Dlaczego dziecko płacze- oto jest pytanie ?

Według badań niepokojącym jest stan, gdy dziecko płacze dłużej niż trzy godziny w ciągu dnia.

Dlaczego płacze zdrowe, zadbane małe dziecko – łatwiej by było wymienić dlaczego – nie płacze. Płacze bo: za zimno, za ciepło, za jasno, za ciemno, za głośno, za cicho, za mokro, za ciasno, z głodu, z bólu brzucha, bo psoci się mucha, bo jest zmęczone lub dlatego , że chce się bawić, bo chce usnąć i dlatego, że nie chce spać…..Tak mogłabym przez cały artykuł. W wielu przypadkach, nie jesteśmy w stanie określić –dlaczego płacze. Płacze? – wrzeszczy aż nie może złapać tchu ,sinieje i to trwa zdaje się w nieskończoność. Czujemy się winni jako rodzice, że tak płacze, że nie wiemy dlaczego, że nie wiemy jak pomoc. Jest to dla nas trudna, bolesna sytuacja.

Droga mamo. Jesteśmy różni, pod względem płaczu również. Niektóre dzieci łatwiej uspokoić inne trudniej. Niektóre są bardziej wrzaskliwe, inne płaczliwe jeszcze inne biegające. Są też lękliwe, odważne ….Płacz również jest różny.

Pytanie chyba trzeba zadać inne- co zrobić, żeby nie płakało ?!

Dyscyplinowanie dzieci jest prawdopodobnie jedną z najtrudniejszych umiejętności dla rodziców do nauki

Z pewnością pediatra Ci podpowie wiele sposobów, czy przyjaciółka .

Z własnego doświadczenia mogę podpowiedzieć:

-         nie ignoruj tego płaczu. Małe dziecko uczy się behawioralnie . Ma się nauczyć, że  podchodzisz i opiekujesz się nim nie tylko wtedy  gdy płacze, ale również wtedy gdy bawi się grzechotką, gdy gaworzy. Zwróć uwagę w jakich sytuacjach zajmujesz się dzieckiem. Będzie płakało, bo nauczy się , że wtedy jesteś, że ktoś się nim wtedy zajmuje, przywołało kogoś. Nie umie mówić – tak się komunikuje.

-         noszenie na rękach –dziecko czuje obecność, bliskość matki . Dlatego taką furorę zrobiły nosidełka i chusty. Dziecko jest wtedy spokojniejsze Nowe, pojawiające się bodźce zewnętrzne, nie są tak niepokojące, gdy dziecko czuje ciało matki-jej dotyk, oddech, bicie serca.

-         szeptanie i dotykanie

-         spokojna muzyka, rytmiczne dźwięki ( niektóre dzieci lubią szum ulicy czy jednostajny warkot pralki)

Co z nami rodzicami?

Z naszymi potrzebami, uczuciami?

Niedospani, zmęczeni szukamy chwili spokoju.

Co robić?

-         dziecko nie płacze przeciw Tobie, płacze bo ciągle chce być Tobą. ( ciesz się , bo to szybko minie i nie będzie Ci nawet chciało powiedzieć gdzie jest)

-         jeżeli możesz dziel się obowiązkami i przyjemnościami przy dziecku z innymi. Pozwól innym też zająć się dzieckiem. Częstym błędem mam jest zaborczość w opiece. Uważają, że zrobią wszystko przy dziecku najlepiej. Nie podważam tego, ale dla własnego dobra, nabrania dystansu odpuść mamo trochę. Widuję w przedszkolu i szkole nadopiekuńcze matki i obserwuję potem tego konsekwencje. Dziecko potrzebuje różnych ludzi . Szczególnie pozwól , a wręcz domagaj się by opiekę na równi z Tobą miał ojciec. Jego zachowanie, reakcje mają ogromny wpływ nie tylko na rozwój dziecka, ale również na tworzenie wzajemnej więzi- jest ona nie do przecenienia.

-         jeżeli płacz dziecka wyprowadzi Cię z równowagi- połóż je w bezpiecznym miejscu i odejdź by się uspokoić. Nie ma możliwości, żeby zdenerwowany opiekun uspokoił dziecko. Czy będzie ono małe czy duże.

Ludzie płaczą , taka jest nasza natura. Płaczemy ze stresu, gdy czujemy się przygnębieni, gdy dzieje się nam krzywa, ze wzruszenia… To normalne płakać. Niektórzy płaczą więcej od innych, zależy to od osobowości.. Zrozum płacz starszego dziecka

-         nie karć go za to, że płacze. Dotyczy to w równej mierze dziewczynek co chłopców. To tak jakbyś zabraniała się śmiać. Niech wyraża swoje uczucia, to jest bardzo dobrze dla zdrowia. Tłumienie uczuć odkłada się w organizmie . Jest wiele chorób pochodzenia somatycznego. Ważna jest forma wyrażania uczuć i  panowanie nad gniewem,

-          spytaj co jest powodem

-         nie oceniaj, po prostu wysłuchaj

-         powiedz, że rozumiesz

-         nie śmiej się dziecka , gdy płacze. Poczuje się lekceważone , nie będzie miało jasnej sytuacji czy jego uczucia są adekwatne i czy są ważne dla Ciebie

-         jeżeli uważasz, że płacz jest orężem w walce z Tobą ( dzieci wykorzystują często tę „broń” przeciw rodzicom) to powiedz to

Na koniec kilka pytanko samodzielnej odpowiedzi, w ciszy i tylko sobie.

