Czym się różnią ?

Różnica jest taka sama jak :

-     zachować się jak cham, a być chamem

-    powiedzieć wulgarne słowo, a być wulgarnym

-   zachować się jak tchórz , a być tchórzem

Z pewnością jesteś w stanie dopisać kilka własnych różnic.

Agresja to zachowanie, a agresywność  to gotowość do reagowania agresją.

Agresja zawsze poprzedzona jest frustracją spowodowaną najczęściej myśleniem :

-          nie mam  tego na co się zasługuję (uznania, miłości, akceptacji, szacunku….)

-         zagrożona jest moja godność osobista

-         zagrożona jest moja pozycja w grupie ( w rodzinie )

-         muszę pomniejszyć kogoś ( agresją słowną, fizyczną lub bierną) by samemu poczuć się lepiej

Im bliżej jesteśmy celu, a pojawia się przeszkoda , tym frustracja większa, a zachowania agresywne częstsze. Właśnie – zachowania..

Zajmę się bliżej agresywnością . Mało się o niej pisze.

To nastawienie wewnętrzne na zachowania agresywne. Jest to cecha osobowości, nabyta i utrwalona przez społeczne uczenie się. Charakteryzuje się częstymi reakcjami agresywnymi o znacznym nasileniu.

Taka tykająca bomba zegarowa, wrzący kocioł, szybkowar….Nigdy nie wiesz jak się zachowa, ale liczysz się z tym, że może zachować się agresywnie. Chociaż deklaruje słownie coś zupełnie przeciwnego, agresywność jest widoczna bo:

-         agresywność jest stała

-         agresywność stale chce więcej

-         agresywność chce wybuchać

-         agresywność chce ataku

-         agresywność chce konfrontacji

-         agresywność uważa, że ma prawo do agresji

-         agresywność eliminuje poczucie bezradności

-         agresywność ma przewlekle drażliwy nastrój

-         agresywność ma przykryć bolesne uczucia :wstyd, bezradność, brak nadziei, strach, lęk…

-         agresywność jest nastawiona na manipulacje innymi

-         agresywność nie znosi spokoju

-         agresywność jest uzależniona od adrenaliny

-         agresywność nie przeszkadza w karierze , ale zepsuje wszystkie bliskie relacje

Oto logika takiej osoby: „ wiem co powinienem dostać, a  co inni mi dają . Wiem co powinni dla mnie zrobić. Jestem sfrustrowany, zawiedziony, obrażony i zły. „.

Wydaje się słuszne, z tej perspektywy, że inni powinni zapłacić za jego  frustrację. Tolerancja na frustrację jest u takich ludzi bardzo niska. Potrafią świetnie udawać. Winę zrzucają na innych – to inni są źli,  mówią nie to co on chce, robią za dużo, robią za mało, robią nie tak, mówią nie to co chce, nie w tym miejscu , nie w tym czasie …. Nie biorą odpowiedzialności za swoje zachowania i nie mają poczucia winy – bo ( według nich ) to  inni je sprowokowali.

Agresywność rozpoznać  mogą ci, którzy często z taką osobą przebywają, ponieważ agresywność lubi zakładać maskę uprzejmości, zrozumienia, empatii. Chociaż odbieramy ją dobrze i jako szczerą – to tylko puste słowa.

Badacze zwracają uwagę, że tacy ludzie często mają dużą łatwość w  wypowiadaniu się,  są narcyzami, mają przymus stałej stymulacji, lekceważą  i naruszają  prawa innych.

Często rodzina , sąsiedzi , znajomi czy współpracownicy nie mogą uwierzyć, gdy żona i dzieci mówią o biciu, poniżaniu, zastraszaniu .Trudno uwierzyć, że ten grzeczny sąsiad zawsze mówiący z uśmiechem „dzień dobry”, czy  ten miły kolega z pracy maltretuje fizycznie i psychicznie rodzinę.

Agresor nauczył się agresji, nauczył się nastawienia agresywnego. Nie otrzymał miłości i nie zaznał bliskości w dzieciństwie. Dzieci bardzo łatwo przyswajają sobie zachowania agresywne. Za uruchamianie agresywnych i wrogich interakcji mogą odpowiadać instrumentalne uczenie się i modelowanie- przykład.

Badania pokazały, że agresja u pięciolatków, które we wcześniejszych okresach życia dostawały klapsy, co najmniej dwa razy w miesiącu, wzrastała o 50%.

Przyczyną takiego stanu rzeczy może być fakt, że przemoc powoduje częściej strach niż zrozumienie problemu. Co więcej – bicie dzieci, obserwowanie agresji , szczególnie między rodzicami, uczy rozwiązywania problemów agresją.

Korzenie czynionego zła mogą sięgać przebytych chorób, odniesionych urazów, być skutkiem uzależnień lub zaburzeń psychicznych. ( więcej :http://www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=111 )

Niestety, niektórzy „dorośli” na tym etapie rozwoju emocjonalnego pozostają.

