ musiał nadrabiać braki w pływaniu.

Wiewiórka nie miała sobie równych we wspinaczce, dopóki nie padła ofiarą frustracji przy lekcji latania,  kiedy to nauczyciel kazał jej wzbić się w powietrze z ziemi, zamiast “wylądować” z czubka drzewa. Przez forsowny trening zesztywniały jej łapki, w związku z czym ze wspinaczki dostała trójkę, a z biegania dwa.

Orzeł był trudnym dzieckiem, toteż karano go surowo, by utrzymać go w ryzach. Podczas lekcji wspinaczki prześcignął wszystkich, pierwszy wdrapując się na szczyt drzewa, z tym że nalegał, by stosować własną metodę,  aby tam dotrzeć.

Pod koniec roku jakiś nienormalny węgorz, który potrafił nie tylko doskonale pływać, ale także biegać, wspinać się i odrobię fruwać, jako uczeń z najwyższą średnią wygłosił mowę pożegnalną.

Z dala od szkoły trzymały się psy stepowe. Uchylały się też od płacenia na nią podatków, ponieważ administracja nie chciała włączyć do programu lekcji kopania dołków i rycia nor. Oddały swoje pociechy do terminu u borsuka.
Później zgadały się ze świstakami i susłami i założyły własną, dobrze prosperującą szkołę.

Mały czarny chłopczyk obserwował mężczyznę z balonikami na wiejskim
jarmarku. Mężczyzna był najwidoczniej dobrym sprzedawcą, ponieważ uwolnił
czerwony balonik z uwięzi, żeby poszybował wysoko w powietrze, przyciągając
w ten sposób tłum przyszłych młodych klientów.

Potem uwolnił balon niebieski, potem żółty i biały. Wszystkie poszybowały w niebo, aż zniknęły.
Czarny chłopczyk stał długo, patrząc na czarny balon, a potem zapytał:
“Proszę pana, gdyby pan spuścił czarny, czy poleciałby tak wysoko jak
pozostałe?” Mężczyzna z balonami uśmiechnął się do dziecka ze zrozumieniem.
Zerwał sznurek, który trzymał w miejscu czarny balon i gdy poszybował do
góry, powiedział: “To nie kolor, synu. Unosi go to, co jest w środku”.

Opowiadanie z i nternetu.

Czy to czym napełniasz dziecko uniesie je ?