Kiedy płaczesz, w jakich sytuacjach ? Co chciałabyś , żeby wtedy zrobiła najbliższa Ci osoba? Czy chciałabyś być swoim dzieckiem?

„Dziecko może nauczyć dorosłego trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił- tego , czego się pragnie”.

Paulo Coelho

brazylijski pisarz i poeta

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

“Nadwaga dotyczy dzieci pochodzących z miast powyżej 500 tys. oraz dzieci rolników. Dzieci, które są jedynakami, gdzie status społeczno-ekonomiczny, jest dość wysoki. Dotyczy dzieci, które mają w swoim pokoju telewizor i komputer oraz dzieci, których oboje rodziców pracuje. To jest dość niepokojące” – mówiła Kopacz.

Otyłość zwiększa się na całym świecie i jest uznawana za główny problem zdrowia publicznego globalnego.

“Otyłość i nadwaga dotyczy 18 proc. chłopców i ponad 14 proc. dziewcząt. W grupie wieku 9-18 lat, łączna liczba dzieci dotkniętych nadwagą i otyłością, stanowi 20 proc.” – mówił na konferencji, koordynator badań projektu “Olaf”, lekarz medycyny Zbigniew Kułag.

Nadwaga to nie tylko problem kosmetyczny. To w przyszłości jest cukrzyca, nadciśnienie, problemy z metabolizmem…

Nadwaga z niedożywienia – to co dziecko zjada , nawet w dużych ilościach, nie pokrywa w pełni zapotrzebowania organizmu na składniki odżywcze.

Wpływ na zachowania i naukę w szkole.

Gdy dziecko dobrze się odżywia -  nie choruje , nie opuszcza więc zajęć szkolnych, nie ma zaległości programowych.

Dziecko z nadwagą zdaje sobie sprawę , że nie jest sprawne fizycznie. Nie chce więc ćwiczyć na zajęciach w-f – bo jest mu ciężko, poci się , męczy, rówieśnicy się śmieją. Nikt nie chce, żeby był w jego drużynie podczas gier zespołowych. Unika ruchu –  czyli tego, co jest dla niego zbawienne.

Co robić ?

Jeżeli ten problem dotyczy Ciebie, Twojej rodziny, Twojego dziecka poszukaj specjalisty dietetyka.

Z mojej wiedzy i doświadczenia wynika , że wszystko można jeść pamiętając :

• kiedy i ile oraz  czy to objadanie się lub jedzenie niezdrowych pokarmów jest nawykowe
• ruch determinujecie nie tylko sprawność fizyczną, ale również, poprzez dotlenienie całego organizmu ,ma wpływ na pracę wszystkich narządów wewnętrznych
• dziecko jest jak lustro – ważne jakie zachowania zdrowotne odbija w domu
• trudniej zgubić w dorosłym życiu nadwagę nabytą w dzieciństwie. Ma na to wpływ przyzwyczajenie organizmu do sposobu odżywiania i nawyki żywieniowe.

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Nie wolno nam lekceważyć dziecięcych lęków, choćby wydawały  nam się śmieszne i irracjonalne .

Straszenie jest dla dorosłych jednym z narzędzi manipulowania dziećmi. Przykłady: oddam cię do domu dziecka, odejdę, zostawię cię, przyjdzie Baba Jaga, policjant, nie będziesz jadł- nie urośniesz,  nie będziesz mył zębów to ci powypadają…. Przyznaj się, sama dopisałabyś długą listę.

Dzieci traktują to poważnie. Boją się, że ktoś naprawdę może je zabrać, zamknąć w ciemnej komórce, a nawet pożreć. Boją się, że mama naprawdę je zostawi, odda albo przestanie kochać, jeśli nie spełnią jej oczekiwań.

Jedna z mam poprosiła sąsiadkę o popilnowanie dziecka w formie : „rzuć na niego okiem, zaraz wracam” .Dziecko, cały czas pod nieobecność matki, chodziło i patrzyło kiedy ta pani będzie rzucała w niego okiem.

Doskonale wyraził to Mark Twain, kiedy pisał: “Było tak zimno, że gdyby termometr był o cal dłuższy, zamarzlibyśmy na śmierć”. Zamarzamy na śmierć z powodu słów. To nie zimno ma znaczenie, ale termometr. To nie rzeczywistość ma znaczenie, ale to co ty sam sobie na jej temat mówisz. „

Dziś odchodzi się od pojęcia stres na rzecz określenia  – stan lękowy. Zdecydowanie sądzę, że tak jest zasadniej, prawdziwiej i w końcu bez owijania w bawełnę, że stres to po prostu strach  lub lęk.

Używane pojęcie lęku różni się od pojęcia strachu. Strach jest emocją wrodzoną, która pojawia się jako reakcja na bodźce zagrażające, dotyczące konkretnych sytuacji. Jako ludzie boimy się ognia, wysokości, hałasu..

Lęk jest natomiast procesem wewnętrznym, nie związanym z bezpośrednim zagrożeniem lub bólem. Sami możemy go sobie stworzyć.

Odczuwany przez dziecko lęk może przybrać formę napadów.

Niepokojące sygnały ( bardzo podobne u dorosłych jak i u dzieci) – większość objawów typowego lęku lub strachu :

- zaburzenia snu - kłopoty z zasypianiem, bezsenność, budzenie się wcześnie rano i niemożność ponownego uśnięcia

- nocne koszmary – dziecko przeżywa we śnie to, co mu się na jawie nie udało, czego się obawia.