„Bardzo trudno spotkać w życiu kogoś, kto świadomie jest zły – najczęściej zło wynika z ignorancji i nieumiejętności przewidywania czy wczucia się w innych. Nie można winić osła za to, że jest osłem.”

Nikodem Marszałek

,,– Opowiem ci o lwie, o wielkim złotym lwie,

– Niczego nie bał się?

– Niczego nie bał się!

– No pewnie, że się nie bał, bo był duży!
Dużemu to dobrze, dużemu to dobrze,
Bo duży ma dużo odwagi,
Przed niczym nie tchórzy, nie boi się burzy
I nawet Baby Jagi!

– I nawet Baby Jagi!

I nawet Baby Jagi się nie boi!

– Opowiem ci o lwie, o małym złotym lwie,
Bo przecież zanim wyrósł, to był mały.
Był mały tak jak ty, a wtedy duże lwy
Do ucha mu codziennie tak szeptały:
Małemu to dobrze, małemu to dobrze,
Nie grozi mu żadna bieda,
Bo duży zasłoni, przytuli, obroni,
Małego skrzywdzić nie da!

Małego skrzywdzić nie da!

Małego skrzywdzić nie da!

– Absolutnie!

– Opowiem ci o lwie, o dzielnym złotym lwie,
Codziennie miał odwagi trochę więcej,
Bo wszystkie duże lwy, mówiły mu, jak ty,
Że lew powinien zawsze mieć lwie serce

– Rozumiem cię dobrze i chcę być odważna,
A jeśli czasami się zlęknę,
To podejdź bliziutko, i bardzo cichutko
Zaśpiewaj mi piosenkę

Zaśpiewaj mi piosenkę

Zaśpiewaj te piosenkę mi zaśpiewaj

O pięknym złotym lwie

O wielkim złotym lwie

Odważnym, nieulękłym i wspaniałym

Co nigdy nie bał się, niczego nie bał się

Bo uczył się odwagi, gdy był mały…’’.

Talia nie talia

Według badań niepokojącym jest stan, gdy dziecko płacze dłużej niż trzy godziny w ciągu dnia.

Dlaczego płacze zdrowe, zadbane małe dziecko – łatwiej by było wymienić dlaczego – nie płacze. Płacze bo: za zimno, za ciepło, za jasno, za ciemno, za głośno, za cicho, za mokro, za ciasno, z głodu, z bólu brzucha, bo psoci się mucha, bo jest zmęczone lub dlatego , że chce się bawić, bo chce usnąć i dlatego, że nie chce spać…..Tak mogłabym przez cały artykuł. W wielu przypadkach, nie jesteśmy w stanie określić –dlaczego płacze. Płacze? – wrzeszczy aż nie może złapać tchu ,sinieje i to trwa zdaje się w nieskończoność. Czujemy się winni jako rodzice, że tak płacze, że nie wiemy dlaczego, że nie wiemy jak pomoc. Jest to dla nas trudna, bolesna sytuacja.

Droga mamo. Jesteśmy różni, pod względem płaczu również. Niektóre dzieci łatwiej uspokoić inne trudniej. Niektóre są bardziej wrzaskliwe, inne płaczliwe jeszcze inne biegające. Są też lękliwe, odważne ….Płacz również jest różny.

Pytanie chyba trzeba zadać inne- co zrobić, żeby nie płakało ?!

Dyscyplinowanie dzieci jest prawdopodobnie jedną z najtrudniejszych umiejętności dla rodziców do nauki

Z pewnością pediatra Ci podpowie wiele sposobów, czy przyjaciółka .

Z własnego doświadczenia mogę podpowiedzieć:

-         nie ignoruj tego płaczu. Małe dziecko uczy się behawioralnie . Ma się nauczyć, że  podchodzisz i opiekujesz się nim nie tylko wtedy  gdy płacze, ale również wtedy gdy bawi się grzechotką, gdy gaworzy. Zwróć uwagę w jakich sytuacjach zajmujesz się dzieckiem. Będzie płakało, bo nauczy się , że wtedy jesteś, że ktoś się nim wtedy zajmuje, przywołało kogoś. Nie umie mówić – tak się komunikuje.

-         noszenie na rękach –dziecko czuje obecność, bliskość matki . Dlatego taką furorę zrobiły nosidełka i chusty. Dziecko jest wtedy spokojniejsze Nowe, pojawiające się bodźce zewnętrzne, nie są tak niepokojące, gdy dziecko czuje ciało matki-jej dotyk, oddech, bicie serca.

-         szeptanie i dotykanie

-         spokojna muzyka, rytmiczne dźwięki ( niektóre dzieci lubią szum ulicy czy jednostajny warkot pralki)

Co z nami rodzicami?

Z naszymi potrzebami, uczuciami?

Niedospani, zmęczeni szukamy chwili spokoju.

Co robić?

-         dziecko nie płacze przeciw Tobie, płacze bo ciągle chce być Tobą. ( ciesz się , bo to szybko minie i nie będzie Ci nawet chciało powiedzieć gdzie jest)

-         jeżeli możesz dziel się obowiązkami i przyjemnościami przy dziecku z innymi. Pozwól innym też zająć się dzieckiem. Częstym błędem mam jest zaborczość w opiece. Uważają, że zrobią wszystko przy dziecku najlepiej. Nie podważam tego, ale dla własnego dobra, nabrania dystansu odpuść mamo trochę. Widuję w przedszkolu i szkole nadopiekuńcze matki i obserwuję potem tego konsekwencje. Dziecko potrzebuje różnych ludzi . Szczególnie pozwól , a wręcz domagaj się by opiekę na równi z Tobą miał ojciec. Jego zachowanie, reakcje mają ogromny wpływ nie tylko na rozwój dziecka, ale również na tworzenie wzajemnej więzi- jest ona nie do przecenienia.

-         jeżeli płacz dziecka wyprowadzi Cię z równowagi- połóż je w bezpiecznym miejscu i odejdź by się uspokoić. Nie ma możliwości, żeby zdenerwowany opiekun uspokoił dziecko. Czy będzie ono małe czy duże.

Ludzie płaczą , taka jest nasza natura. Płaczemy ze stresu, gdy czujemy się przygnębieni, gdy dzieje się nam krzywa, ze wzruszenia… To normalne płakać. Niektórzy płaczą więcej od innych, zależy to od osobowości.. Zrozum płacz starszego dziecka

-         nie karć go za to, że płacze. Dotyczy to w równej mierze dziewczynek co chłopców. To tak jakbyś zabraniała się śmiać. Niech wyraża swoje uczucia, to jest bardzo dobrze dla zdrowia. Tłumienie uczuć odkłada się w organizmie . Jest wiele chorób pochodzenia somatycznego. Ważna jest forma wyrażania uczuć i  panowanie nad gniewem,

-          spytaj co jest powodem

-         nie oceniaj, po prostu wysłuchaj

-         powiedz, że rozumiesz

-         nie śmiej się dziecka , gdy płacze. Poczuje się lekceważone , nie będzie miało jasnej sytuacji czy jego uczucia są adekwatne i czy są ważne dla Ciebie

-         jeżeli uważasz, że płacz jest orężem w walce z Tobą ( dzieci wykorzystują często tę „broń” przeciw rodzicom) to powiedz to

Na koniec kilka pytanko samodzielnej odpowiedzi, w ciszy i tylko sobie.

Kiedy płaczesz, w jakich sytuacjach ? Co chciałabyś , żeby wtedy zrobiła najbliższa Ci osoba? Czy chciałabyś być swoim dzieckiem?

brazylijski pisarz i poeta

Ponadto ludzie , którzy panują nad swoimi emocjami lepiej nadążają za zmianami, szybciej zmieniają się sami, lepiej wyciągają wnioski.  Chętniej i szybciej pracują nad własnymi reakcjami.

Samokontrola powoduje także wzrost uczciwości. Jest ona nie tylko cnotą, ale również sprzyja nawiązywaniu stałych i silnych więzi. To w dłuższej perspektywie zawsze procentuje.

Chęć uczenia się wynika z poczucia wiary w siebie.

Najczęstszą  przyczyną, dla której się złościmy, jest potrzeba, chęć by nie czuć żalu.

Podsumowując

Samokontrola to zdolność panowania nad emocjami, popędami, nastrojami i ich niszczącym efektem czego rezultatem jest np: umiejętność wstrzymywania się od pochopnych ocen, otwartością na zmiany czy swobnodą w sytuacji niejasności.

“Ucz się z dnia wczorajszego, żyj dniem dzisiejszym, miej nadzieję na jutro” Albert Einstain

Jak u Ciebie z samokontrolą ? Jakie masz doświadczenia ?

Takie moje tłumaczenie- “Nie będę o tym myślała teraz. Jeśli będę, to zwariuję. Pomyślę o tym jutro”

Zwlekanie to jeden z mechanizmów obronnych znanych w psychologii.
Odsuwamy w czasie działania, o których wiemy, że musimy je podjąć. Dzięki temu chwilowo czujemy się lepiej, jednak na dłuższą metę jest to niekorzystne – zwlekanie nie uwalnia od konieczności działania, a zmniejsza pole ewentualnego manewru w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych trudności.

Czy zwlekanie stało się Twoim stylem życia ?

W jakich sytuacjach zwlekamy?

-         gdy mamy do wykonania codzienne czynności

-         gdy mamy do rozwiązania trudny problem

-         gdy chcemy rzucić jakiś nałóg

-         gdy mamy się czegoś nauczyć

-         gdy mamy zaplanować coś istotnego i skomplikowanego

-         gdy mamy wykonać coś, co zajmie nam dużo czasu

-         gdy mamy zrobić coś co może przynieść nam lub innym poważne konsekwencje

-         gdy mamy z kimś lub czymś się skonfrontować

Czy znasz te uczucia?

Czy zwlekanie jest stanem Twojego umysłu ?