- moczenie nocne

- odmowa jedzenia

- zmiana zachowania

- bóle brzucha

- podwyższona temperatura

- jąkanie

- drżenie

- wysoki, nerwowy śmiech, „wyrzucanie z siebie słów- jak z kałasznikowa”

- płaczliwość

- „lepkość” emocjonalna

- luki w pamięci

- przyspieszony oddech, gwałtowne ruchy gałek ocznych, rozszerzenie źrenic

- biegunka, parcie na mocz

- wzmożona potliwość

- zaczerwienienie lub bladość skóry

- częste przeziębienia, wrzody, choroby gardła, alergie, astma, zespół jelita drażliwego,  częste przeziębienia ..- choroby psychogenne - wegetatywna ucieczka w chorobę

- występowanie u dziecka nawyków ruchowych np. obgryzanie paznokci, ssanie palca, rogu poduszki, onanizowanie się, wyrywanie włosów

- reakcje przeciwstawne -  maskowanie lęku pozorną brawurą, błaznowaniem lub powagą, niepokój ruchowy

- myślenie magiczne ,w którym ktoś lub coś może zmienić bieg wydarzeń

Czego nie wolno robić, gdy dziecko się boi?

-         nie wyśmiewaj się z jego lęków

-        nie  zawstydzaj przed innymi

-        nie  zmuszaj do stawiania czoła lękotwórczej sytuacji

-         nie karz dziecka za to, że się boi

-         nie myśl, że jest w tym coś złego czy nienormalnego

-        nie mów mu, że jest tchórzem, mięczakiem

-         nie porównuj go do innych dzieci

Co robić? Jakimi metodami ?

• zrozum jego lęk
• powiedz czego Ty się bałaś w dzieciństwie i że każdy się czegoś boi
• pozwól mu przez  pewien czas unikać tej sytuacji, zanim zacznie się je oswajać małymi krokami.
• porozmawiaj, przytul, weź na ręce, kolana. Dziecko potrzebuje poczuć się bezpiecznie
• dziecko potrzebuje, by nazwać jego uczucia, powiedz: widzę, że się boisz..
• mów spokojnie, łagodnym tonem
• mierzcie  lęk- powiedz niech określi lęk w skali 1-10 na ile się boi .Jest to metoda subiektywna- tak również mierzy się poziom bólu (przecież nie można inaczej, bo każdy z nas ma inną wrażliwość).  Porównujcie- wczoraj bałam się więcej ,dziś mniej. Dziecko zyska  poczucie sprawstwa i kontroli.
• możesz  polecić dziecku  zamknięcie potwora w pudełku i polecić „wysłanie go  ( w  wyobraźni ) w kosmos lub dać dziecku wymyślone narzędzie do walki, „zatrudnić supermena”… Zależy to od wieku dziecka , jak również jego i Twojej wyobraźni
• dobrze lęki oswajać poprzez bajki lub zabawę . W ten sposób łatwiej dociera do dziecka, jak czuje się ktoś, kto się boi i jak można ten strach przezwyciężyć. Podczas układania różnych historyjek warto wykorzystać poniższy schemat: wybór głównego bohatera (koniecznie powinien mieć imię).Opis miejsca, w którym lubi on przebywać.Opis rodziców i przyjaciół głównego bohatera.Opis tego, co lubi a czego nie lubi robić wybrany bohater.Co jest największym jego marzeniem (co chce mieć, do czego dąży)?W jaki sposób to można uzyskać (opis drogi wiodącej do celu)?Opowiadanie o trudnościach i niebezpieczeństwach pojawiających się podczas zmierzania do celu (kto bohaterowi przeszkadzał, w jaki sposób, czy ktoś pomógł mu pokonać trudności, czy sam sobie z nimi poradził?).Zakończenie historyjki (czy spełniło się marzenie głównego bohatera?).

• narysujcie potwora, ubierzcie go w jakieś śmieszne ubrania – w ten sposób przestanie być taki straszny ( typowe NLP- można zmienić głos potwora na śmieszny, zmniejszyć go, zrobić czarno- białym, postawić na linii czasu za nami…)
• przypomnij dziecku sytuacje, w których było dzielne i pokonało swój strach
• pozwól dziecku ,przez jakiś czas, na unikanie sytuacji budzącej lęk a następnie powoli pomóż oswajać się z nią

Czy masz tego typu doświadczenia

Przeczytaj http://szkolnedziecko.pl/pdf/abc-pewnosci-siebie.pdf

Polecam stronę gdzie znajdziesz bajki-zasypianki, bajki- pomagajki .

Na stronach Zasypianek znajdziesz dużo o bajkach pomagajkach (terapeutycznych) – bajkach, które mogą pomóc Twojemu dziecku w przezwyciężeniu jego problemów. Niektórzy nazywają je „bajki terapeutyczne”, inni „bajki-pomagajki”. Pomagajki to fajna nazwa bo pokazuje, że nie trzeba być „chorym”, żeby z nich korzystać. One są po to by pomóc we wszystkich tych troskach dzieciństwa, które każde dziecko w mniejszym lub większym stopniu ma.

http://bajki-zasypianki.pl/

Skomentuj

Do poczytania:

http://szkolnedziecko.pl/pdf/psyche_info_3.pdf

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

UZALEŻNIAJĄ!

Kiedy je jemy, podnosi się w organizmie poziom serotoniny, nazywanej też hormonem szczęścia. Serotonina odpowiada za nasz dobry nastrój, poczucie szczęścia, stan relaksu, uspokojenie albo pozytywne pobudzenie. Jej obniżony poziom natomiast współtowarzyszy depresji.