Dlaczego odkładasz coś na później – może tak naprawdę to nie jest w zgodzie z Tobą, może to nie jest to czego pragniesz?
Uczucie odłożenia to tylko Twoja reakcja emocjonalna.

Oczywiście podstawową korzyścią jest to, że zwlekając możesz uciec od robienia nieprzyjemnych, trudnych… rzeczy. Pytanie brzmi: dlaczego nie chcesz wykonać tych rzeczy? Jaki jest rzeczywisty powód?
Okłamując siebie samego oddalasz od siebie konieczność przyznania, że nie jesteś człowiekiem czynu.
Tak długo jak będziesz zwlekać z rozpoczęciem nowego przedsięwzięcia lub ze zrobieniem nieprzyjemnej rzeczy nie ryzykujesz nic i czujesz się bezpiecznie
Nudząc się możesz obwiniać innych za stan Twojego życia i nie czuć się za nie odpowiedzialnym.
Krytykując innych czujesz się ważny ich kosztem. Możesz w takim przypadku we własnym umyśle postawić się powyżej ułomności innych ( i oszukiwać sam siebie)
Unikając działalności związanej z ryzykiem eliminujesz do zera możliwość poniesienia porażki .
Magiczne myślenie by wreszcie coś się zdarzyło lub nie zdarzyło pozwala Ci czuć się bezpiecznie w tej chwili.

Co ma zamulona woda do naszej motywacji ?

Warto się zatrzymać, przyjrzeć się swoim celom. Celom zgodnym z hierarchią wartości i potrzeb. To dążenie do nich motywuje nas najbardziej do działania.

PS. Jeszcze taka bajka: Pewien człowiek został skazany w Chinach na śmierć. W ramach wypowiedzenia ostatniej woli zwrócił się do cesarza z prośbą: “Cesarzu, mam niezwykłe umiejętności. Daj mi rok a nauczę małpę mówić. Jeśli mi się uda darujesz mi życie, jeśli nie zetniesz mi głowę.”. Zaciekawiony Cesarz się zgodził, ale współwięźniowie dziwili się – “Przecież wiesz, że Ci się nie uda! Tylko odsuwasz nieuniknione”. Na co odparł więzień – “Kto wie? Może do tego czasu cesarz umrze? Może ja umrę? Może małpa umrze? A może… uda mi się ją nauczyć mówić?!”

Jakie są Twoje przemyślenia ? Znasz siebie ? Ze zrobieniem czego zwlekasz?

Kłamiemy, by zrealizować jakiś swój cel.

Kłamiemy ,bo nie umiemy zachowywać się asertywnie.

W literaturze pojawia się określenie „białe kłamstwo” – kłamiemy, by nie zrobić komuś przykrości, by kogoś  ochronić. Najczęściej nie są to spektakularne intrygi, ale drobne kłamstewka, do których nie przywiązujemy wagi. Najczęściej potem ich nawet nie pamiętamy.

Ci bardziej wyrachowani kłamią z premedytacją..

Chcą poprawić swój wizerunek, udać kogoś kim nie są.

Takie kłamstwo literatura określa „kłamstwem czarnym”.

Tu kłamie się by osiągnąć korzyść tylko dla siebie, kosztem innych.

Prawdziwi “mistrzowie” budują całe systemy mniejszych i większych kłamstw w swoim i cudzym życiu. Chcą podnieść swoją rangę, dowartościować się. Tak realizują swoje cele egoiści, którzy nie mają odwagi spojrzeć trzeźwym okiem na własne życie

Mechanizmem kłamstwa rządzą dwie emocje :lęk przed stratą i pragnienie zysku.

Z badań wynika, że najczęstszą przyczyną kłamstw jest strach i obniżone poczucie własnej  wartości oraz próba uniknięcia kary.

Gdy prawda jest bardziej bolesna niż kłamstwo, mało kto ma odwagę ją wyznać. Boimy się, że negatywne emocje, jakie wywoła gorzka prawda, na zawsze już będą związane z naszą osobą

Prawdą jest, że najlepszym kłamcą jest człowiek oburzony, gdy jego kłamstwa zaczynają wychodzić na jaw.

Nos Pinokia rośnie od dzieciństwa

Wiele autorytetów twierdzi, że pewien rodzaj kłamstwa (zwany też fantazjowaniem) stanowi normalny etap w rozwoju każdego dziecka. Są też tacy, którzy uważają, że w przypadku dzieci młodszych niż 6-7 lat nie można mówić o kłamstwie, ponieważ dopiero w tym wieku zaczynają one uświadamiać sobie, co jest rzeczywistością, a co fikcją – dlatego dziecinne mijanie się z prawdą nazywa się czasem pseudokłamstwem, zakładając, że prawdziwe kłamstwo to takie, którym posługujemy się w sposób przemyślany i świadomy.

My dorośli często zapominamy o swoich kłamstewkach, ba kłamstwach wielkiego kalibru ( włączamy wtedy  Freudowskie mechanizmy  obronne- prymitywne , ale bardzo silne- zaprzeczenie, wyparcie. Włączamy je by móc spojrzeć sobie rano, w lustrze,  w twarz ) , ale dzieci nie.

Dzieci są świetnymi obserwatorami .

Zauważą i zapamiętają każde kłamstwo dorosłego.

To od nas uczą się ,że kłamiemy gdy nie potrafimy powiedzieć „nie’, gdy się czegoś boimy, gdy chcemy na kimś wywrzeć wrażenie, gdy chcemy mieć „święty spokój’, gdy chcemy się od czegoś wymigać.

Czy drobne kłamstewka, mijanie się z prawdą nie są szkodliwe ? Nie są , dopóki nie wyjdą na jaw. Tego, kogo dotyczą zabolą .

Trzeba uczyć dzieci radzenia sobie z lękiem i ze stresem. Brania odpowiedzialności za słowa. Dać im odczuć konsekwencje zachowań i kłamstw. Ucieczka w kłamstwo nie popłaca.

Jeśli nawet udaje się przez jakiś czas oszukiwać innych, konsekwencje emocjonalne i tak ponosi cały czas kłamca.

Więcej opiszę za jakiś czas w artykule „Emocja ciałem krzyczy” .

Agresja w szkole jest na porządku dziennym. Dzieci mają własne pomysły jak sobie z nią radzić. Agresorzy , jak i ich ofiary,  pochodzą ze wszystkich klas społecznych.

J. Melibruda wiąże z przemocą kilka właściwości :

1. Przemoc jest zawsze intencjonalna

2. Przemoc jest naruszeniem jakiś praw i dóbr osobistych jednostki

3. Przemocą jest takie naruszenie praw i dóbr jednostki, które uniemożliwiają mu samoobronę

4. Przemoc powoduje zawsze jakieś szkody

5. Przemoc lubi się powtarzać

6. Często pierwszy akt przemocy jest dziełem przypadku. Poczucie bezkarności, bezwolne przyjęcie agresji toruje drogę przemocy

7. Przemoc jest często rozpaczliwym zagłuszaniem poczucia niemocy

8. Za przemoc odpowiedzialny jest sprawca, bez względu na to, co zrobiła ofiara

9. Niektóre przejawy grożenia przemocą są w istocie aktami przemocy

10. Nie każda forma przemocy jest ścigana przez prawo

Mobbing polega na szykanowaniu. Oznacza terror psychiczny : zaczepianie, izolowanie, obmawianie, nieprzyjazne wypowiedzi i zachowania grupy lub osoby mające na celu wyłączenie konkretnej osoby z grupy. Zastraszanie, upokarzanie. Ten rodzaj przemocy zazwyczaj ma charakter długofalowy.

Pokrewnym terminem mającym w praktyce takie samo zastosowanie jest bulling.

Słowo bulling jest rozumiane najczęściej jako tyranizowanie, z intencją skrzywdzenia drugiej osoby. Agresywny akt w dużej mierze nie jest wynikiem prowokacji i powtarza się na przestrzeni jakiegoś czasu. Określany jest często jako celowe, powtarzalne i  nie prowokowane zachowania agresywne jednego lub grupy sprawców wobec ofiary, z zamiarem sprawienia jej bólu fizycznego, przykrości, poniżenia lub przerażenia jej, najczęściej w obliczu grupy „widzów” z wyraźną nierównowagą sił- niemożnością obronienia się ofiary i poczuciem bezkarności sprawcy.

Bulling bezpośredni :

a) fizyczny- popychanie , plucie, kopanie, uderzanie, zabieranie i chowanie rzeczy, zmuszanie do wykonywania poniżających, ośmieszający czynności

b) słowny- emocjonalny- grożenie, poniżanie przez przezywanie, wyśmiewanie, robienie min i prowokowanie

Bulling pośredni

a) relacyjny- obmawianie, rozpuszczanie plotek, namawianie innych do izolacji ofiary, odrzucanie jej i  ignorowanie

b) cyber bulling- umieszczanie w sieci oszczerczych informacji

Każde upokorzenie dziecka jest formą przemocy emocjonalnej. Wymieniane przez badaczy charakterystyczne objawy przemocy emocjonalnej :

- mogą być fizycznie słabsze

- boją się urazów dlatego unikają niebezpiecznych zabaw

- są ostrożne, wrażliwe, ciche, mało aktywne, często płaczą

- są niepewne, zalęknione, mają niską samoocenę

- łatwiej nawiązują kontakt z dorosłymi niż rówieśnikami

- z oporami wychodzą z domu, skarżą się na brak apetytu, bóle głowy, żołądka

- mają problemy ze snem

- zdarzają się im nagłe zmiany nastroju

- są samotne podczas przerw

- jako ostatnie wybierane są  do składu drużyny w klasie

- mają problemy z głośniejszymi wypowiedziami na lekcjach

- nie mają kolegów z klasy

- miewają zaburzenia mowy ( wynikające z napięcia emocjonalnego)