Zajadanie się słodyczami jest niczym innym jak reakcją organizmu na zmniejszoną ilość serotoniny w organizmie. Po zjedzeniu węglowodanów nasze samopoczucie powraca do normy, uspokajamy się, wyzbywamy się lęków. Stan taki trwa bardzo krótko – do 2, 3 godzin. Następnie poziom insuliny wraca do normy.
Dodatkową pułapką w poprawianiu sobie nastroju w ten sposób jest to, iż oprócz węglowodanów w pożywieniu, które pochłaniamy w chwilach krytycznych, znajdują się również spore ilości tłuszczu. Jak z wagą Twojego dziecka ?

Inną kwestią pozostaje dostarczanie organizmowi dziecka  niezbędnych składników do wzrostu. Słodycze zabijają apetyt, dość szybko powodują uczucie sytości.

Ponieważ dziecko uczy się w większości przez naśladownictwo i obserwację zastanów się czy Ty też nie lubisz słodyczy? Jaki masz sposób odżywiania ?

Zdarza się , że tego typu zachowania są sposobem dziecka na zwrócenie na siebie uwagi. Na pokazanie , że jest podmiotem – ma swoje prawa, uczucia, coś lubi, czegoś nie..

Naukowcy z Uniwersytetu w Cardiff ogłosili, że 69 procent uczestników badania, którzy w okresie dorosłości wykazywali skłonność do agresji, w dzieciństwie niemal codziennie jadło porcję czekolady i cukierków.

Dlaczego ?

Dziecko nie nauczyło się czekać na nagrodę, wszystko chce teraz i już!

Pcha je to do impulsywnych zachowań, nieprzemyślanych, szkodliwych…

Test „cukierka ” dla czterolatków

Walter Mischel, amerykański psycholog, pod koniec lat 60. rozpoczął eksperyment badający samokontrolę u czterolatków. Dziecko zostawało same w pokoju, w którym był dzwonek. Miało do wyboru: cierpliwie czekać na powrót dorosłego – za co dostawało dwa cukierki  – albo zadzwonić, by wezwać psychologa, i otrzymać jeden cukierek. Niektóre przedszkolaki potrafiły się oprzeć chęci natychmiastowego zjedzenia cukierka, inne używały dzwonka.

”Ten wybór ma konsekwencje w późniejszym życiu. Ludzie, którzy nie ulegają pokusom, mają więcej przyjaciół i lepiej sobie radzą z przeciwnościami. Pod wpływem impulsu łatwiej zranić nieprzemyślanymi słowami, samokontrola pozwala się oprzeć pokusie zdrady. Uleganie impulsom prowadzi do wybuchów złości i agresywnego zachowania. Prof. Ozlem Ayduk z University of California, która kontynuuje pracę prof. Mischela, twierdzi, że ważnym elementem samokontroli jest inteligencja.”

Za wprost.pl

Dzieci się nudzą ! To też może być przyczyną. Sprawdź, czy gdy  świetnie się  bawi też pamięta o słodyczach ?

“Uczniowie, którzy nie wymigują się od zajęć wychowania fizycznego, osiągają lepsze wyniki w nauce. Tak twierdzą amerykańscy naukowcy, którzy opublikowali swoje badania w “The Journal of Pediatrics”.

“Uczniowie i rodzice, którym zależy na lepszych osiągnięciach powinni wziąć pod uwagę fakt, że aktywność fizyczna pomaga w nauce” - mówi dr William McCarthy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles.

Z badań przeprowadzonych przez naukowców wynika, że wśród prawie 2 tys. uczniów ci, którzy byli najbardziej wysportowani, radzili sobie najlepiej podczas testów z matematyki, czytania i języków. Zależność ta nie uległa znacznym zmianom po wzięciu przez badaczy pod uwagę takich czynników jak wiek, status społeczno-ekonomiczny czy przynależność do grupy etnicznej.

Prawie 32 proc. uczniów miało problemy z nadwagą, a około 28 proc. badanych stanowili uczniowie otyli. Ta grupa osiągała podczas testów wyraźnie gorsze wyniki niż ich wysportowani i szczuplejsi koledzy.”KOC

Żródło: www.naukawpolsce.pap.

Czy znasz te sytuacje?

Czy dotyczy Ciebie ten problem?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Często odmowa jedzenia jest reakcją dziecka ma zbyt dużą presję. Tak pokazuje swój bunt.

Być może jedzenie , w jakimś momencie, zaczęło się dziecku kojarzyć z czymś nieprzyjemnym np:

- Twoimi uwagami,

- wymaganiem nadmiernego posłuszeństwa czy presją

- okazywaniem zbytniego zmartwienia się czy lęku o dziecko.

Dzieci , tak jak i my, starają się unikać nieprzyjemnych sytuacji.

Niekiedy, w ten sposób, starają się pokazać, że mają również swoje zdanie, że są podmiotami nie zaś „zabawką” w rękach rodziców, dziadków, cioć …

Co robić ?

1. Zwróć uwagę na dietę – czy nie ma w niej za dużo słodyczy, coli, chipsów, czekolady, cacao… Wszystkie te produkty są wysokokaloryczne. Już nieduża ilość wystarczy by pokryć zapotrzebowanie energetyczne na cały dzień. Wtedy dziecko nie je więcej, ale rozwija się prawidłowo. Co nie znaczy, że prawidłowo się odżywia.

2. Wprowadź nowe smaki. Zacznij od mieszania tych , które dziecko już zna z nowymi. Da Ci to możliwość większego urozmaicania posiłków.

3. Przygotowujcie posiłki wspólnie. To świetna zabawa i jednocześnie możliwość bycia razem – rozmowy, zwierzania , opowieści. Daje dziecku poczucie bliskości i bezpieczeństwa.