- charakteryzuje je brak poczucia pewności siebie

- często nadmierne podporządkowują  się dorosłym

- często kłamią

- przejawiają nieadekwatny lęk przed konsekwencjami różnych działań

- typowy dla nich jest lęk przed porażką

- mają dużą potrzebę kontrolowania wszystkiego

- niekiedy zachowują się  agresywnie w stosunku do siebie i innych ( obgryzanie paznokci, gryzienie ubrania)

- dążą do perfekcjonizmu

Sprawcy  :

- łatwo się irytują

- mają potrzebę dominowania

- chętnie uciekają się do przemocy i gróźb

- dążą do  realizacji swojej woli za wszelką cenę

- chełpią się wyimaginowaną lub faktyczną władzą

- są porywczy i gwałtowni

- mają niski próg frustracji

- mają trudności z przystosowaniem się do panujących norm i zasad

- aby osiągnąć korzyści chętnie oszukują

- sprytnie wykręcają się z trudnych sytuacji

- nie współczują dręczonym

-  mają dość  wysokie mniemanie o sobie

- stosunkowo wcześnie zaczynają łamać normy społeczne

“Co siódmy kot nie łowi myszy” pisał Olweus (twórca pojęcia mobbing). Z jego badań wynika, że żadna z cech zewnętrznych , nie przynależność społeczna a tylko jedna cecha wewnętrzna, wrodzona- nadwrażliwość- warunkuje odporność w sytuacjach społecznych. To od niej zależy, czy mamy grubą czy cienką “skórkę społeczną”.

Czy ten problem dotyczy Twojego dziecka?

Każdy wiek ma swoje właściwe mu lęki

Nie wolno nam jednak lekceważyć dziecięcych lęków, choćby wydawały  nam się śmieszne i irracjonalne .

Straszenie jest dla dorosłych jednym z narzędzi manipulowania dziećmi. Przykłady: oddam cię do domu dziecka, odejdę, zostawię cię, przyjdzie Baba Jaga, policjant, pan z laską i cię weźmie, nie będziesz jadł- nie urośniesz,  nie będziesz mył zębów to ci powypadają…. Przyznaj się sama dopisałabyś długą listę.

Dzieci traktują to poważnie. Boją się, że ktoś naprawdę może je zabrać, zamknąć w ciemnej komórce, a nawet pożreć. Boją się, że mama naprawdę je zostawi, odda albo przestanie kochać, jeśli nie spełnią jej oczekiwań.

Jedna z mam poprosiła sąsiadkę o popilnowanie dziecka w formie „rzuć na niego okiem, zaraz wracam” , a dziecko cały czas chodziło i patrzyło kiedy ta pani będzie okiem w niego rzucała.

Używane pojęcie lęku różni się od pojęcia strachu. Strach jest emocją wrodzoną, która pojawia się jako reakcja na bodźce zagrażające, dotyczące konkretnych sytuacji. Jako ludzie boimy się ognia, wysokości, hałasu..

Lęk jest natomiast procesem wewnętrznym, nie związanym z bezpośrednim zagrożeniem lub bólem. Sami możemy go sobie stworzyć.

Odczuwany przez dziecko lęk może przybrać formę napadów.

Niepokojące sygnały ( bardzo podobne u dorosłych jak i u dzieci) – większość objawów typowego lęku lub strachu :

- zaburzenia snu – kłopoty z zasypianiem, bezsenność, budzenie się wcześnie rano i niemożność ponownego uśnięcia

- nocne koszmary – dziecko przeżywa we śnie to, co mu się na jawie nie udało, czego się obawia.

- moczenie nocne

- odmowa jedzenia

- zmiana zachowania

- bóle brzucha

- podwyższona temperatura

- jąkanie

- drżenie

- wysoki, nerwowy śmiech, „wyrzucanie z siebie słów- jak z kałasznikowa”

- płaczliwość

- „lepkość” emocjonalna

- luki w pamięci

- przyspieszony oddech, gwałtowne ruchy gałek ocznych, rozszerzenie źrenic

- biegunka, parcie na mocz

- wzmożona potliwość

- zaczerwienienie lub bladość skóry

- częste przeziębienia

- wrzody, choroby gardła, alergie, astma, zespół jelita drażliwego,  częste przeziębienia  …- choroby psychogenne - wegetatywna ucieczka w chorobę

- występowanie u dziecka nawyki ruchowe np. obgryzanie paznokci, ssanie palca, rogu poduszki, onanizowanie się, wyrywanie włosów

- reakcje przeciwstawne -  maskowanie lęku pozorną brawurą, błaznowaniem lub powagą, niepokój ruchowy

- myślenie magiczne ,w którym ktoś lub coś może zmienić bieg wydarzeń

Czego nie wolno robić, gdy dziecko się boi?

-         wyśmiewać się z jego lęków

-         zawstydzać przed innymi

-         zmuszać do stawiania czoła lękotwórczej sytuacji

-         niecierpliwić się

-         karać dziecko za to, że się boi

-         uważać, że jest w tym coś złego czy nienormalnego

-         nie wolno mówić, że jest tchórzem, mięczakiem

-         nie porównuj go do innych dzieci

Co robić? Jakimi metodami ?

-         zrozumieć jego lęk

-         powiedz czego Ty się bałaś w dzieciństwie i że każdy się czegoś boi

-         pozwolić pewien czas unikać tej sytuacji, zanim zacznie się je oswajać małymi krokami.

- rozmawiaj, przytul, weź na ręce, kolana. Dziecko potrzebuje poczuć się bezpiecznie

-         dziecko potrzebuje, by nazwać jego uczucia, powiedz: widzę, że się boisz..

-         mów spokojnie

-         mierzcie  lęk- powiedz niech określi lęk w skali 1-10 na ile się boi .Jest to metoda subiektywna- tak również mierzy się poziom bólu (przecież nie można inaczej, bo każdy z nas ma inną wrażliwość.  Porównujcie- wczoraj bałam się więcej ,dziś mniej. Dziecko zyska  poczucie sprawstwa i kontroli.

-         można  polecić dziecku  zamknąć potwora w pudełku i „wysłać „ w  wyobraźni w kosmos lub dać mu wymyślone narzędzie do walki., „zatrudnić supermena”… Zależy to od wieku dziecka , jak również jego i Twojej wyobraźni

-         dobrze lęki oswajać poprzez bajki lub zabawę . W ten sposób łatwiej dociera do dziecka, jak czuje się ktoś, kto się boi i jak można ten strach przezwyciężyć

-         narysujcie potwora, ubierzcie go w jakieś śmieszne ubrania – w ten sposób przestanie być taki straszny ( typowe NLP- można zmienić głos potwora na śmieszny, zmniejszyć go, zrobić czarno- białym, postawić na linii czasu za nami…)

-         przypomnij dziecku sytuacje, w których było dzielne i pokonało swój strach

-         pozwól przez jakiś czas na unikanie sytuacji budzącej lęk a następnie powoli pomagać oswajać się z nią

Wielokrotnie spotkałam się z tym problemem- obgryzanie paznokci, a nawet skórek wokół nich.

Widywałam również dzieci gryzące rękawy od swetra, a nawet wyrywające sobie włosy.

Brigitte Mutz i Diana Sturmer, które badały zależność między poziomem stresu a obgryzaniem paznokci, twierdzą, że onychofagia, bo tak, z greckiego: onycho – paznokieć, phagia – jeść, nazywa się nawykowe obgryzanie paznokci, częściej występuje u dzieci oraz młodzieży (nawet 45 procent młodych ludzi). Z czasem dla większości z nich obgryzanie przestaje być problemem.

Około 15 proc. dorosłych nie może zwalczyć tego nawyku.

Pół biedy, gdy paznokcie czy skórki skubią zębami sporadycznie, w stanie silnego wzburzenia emocjonalnego. W takich przypadkach mówimy o „łagodnej onychofagii” (mild onychophagia).

Wkładanie rąk do ust zwiększa ryzyko zarażenia się :

- owsikami,

- glistą ludzką

- tasiemcem

- schorzeniami bakteryjnymi żołądka lub  jelit

- zapaleniem wątroby ( zółtaczką)

U dzieci w wyniku obgryzania paznokci dochodzi często do zniekształcenia szczęk. Z badań wynika, że prawie każdy pacjent ortodonty to były lub aktualny „obgryzacz”.
Obgryzanie paznokci najczęściej łączone jest z niesprecyzowanym stanem złego samopoczucia – jakimś niepokojem, nagłą koniecznością wyładowania wewnętrznego napięcia.

Jak pokonać ten nawyk ?

Czasem obgryzanie paznokci jest objawem głębszych problemów osobowościowych. Wtedy odzwyczajenie się od tego nałogu nie zlikwiduje problemu, bo nie usunie jego przyczyny. Najprawdopodobniej organizm znajdzie inny, być może bardziej szkodliwy, sposób na rozładowanie napięcia emocjonalnego.

Obgryzanie paznokci, jak i inne kompulsywne nawyki redukują nadmierne napięcie emocjonalne.

Ale zachowania takie pojawiają się też w momentach nudy i braku aktywności – wtedy gdy system nerwowy wręcz potrzebuje dodatkowej stymulacji. Już to świadczy, że obgryzanie jest dla cierpiących na onychofagię przyjemnością samo w sobie.

Kalecząc swe dłonie, „obgryzacze” nie czują bólu – ten przychodzi dopiero po około godzinie… Dzieje się tak dlatego, że w czasie obgryzania w krwi cierpiącego na onychofagię pojawia się… endorfina – hormon szczęścia. To ona eliminuje ból, sprawia, że poprawia się samopoczucie, przywracana jest psychiczna i biologiczna równowaga organizmu.

Powodem pojawienia się zaburzeń w sferze emocjonalnej i w konsekwencji skłonność do autoagresji może być poczucie odrzucenia.Równie często może być skutkiem nadopiekuńczości, nadmiernych wymagań stawianych przez rodziców.