4. Zapytaj – daj wybór- co chce zjeść? Ryzykownym , według mnie, jest dawanie zbytniego wyboru ( niektórzy tak robią) – proponuję dać wybór między dwoma rodzajami posiłków.(niektórzy twierdzą, że dziecko może decydować o tym co je wtedy, gdy za siebie płaci- ha, ha )

5. Wszyscy lubimy kolory- w posiłkach one są również ważne. Liczy się wygląd , konsystencja, sposób ozdobienia, podania. Ważne jest czy dziecko je samo, czy Ty również wówczas jesz, a nie tylko „liczysz dziecku łyżki”.

6. Nie karz za niezjedzone lub tylko częściowo zjedzone posiłki.  Nie nakładaj na talerz dużych porcji. Z jedzeniem  jak z czytaniem – zbyt gruba książka wyglądem zniechęca do czytania.

Najważniejszym jest jednak, żeby dziecko wiedziało po co je , jakie będą konsekwencje zdrowotne, gdy nie będzie dostarczało organizmowi niezbędnych składników, co Ty czujesz w tej sytuacji, określ swoje oczekiwania. Zapytaj co dziecko czuje, co myśli o jedzeniu ? jak chciałoby jeść ? (rodzaj jedzenia, częstotliwość , kolor, gotowane czy surowe… Już najmłodsze mówiące dziecko Ci to powie.

Wspólnie poszukajcie rozwiązania.

Daj przykład ! Odżywiaj się prawidłowo, dbaj o estetykę wszystkich posiłków i sposób jedzenia. Tak uczymy dzieci nawyków żywieniowych. Postaraj się, by obiady weekendowe spożywane były przez całą rodzinę jednocześnie.

Powodzenia

Dzieci będą jadły dwa razy więcej owoców, jeśli sprawimy, że będą wyglądały dla nich atrakcyjnie – wynika z badań przeprowadzonych w Holandii i Belgii, o których informuje pismo “Appetite” http://www.naukawpolsce.pap.pl/

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Często pytacie mnie- „ jak mam pomóc dziecku”, „ chciałabym mu wszystko zapewnić, ale tak naprawdę nie wiem czego potrzebuje. Gdy pytam – nie odpowiada”.

Dziecko chce dokładnie tego samego co Ty.

Dzieci chcą dokładnie tego samego co my.

Zaspokojenia potrzeb. Jakich ? Różnych .

Poziom ich zaspokojenia nie zależy od warunków zewnętrznych, a od subiektywnego odczucia.

Koncepcja Maslowa- piramida potrzeb-  jest  kontrowersyjna, a z pewnością nie jest niepodważalna.

Nie zmienia to faktu, że jest najczęściej przywoływaną koncepcją wyjaśniającą mechanizm działania  motywacji człowieka.

Teoria mówi, że człowiek zaspokaja własne potrzeby po kolei, rozpoczynając od najniższego szczebla tejże piramidy.

Podstawowe potrzeby dziecka zaspokajane są przez rodziców.

Nauka samodzielnego zaspokajania potrzeb przebiega u dziecka najczęściej w drodze obserwacji zachowań dorosłych, ich naśladowania i modelowania.

Najsilniejsza jest potrzeba bezpieczeństwa.

Brak jej zaspokojenia sprzyja wystąpieniu zaburzeń psychosomatycznych.

W dzieciach pozbawionych  troski i miłości wzbudzają się negatywne doznania takie jak:

lęk, frustracja, gniew, niepokój, stres.

Dziecko najczęściej nie potrafi sobie z nimi  radzić i stara się rozwinąć błędne strategie jak: płacz, agresja, apatia, izolowanie się od rówieśników.

http://www.screencast.com/t/1SLwbxXWXRR

Jakie masz doświadczenia w tym temacie?

Czy znasz własną piramidę potrzeb?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Ważna jest wartość jaką nauka  ma dla ucznia i subiektywne prawdopodobieństwo jego osiągnięcia.

Dzieci dobrze przygotowane do szkoły mają silną motywację zewnętrzną i wewnętrzną i dość niski poziom lęku szkolnego.

Wpływa na to poczucie kontroli nad własnym uczeniem się, przekonaniem na temat własnej skuteczności ( wiedzy, umiejętności).

Motywacja zależy też od emocji, jakie budzi uczenie się w warunkach szkolnych.

Motywy mogą być  nastawione na sukces lub na unikanie zagrożeń czy niepowodzeń.

W tym drugim przypadku pojawia się lęk szkolny. Lęk szkolny może być spowodowany odbiorem sytuacji ( rzeczywistej lub nie) przez dziecko  lub być względnie stałą cechą osobowości.

Z badań wynika jasno, że następują zmiany  w motywacji i lęku szkolnym z upływem lat w szkole. Zmniejsza się motywacja, a zwiększa lęk szkolny.

Motywacja spada, bo zaniża się  samoocena w zakresie własnych zdolności i umiejętności oraz skuteczności. Paradoksalnie, nawet najlepsi uczniowie nabierają przekonania, iż to że dużo pracują świadczy właśnie o braku zdolności. Tendencji tej sprzyja wzrost lęku.

Co ciekawe, różnice w sposobie odbierania ucznia  wynikają również ze względu na płeć.

Dziewczęta lepiej się uczą ze względu na potrzebę akceptacji przez dorosłych i rówieśników. Są bardziej wrażliwe na aprobatę społeczną .