Ach te emocje – wszystko tkwi w głowie

W leczeniu autoagresji stosuje się :

-         uświadomienie własnych zwyczajów

-         naukę relaksacji

-         naukę koncentracji na własnych odczuciach

-         kontrolę bodźców

-         zmiany lub unikanie poszczególnych stanów emocjonalnych

Możesz spróbować – doraźnie – specyfików z apteki : lakier, żel, płyn o “pięknej” nazwie “gorzki paluszek” lub “gorzki pazurek” ( od 4 do 7 zł ).

Czy dotyczy Ciebie ten problem ?

Jego ojciec dał mu woreczek gwoździ i kazał wbijać po jednym w płot okalający ogród za każdym razem, kiedy straci cierpliwość i pokłóci się z kimś.

Pierwszego dnia chłopiec wbił w plot 37 gwoździ.

W następnych tygodniach nauczył się panować nad sobą i liczba wbijanych gwoździ malała z dnia na dzień: odkrył, że łatwiej jest panować nad sobą niż wbijać gwoździe.

Wreszcie nadszedł dzień, w którym chłopiec nie wbił w plot żadnego gwoździa.

Poszedł, więc do ojca i powiedział mu, że tego dnia nie wbił żadnego gwoździa.

Wtedy ojciec kazał mu wyciągać z płotu jeden gwoźdź każdego dnia, kiedy nie straci cierpliwości i nie pokłóci się z nikim.

Mijały dni i w końcu chłopiec mógł powiedzieć ojcu, że wyciągnął z płotu wszystkie gwoździe.

Ojciec zaprowadził chłopca do płotu i powiedział: Synu, zachowałeś się dobrze, ale spójrz, ile w plocie jest dziur.

Płot nigdy już nie będzie taki, jak dawniej.

Kiedy się z kimś kłócisz i mówisz mu coś brzydkiego zostawiasz w nim ranę taką, jak te.

Możesz wbić człowiekowi nóż, a potem go wyciągnąć, ale rana pozostanie.

Nieważne, ile razy będziesz przepraszał, rana pozostanie.

Rana słowna boli tak samo, jak fizyczna.

Z internetu

Czy rana po kamieniu rzuconym niechcący nie boli?

Czy rana po kamieniu rzuconym, bez zaplanowania rzutu ,nie krwawi?

Czy rana po kamieniu rzuconym w emocji nie zostawia siniaków  czy blizn ?

Jakie masz doświadczenia ze słowną agresją?

Czy ten problem dotyczy Ciebie, twojego dziecka, Twojego związku?

“Nadwaga dotyczy dzieci pochodzących z miast powyżej 500 tys. oraz dzieci rolników. Dzieci, które są jedynakami, gdzie status społeczno-ekonomiczny, jest dość wysoki. Dotyczy dzieci, które mają w swoim pokoju telewizor i komputer oraz dzieci, których oboje rodziców pracuje. To jest dość niepokojące” – mówiła Kopacz.

Otyłość zwiększa się na całym świecie i jest uznawana za główny problem zdrowia publicznego globalnego.

“Otyłość i nadwaga dotyczy 18 proc. chłopców i ponad 14 proc. dziewcząt. W grupie wieku 9-18 lat, łączna liczba dzieci dotkniętych nadwagą i otyłością, stanowi 20 proc.” – mówił na konferencji, koordynator badań projektu “Olaf”, lekarz medycyny Zbigniew Kułag.

Nadwaga z niedożywienia – to co dziecko zjada , nawet w dużych ilościach, nie pokrywa w pełni zapotrzebowania organizmu na składniki odżywcze.

Wpływ na zachowania i naukę w szkole.

Gdy dziecko dobrze się odżywia -  nie choruje , nie opuszcza więc zajęć szkolnych, nie ma zaległości programowych.

Dziecko z nadwagą zdaje sobie sprawę , że nie jest sprawne fizycznie. Nie chce więc ćwiczyć na zajęciach w-f – bo jest mu ciężko, poci się , męczy, rówieśnicy się śmieją. Nikt nie chce, żeby był w jego drużynie podczas gier zespołowych. Unika ruchu –  czyli tego, co jest dla niego zbawienne.

Co robić ?

Jeżeli ten problem dotyczy Ciebie, Twojej rodziny, Twojego dziecka poszukaj specjalisty dietetyka.

Wszystko można jeść pamiętając :

• kiedy i ile oraz  czy to objadanie się lub jedzenie niezdrowych pokarmów jest nawykowe
• ruch determinujecie nie tylko sprawność fizyczną, ale również, poprzez dotlenienie całego organizmu ,ma wpływ na pracę wszystkich narządów wewnętrznych
• dziecko jest jak lustro – ważne jakie zachowania zdrowotne odbija w domu
• trudniej zgubić w dorosłym życiu nadwagę nabytą w dzieciństwie. Ma na to wpływ przyzwyczajenie organizmu do sposobu odżywiania i nawyki żywieniowe.