Znacznie wyższy jest u nich poziom lęku . Współistnieje on z motywem unikania sukcesów, a także niedocenianiem własnych możliwości.

Bardziej wzrasta u nich motywacja do nauki, gdy są popularne w klasie. Jednocześnie bardziej wzrasta lęk, że popularne być przestaną.

U chłopców nie ma to znaczenia- nie łączą ocen, popularności i motywacji. Nauka wynika w większym stopniu z potrzeby indywidualnych osiągnięć.

Wysoki poziom lęku szkolnego, u dziewcząt i u chłopców, wpływa na uruchomienie mechanizmów obronnych w postaci postaw bierności lub agresji- co wpływa  również na ocenę ze sprawowania.

Dla chłopców i dziewcząt duży wpływ na motywację mają ich relacje z nauczycielami

Opiszę to szerzej w artykule „Efekt Pigmaliona’- śledź wpisy na blogu.

Przeczytaj http://szkolnedziecko.pl/pdf/abc-pewnosci-siebie.pdf

Jakie są Twoje obserwacje i doświadczenia w tym temacie?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Zobacz i posłuchaj dwóch filmików Kena Robinsona n/t – szkoły zabijają kreatywność. Są duże polskie napisy.

http://www.youtube.com/watch?v=msE-ktwSuR4&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=_q_m1JQ0QTY&feature=related

Skomentuj

Takie moje tłumaczenie- “Nie będę o tym myślała teraz. Jeśli będę, to zwariuję. Pomyślę o tym jutro”
Słynna metoda Scarlett O’Hara na odegnanie problemów.

Rozwiązywanie problemów lub działanie odkładamy tak późno, jak to tylko możliwe.

Zwlekanie to jeden z mechanizmów obronnych znanych w psychologii.
Odsuwamy w czasie działania, o których wiemy, że musimy je podjąć. Dzięki temu chwilowo czujemy się lepiej, jednak na dłuższą metę jest to niekorzystne – zwlekanie nie uwalnia od konieczności działania, a zmniejsza pole ewentualnego manewru w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych trudności.

Czy zwlekanie stało się Twoim stylem życia ?

W jakich sytuacjach zwlekamy?

-         gdy mamy do wykonania codzienne czynności

-         gdy mamy do rozwiązania trudny problem

-         gdy chcemy rzucić jakiś nałóg

-         gdy mamy się czegoś nauczyć

-         gdy mamy zaplanować coś istotnego i skomplikowanego

-         gdy mamy wykonać coś, co zajmie nam dużo czasu

-         gdy mamy zrobić coś co może przynieść nam lub innym poważne konsekwencje

-         gdy mamy z kimś lub czymś się skonfrontować

Czy znasz te uczucia?

Czy zwlekanie jest stanem Twojego umysłu ?

Dlaczego odkładasz coś na później – może tak naprawdę to nie jest w zgodzie z Tobą, może to nie jest to czego pragniesz?
Uczucie odłożenia to tylko Twoja reakcja emocjonalna.

Oczywiście podstawową korzyścią jest to, że zwlekając możesz uciec od robienia nieprzyjemnych, trudnych… rzeczy. Pytanie brzmi: dlaczego nie chcesz wykonać tych rzeczy? Jaki jest rzeczywisty powód?
Okłamując siebie samego oddalasz od siebie konieczność przyznania, że nie jesteś człowiekiem czynu.
Tak długo jak będziesz zwlekać z rozpoczęciem nowego przedsięwzięcia lub ze zrobieniem nieprzyjemnej rzeczy nie ryzykujesz nic i czujesz się bezpiecznie
Nudząc się możesz obwiniać innych za stan Twojego życia i nie czuć się za nie odpowiedzialnym.
Krytykując innych czujesz się ważny ich kosztem. Możesz w takim przypadku we własnym umyśle postawić się powyżej ułomności innych ( i oszukiwać sam siebie)
Unikając działalności związanej z ryzykiem eliminujesz do zera możliwość poniesienia porażki .
Magiczne myślenie by wreszcie coś się zdarzyło lub nie zdarzyło pozwala Ci czuć się bezpiecznie w tej chwili.

Co ma zamulona woda do naszej motywacji ?

Woda w jeziorze staje się przezroczysta dopiero wtedy, kiedy muł opadnie na dno. Do tego potrzeba chwili spokoju i cierpliwości…Wtedy widać co jest dla nas priorytetem, co okazało się mało ważne lub nie znaczące nic. Widać kto odbija się  w tafli wody.

Warto się zatrzymać, przyjrzeć się swoim celom. Celom zgodnym z hierarchią wartości i potrzeb. To dążenie do nich motywuje nas najbardziej do działania.

PS. Jeszcze taka bajka: Pewien człowiek został skazany w Chinach na śmierć. W ramach wypowiedzenia ostatniej woli zwrócił się do cesarza z prośbą: “Cesarzu, mam niezwykłe umiejętności. Daj mi rok a nauczę małpę mówić. Jeśli mi się uda darujesz mi życie, jeśli nie zetniesz mi głowę.”. Zaciekawiony Cesarz się zgodził, ale współwięźniowie dziwili się – “Przecież wiesz, że Ci się nie uda! Tylko odsuwasz nieuniknione”. Na co odparł więzień – “Kto wie? Może do tego czasu cesarz umrze? Może ja umrę? Może małpa umrze? A może… uda mi się ją nauczyć mówić?!”

Jakie są Twoje przemyślenia ? Znasz siebie ? Ze zrobieniem czego zwlekasz?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Kłamiemy, by zrealizować jakiś swój cel.

Kłamiemy ,bo nie umiemy zachowywać się asertywnie.

W literaturze pojawia się określenie „białe kłamstwo” – kłamiemy, by nie zrobić komuś przykrości, by kogoś  ochronić. Najczęściej nie są to spektakularne intrygi, ale drobne kłamstewka, do których nie przywiązujemy wagi. Najczęściej potem ich nawet nie pamiętamy.

Ci bardziej wyrachowani kłamią z premedytacją..

Chcą poprawić swój wizerunek, udać kogoś kim nie są.

Takie kłamstwo literatura określa „kłamstwem czarnym”.

Tu kłamie się by osiągnąć korzyść tylko dla siebie, kosztem innych.

Prawdziwi “mistrzowie” budują całe systemy mniejszych i większych kłamstw w swoim i cudzym życiu. Chcą podnieść swoją rangę, dowartościować się. Tak realizują swoje cele egoiści, którzy nie mają odwagi spojrzeć trzeźwym okiem na własne życie

Kłamstwo jest narzędziem . Jak każde narzędzie często zawodzi.

Mechanizmem kłamstwa rządzą dwie emocje :lęk przed stratą i pragnienie zysku.

Z badań wynika, że najczęstszą przyczyną kłamstw jest strach i obniżone poczucie własnej  wartości oraz próba uniknięcia kary.

Stwarzamy fikcję na swój temat.

Gdy prawda jest bardziej bolesna niż kłamstwo, mało kto ma odwagę ją wyznać. Boimy się, że negatywne emocje, jakie wywoła gorzka prawda, na zawsze już będą związane z naszą osobą

Prawdą jest, że najlepszym kłamcą jest człowiek oburzony, gdy jego kłamstwa zaczynają wychodzić na jaw.

Nos Pinokia rośnie od dzieciństwa

Wiele autorytetów twierdzi, że pewien rodzaj kłamstwa (zwany też fantazjowaniem) stanowi normalny etap w rozwoju każdego dziecka. Są też tacy, którzy uważają, że w przypadku dzieci młodszych niż 6-7 lat nie można mówić o kłamstwie, ponieważ dopiero w tym wieku zaczynają one uświadamiać sobie, co jest rzeczywistością, a co fikcją – dlatego dziecinne mijanie się z prawdą nazywa się czasem pseudokłamstwem, zakładając, że prawdziwe kłamstwo to takie, którym posługujemy się w sposób przemyślany i świadomy.

Dzieci kłamią dokładnie z takich samych powodów, jak my – dorośli.

My dorośli często zapominamy o swoich kłamstewkach, ba kłamstwach wielkiego kalibru ( włączamy wtedy  Freudowskie mechanizmy  obronne- prymitywne , ale bardzo silne- zaprzeczenie, wyparcie. Włączamy je by móc spojrzeć sobie rano, w lustrze,  w twarz ) , ale dzieci nie.

Dzieci są świetnymi obserwatorami .

Zauważą i zapamiętają każde kłamstwo dorosłego.

To od nas uczą się ,że kłamiemy gdy nie potrafimy powiedzieć „nie’, gdy się czegoś boimy, gdy chcemy na kimś wywrzeć wrażenie, gdy chcemy mieć „święty spokój’, gdy chcemy się od czegoś wymigać.

Czy drobne kłamstewka, mijanie się z prawdą nie są szkodliwe ? Nie są , dopóki nie wyjdą na jaw. Tego, kogo dotyczą zabolą .

Trzeba uczyć dzieci radzenia sobie z lękiem i ze stresem. Brania odpowiedzialności za słowa. Dać im odczuć konsekwencje zachowań i kłamstw. Ucieczka w kłamstwo nie popłaca.

Jeśli nawet udaje się przez jakiś czas oszukiwać innych, konsekwencje emocjonalne i tak ponosi cały czas kłamca.

Sąsiad przyszedł do Nasruddina pożyczyć osła.

- Pożyczyłem go  – powiedział Nasruddin.

w tym momencie zwierzę zaczęło ryczeć w stajni.

- Alę słyszę, jak ryczy – powiedział sąsiad.

- Komu więc zamierzasz wierzyć, osłu czy mnie?

Z książki  “Modlitwa żaby”Anthony de Mello

Co sądzisz o kłamstwie?

Jakie masz w tym temacie doświadczenia?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Stres związany z relacjami rówieśniczymi, relacjami z nauczycielami, wymaganiami szkolnymi to napęd dla problemów zdrowotnych dzieci. Jest  on silniejszy niż stres obejmujący inne dziedziny życia.

Częstymi symptomami stresu u dziecka mogą być:

–        bóle głowy

–        dolegliwości żołądkowe

–        częste infekcje

–        wybuchy gniewu

–        poirytowanie, niepokój

–        kłopoty ze snem, koszmary senne

Z umiejętnościami radzenia sobie ze stresem nie jest  najlepiej.

Dzieci, które doświadczają wiele stresu będą okazywały wiele gniewu, który przejawia się poprzez np.:

-         wrogi stosunek do tych, którzy usiłują im pomóc,

-         wrogość wobec przyjaciół i rodziny

-         napady złego humoru

-          psucie przedmiotów

-         agresywne zachowania w stosunku do rówieśników, nauczycieli, rodziców, rodzeństwa

-         obgryzanie paznokci

-         wzrastającym lękiem

-         koszmarami sennymi

-         wycofanie z relacji zarówno w rodzinie jak i w szkole

Dziecko może odczuwać stres nie tylko z powodu tego, co dzieje się w jego świecie zewnętrznym, lecz także z powodu myśli i oczekiwań powstających w jego wnętrzu.

Media nagłaśniają sytuacje najbardziej dramatyczne,  drastyczne, noszące znamiona sensacji: przejawy agresji uczniów wobec nauczycieli, uczniów wobec uczniów, wreszcie tragiczne przykłady autoagresji dzieci wobec samych siebie. Wspólnym mianownikiem tych wszystkich przypadków jest m.in. stres psychologiczny.

Dla dzieci w szkole podstawowej niezwykle ważna jest ich relacja z nauczycielem, z dorosłym. Uczniowie, którzy odczuwają deficyt uwagi nauczyciela oceniają siebie gorzej. Źle również oceniają całą szkołę.

Rozwój kompetencji szkolnych ucznia i jego zaangażowanie w naukę wzrasta przy wsparciu nauczycieli, natomiast konfliktowość i rezerwa nauczycieli powoduje wzrost agresji uczniów w młodszych klasach szkoły podstawowej i negatywnie wpływa na rozwijanie się ich umiejętności szkolnych.

Skomentuj.

Jak Ty pomagasz swojemu dziecku w sytuacjach stresowych ?

Jak sam reagujesz na sytuacje stresowe ?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow

„ Wenus z Milo też tak zaczynała ”- taki żart

Wielokrotnie spotkałam się z tym problemem- obgryzanie paznokci, a nawet skórek wokół nich.

Widywałam również dzieci gryzące rękawy od swetra, a nawet wyrywające sobie włosy.

Brigitte Mutz i Diana Sturmer, które badały zależność między poziomem stresu a obgryzaniem paznokci, twierdzą, że onychofagia, bo tak, z greckiego: onycho – paznokieć, phagia – jeść, nazywa się nawykowe obgryzanie paznokci, częściej występuje u dzieci oraz młodzieży (nawet 45 procent młodych ludzi). Z czasem dla większości z nich obgryzanie przestaje być problemem.

Dla większości, bo około 15 proc. dorosłych nie może zwalczyć tego nawyku.

Pół biedy, gdy paznokcie czy skórki skubią zębami sporadycznie, w stanie silnego wzburzenia emocjonalnego. W takich przypadkach mówimy o „łagodnej onychofagii” (mild onychophagia).

Gorzej, jeśli obgryzanie i kaleczenie dłoni jest jedynym sposobem radzenia sobie z nerwami, gdy tylko obgryzanie daje „obgryzaczowi” chwilę ukojenia. Wtedy mamy do czynienia z „niebezpieczną onychofagią” (severe onychophagia). Jest ona formą autoagresji i samookaleczania.

Wkładanie rąk do ust zwiększa ryzyko zarażenia się :

- owsikami,

- glistą ludzką

- tasiemcem

- schorzeniami bakteryjnymi żołądka lub  jelit

- zapaleniem wątroby ( zółtaczką)

U dzieci w wyniku obgryzania paznokci dochodzi często do zniekształcenia szczęk. Z badań wynika, że prawie każdy pacjent ortodonty to były lub aktualny „obgryzacz”.
Obgryzanie paznokci najczęściej łączone jest z niesprecyzowanym stanem złego samopoczucia – jakimś niepokojem, nagłą koniecznością wyładowania wewnętrznego napięcia.

Jak pokonać ten nawyk ?

Czasem obgryzanie paznokci jest objawem głębszych problemów osobowościowych. Wtedy odzwyczajenie się od tego nałogu nie zlikwiduje problemu, bo nie usunie jego przyczyny. Najprawdopodobniej organizm znajdzie inny, być może bardziej szkodliwy, sposób na rozładowanie napięcia emocjonalnego.

Obgryzanie paznokci, jak i inne kompulsywne nawyki redukują nadmierne napięcie emocjonalne. Ale zachowania takie pojawiają się też w momentach nudy i braku aktywności – wtedy gdy system nerwowy wręcz potrzebuje dodatkowej stymulacji. Już to świadczy, że obgryzanie jest dla cierpiących na onychofagię przyjemnością samo w sobie.

Kalecząc swe dłonie, „obgryzacze” nie czują bólu – ten przychodzi dopiero po około godzinie… Dzieje się tak dlatego, że w czasie obgryzania w krwi cierpiącego na onychofagię pojawia się… endorfina – hormon szczęścia. To ona eliminuje ból, sprawia, że poprawia się samopoczucie, przywracana jest psychiczna i biologiczna równowaga organizmu.

Powodem pojawienia się zaburzeń w sferze emocjonalnej i w konsekwencji skłonność do autoagresji może być poczucie odrzucenia.Równie często może być skutkiem nadopiekuńczości, nadmiernych wymagań stawianych przez rodziców.

Ach te emocje – wszystko tkwi w głowie

W leczeniu autoagresji stosuje się :

-         uświadomienie własnych zwyczajów

-         naukę relaksacji

-         naukę koncentracji na własnych odczuciach

-         kontrolę bodźców

-         zmiany lub unikanie poszczególnych stanów emocjonalnych

Terapia obejmuje całą rodzinę , ponieważ obecność tego zaburzenia świadczy o problemach wewnątrz niej. Nie ma jednak jednego skutecznego sposób. Jest to problem przewlekły.

Możesz spróbować – doraźnie – specyfików z apteki : lakier, żel, płyn o “pięknej” nazwie “gorzki paluszek” lub “gorzki pazurek” ( od 4 do 7 zł ).

Czy dotyczy Ciebie ten problem ?

Przeczytaj

http://szkolnedziecko.pl/pdf/abc-pewnosci-siebie.pdf

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj