W pierwszym okresie (7-8 lat)

- dziecko przechodzi fazę adaptacji do środowiska i jego wymagań, do nauczy­cieli i rówieśników. Okres ten wymaga od niego dużego wysiłku fizycznego i psychicznego ( mówi się nawet o kryzysie siódmego roku życia).

W tym czasie dziecko bardzo intensywnie przeżywa doznania o charakterze społecznym, szuka oparcia w dorosłych, szczególne znaczenie dla niego nabiera rola nauczyciela-wychowawcy, którego autorytet nierzadko przewyższa autorytet rodziców. Ten okres jest istotny dla dzieci w zakre­sie uczenia się współpracy i współdziałania.

To również etap przygotowujący dziecko do na­stępnej fazy, jaką jest dojrzewanie, i dlatego powinna go cechować wyjątkowa harmonia.

W tym okresie powinno ono nauczyć się:

-         samodzielnej obserwacji

-         samodzielnego myślenia,

-         panowania nad własnymi pragnieniami i instynktami

-         powinno umieć podporządkować się normom.

Konieczność opanowania tych umiejętności podkreślono w zadaniach szkoły przedstawionych, w Podstawie Programowej. Zdefiniowano je jako umie­jętności kluczowe, czyli uniwersalne i ponadprzedmiotowe.

Opanowanie ich ma umożliwić uczniom pełny udział w życiu społecznym, sprawne funkcjonowanie w zmieniającej się rze­czywistości oraz samodzielne uczenie się W szkole życie spo­łeczne przebiega głównie pod kierunkiem nauczyciela.

Dzieci uczą się

-         kierowania procesami poznawczymi,

-         ulega poprawie koncentracja uwagi,

-         spostrzeganie,

-         obserwacja zjawisk.

-         pod wpływem otoczenia dojrzewają one emocjonalnie i społecznie, zaczynają kształtować się ich zainteresowania i pasje.

W tym okresie szczególnie dynamicznie rozwijają się podstawowe funkcje sfery intelektual­nej: analiza, synteza wzrokowa, słuchowa  kinestetyczno-ruchowa.

Osiągnięcie odpowiednie­go ich poziomu jest warunkiem opanowania umiejętności czytania i pisania.

Cechująca w tym wieku dziecko skłonność do samodzielności, odkrywania otaczającego świata, chęć podejmowania aktywności poznawczej to te cechy, które zarysowują się szczególnie wyraźnie i są niezmiernie przydatne w nauce .

Powiedz płomyk zawsze matka

Kiedy miara sobie chodzi

Żeby konie kurtka szmatka

Wierzba kamień tu powodzi

Powodzenia wita brama

Zawsze kole winobranie

Niby praca pałac tama

Kiedy lipa koniec  łkanie

Jak się czułaś czytając ten wiersz? Zdziwiona, próbowałaś dociec sensu ? Szukałaś jakiejś logiki ?

Jak czuje się dziecko, które czyta tekst i wcale go nie rozumie. Rozumie poszczególne słowa, ale nie potrafi zrozumieć sensu.

Tak czytają nie tylko dzieci w klasie „O”, tak czytają również niektórzy gimnazjaliści!

Uczniowie są za czytanie ze zrozumieniem oceniani. Oceniani są za to, co zrozumieli tekstu i w jaki sposób to przedstawią. Oceniani są za rozwiązanie zadania matematycznego, fizycznego, chemicznego – a oni czytają i nic nie rozumieją ! Zniechęcają się, przestają lubić szkołę, nauczycieli- obwiniają wszystkich wokół. Otrzymują słabe lub bardzo słabe oceny, które ich nie motywują do dalszego wysiłku. Uczeń spada w rankingu popularności w klasie. Zdarza się brak promocji.

Czytanie i pisanie to podstawa nauki.

Dziecko może brzydko pisać ,pisać bardzo wolno, robić błędy ortograficzne , ale gdy rozumie tekst nauka będzie mu szła lepiej niż dziecku, które ma duże problemy z czytaniem.

Co robić ?

-         Dziecko nie musi czytać czytanek z podręcznika. Szybciej nauczy się czytać na tekstach, które je interesują.

-         Sama czytaj – daj przykład. Komentuj to co przeczytasz.

1. Niech dziecko czyta przy Tobie.
2. Niech używa wskaźnika do czytania (np. ołówek, długopis), którym będzie śledził tekst. To pozwoli szybciej czytać i poprawi koncentrację.
3. Ćwicz z dzieckiem abstrakcyjne myślenie. Niech wymyśla historyjki, kończy zaczętą przez Ciebie opowieść.
4. Ćwicz logiczne myślenie : liczenie w pamięci, przestawianie figur w pamięci, gry logiczne
5. Ćwicz pamięć – wiersze , teksty na pamięć
6. Niech w czytanym tekście wyszukuje informacji, o które je poprosisz.
7. Niech zapisze w punktach najważniejszych informacji przekazanych w tekście – plan wydarzeń
8. Zadawaj dziecku pytania do teksu, który przeczytało. Pytania mogą być proste lub takie, w których dasz dziecku wybór. Naucz odpowiadać całymi zdaniami.
9. Po przeczytaniu tekstu, niech poszuka w nim informacji o które je poprosisz.

Kilka ćwiczeń z treningowego czytania :

-       składanie sylab w wyrazy

-       rozcinanie wyrazów na sylaby i składanie

-       tworzenie wyrazów zaczynających się na wspólną sylabę lub literę

-       wyszukiwanie tych samych sylab w różnych wyrazach

-       układanie rozsypanki wyrazowej

-       pocięcie zdania na wyrazy i ułożenie.

-       doskonalenie czytania przy użyciu domina sylabowo-wyrazowego

-       dobieranie brakujących sylab w wyrazach

-       układanie zdań z coraz większą liczbą wyrazów

Katarzyna Szafranowska zajmuje się w Internecie uczeniem notowania w formie map myśli – polecam. Jeśli będziesz zainteresowana zobacz jak ja to zrobiłam http://www.screencast.com/t/1SLwbxXWXRR – oraz  treningami szybkiego czytania i czytania fotograficznego .

Powodzenia

Jakie masz doświadczenia w tym zakresie ?

Pobierz za darmo z mojego serwera „Sekrety czytania”.

Sekrety, które zostały odkryte w ebooku, dadzą Ci podstawową wiedzę o technikach naturalnego czytania. Autorka – Katarzyna Szafranowska, obala popularne mity i przekonuje do bardziej efektywnych. Jeżeli chcesz należeć do 5 % ludzi znających podstawy szybkiego czytania i nauczyć swoje dziecko bardziej efektywnego “pochłaniania” lektur – ten ebook może Ci w tym pomóc.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/sekrety_czytania.pdf

Skutki przesiadywania przed telewizorem we wczesnym dzieciństwie odezwą się mniej więcej u dziesięciolatków.

Maluchom wychowanym na TV będzie gorzej szło w szkole, będą też częściej sięgać po niezdrową żywność – wynika z badania naukowców z uniwersytetów: Michigan i Montrealu, realizowanego w ramach Quebec Longitudinal Study of Child Development Main Exposure. W trakcie badania naukowcy pytali rodziców 1300 dzieci, jak wiele telewizji dziecko oglądało przez kolejne dwa lata i pięć miesięcy życia albo przez cztery lata i pięć miesięcy.

Okazało się, że dwulatki zasiadały na telewizyjne seanse przeciętnie nieco mniej niż dziewięć godzin tygodniowo. U czterolatków było to średnio niespełna 15 godzin. Jednocześnie 11 proc. dwulatków i 23 proc. czterolatków oglądało TV dłużej niż zalecane maksimum (dwie godziny dziennie).

Te same dzieci zbadano ponownie, gdy miały po dziesięć lat. Nauczycieli proszono o ocenę ich szkolnych osiągnięć i zachowania. Brano pod uwagę ogólny stan zdrowia i wskaźnik masy ciała.

Okazało się, że dłuższy czas spędzany przed telewizorem w wieku dwóch lat owocował niższym poziomem zaangażowania szkolnego i gorszymi wynikami z matematyki. Dzieci te są też mniej aktywne fizycznie i piją więcej słodkich, gazowanych napojów. Mają również wskaźnik masy ciała większy niż rówieśnicy.

“Wczesne dzieciństwo to okres krytyczny dla rozwoju mózgu i kształtowania się zachowania” – zwraca uwagę kierująca badaniami, dr Linda Pagani z University of Montreal. – Zdrowy rozsądek podpowiada, że czas przed telewizorem zabiera nam czas, który można spędzić, angażując dziecko w inne, ubogacające jego rozwój zajęcia, które sprzyjają rozwojowi poznawczemu, behawioralnemu i ruchowemu”.

“Choć spodziewaliśmy się, że wpływ telewizji we wczesnym dzieciństwie ustąpi u dzieci po około 7,5 roku – fakt, że ujemne skutki nadal trwają, jest dość zniechęcający. Nasze wyniki są mocnym argumentem przeciwko zbyt długiemu oglądaniu telewizji przez maluchy” – dodała Pagani.

Psychologowie podkreślają, że dopóki brakuje naukowych dowodów na to, że oglądanie telewizji może być dla maluchów korzystne, rodzice powinni ograniczyć ich kontakt z telewizją i zachęcić dzieci do innych zajęć, np. pomocnych w nauce języka. Duże znaczenie ma wspólne czytanie książek czy zabawy rozwijające wyobraźnię, choć dobre są nawet zwykłe rozmowy przy posiłkach czy podczas kąpieli.

“Jeśli chodzi o dzieci w wieku od dwóch do pięciu lat, to zachęcajmy do dawkowania im pewnej ilości telewizji edukacyjnej dobrej jakości i odpowiedniej dla wieku” – dodają eksperci brytyjskiej organizacji National Literacy Trust, promującej m.in. wychowanie przez czytelnictwo.

Jak zaznacza dr Tandon, zbyt długie oglądanie telewizji może w przypadku małych dzieci przyczynić się m.in. do opóźnienia rozwoju mowy, agresywnego zachowania i otyłości. KOC

Szczegóły w piśmie “Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine”. ZAN

PAP – Nauka w Polsce

Co ważne- to nie dzieci mają czytać nam na głos, ale my im.

Badania dowodzą bowiem, że gdy niewprawne w czytaniu dziecko, czyta na głos, utrwala nawyk subwokalizacji,

który bardzo ograicza tempo czytania.

Młody mózg koduje sobie udział narządu głosu w czytaniu i w dorosłym życiu nadal w myślach „czytamy na głos”.

Dzieci nie powinny czytać na głos!

Prawidłowa nauka czytania wiedzie przez słuchanie, a następnie przez słuchanie i patrzenie na całe wyrazy.

Odejdźmy od stereotypu!

Nie programujmy dzieci do wolnego czytania przez czytanie na głos.

To my rodzice- czytajmy dzieciom  .

Pobierz za darmo z mojego serwera „Sekrety czytania”.

Sekrety, które zostały odkryte w ebooku, dadzą Ci podstawową wiedzę o technikach naturalnego czytania. Autorka – Katarzyna Szafranowska, obala popularne mity i przekonuje do bardziej efektywnych. Jeżeli chcesz należeć do 5 % ludzi znających podstawy szybkiego czytania i nauczyć swoje dziecko bardziej efektywnego “pochłaniania” lektur – ten ebook może Ci w tym pomóc.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/sekrety_czytania.pdf

Jakie są Twoje doświadczenia ?

W nauczaniu-uczeniu się szczególnie istotną rolę odgrywają takie procesy po­znawcze, jak:

-     uwaga,

-     pamięć

-      uczenie się,

-     inteligencja, myślenie

-     mowa.

Jednak opis ograni­czony tylko do nich byłby niepełny.

Inne czynniki, takie jak:

-     rozwój biologiczny,

-     motoryczny,

-     emocjonalny

-     społeczny

wpływają w znacznym stopniu na ten proces .

Z PSYCHOLOGII ROZWOJOWEJ

Z po­jęciem rozwoju wiążą się takie określenia, jak:

• tempo rozwoju, czyli szybkość, z jaką różnorodne zmiany dokonują się w organizmie i psychice człowieka
• rytm rozwoju, który jest wyznaczony przez stopień regularności zachodzenia tych zmian w czasie i ich względną równomierność lub nierównomierność
• okresy krytyczne, czyli punkty zwrotne w rozwoju dziecka, w których następuje przej­ście z jednego cyklu do następnego.

1. Jeżeli rozwój dziecka jest wyraźnie nierównomierny, gdy dziecko od pierwszego miesiąca życia rozwija się w zwolnionym tempie, gdy doznaje ono w życiu wielu niepowodzeń, bo opanowuje różne sprawności i umiejętności nieco później niż ogół rówieśników, to mówimy o rozwoju dysharmonijnym.
2. 2. Kiedy dziecko rozwija się znacznie szybciej niż jego rówieśnicy, jest to oznaką przy­spieszonego rozwoju. Zjawisko przyspieszenia rozwoju – akceleracja – nie jest tylko właściwością indywidualną, zaobserwowano bowiem przyspieszenie tempa w zakresie rozwoju fizycznego, czynności poznawczych, postrzegania, myślenia oraz myślenia operacyjnego u dzieci z dużych aglomeracji, a także postrzega się zmiany w ciągu kolejnych pokoleń dzieci i młodzieży Polega ono na tym, że współczesne pokolenie dzieci osiąga wcześniej określone stadia czy etapy rozwojowe, niż osiągali je ich rodzice czy dziadkowie. Wa­runki ekologiczne, klimatyczne, ekonomiczne, społeczne, kulturowe działają modyfikująco na rozwój jednostki. Potencjalne możliwości rozwojowe są pełniej realizowane w sprzyjającym środowisku. Zarówno przyspieszenie, jak i opóźnienie mogą dotyczyć bądź całości psychomoto­rycznego rozwoju dziecka, bądź tylko określonej sfery czy płaszczyzny rozwojowej. Zjawiska te w pewnym stopniu są wrodzone, ale przede wszystkim zależą od wpływów środowiskowych.

Dzieci rozwijają się w swoim, bardzo indywidualnym rytmie.

Istnieją jednak typowe i charakterystyczne dla poszczególnych okresów rozwoju jednostki cechy, na­zywane właściwościami wieku.

Są one cechami głównymi i istotnie wyodrębniającymi i wy­różniającymi dany okres rozwojowy od innych. Nie stanowią luźnego zbioru cech; ich zespół składa się na zorganizowaną strukturę psychiczną. Tworzą one całokształt psychicznych czyn­ności regulujących i nadają danemu okresowi życia dziecka swoistą postać, charakterystycz­ną dla tego stadium rozwoju

Rozwój dziecka nie jest liniowy, lecz skoko­wy – tak więc propozycja klasyfikacji wiekowej ma przede wszystkim cel porządkujący.

W rozwoju dziecka wyróżniają się okresy znacznego przyspieszenia i okresy spowolnienia.

W rozwoju jednostki można także mówić o okresach przełomowych ,a także o okre­sach największej gotowości rozwojowej na wybrane bodźce. W tych określonych etapach rozwo­jowych dana kategoria czynników stymulujących wywiera na dziecko szczególnie silny wpływ w określonym czasie, kiedy indziej zaś oddziałuje znacznie słabiej i proces nabywania doświad­czenia staje się mniej skuteczny. W okresach tych dany rodzaj bodźców wywołuje głębsze zmia­ny w zachowaniu się jednostki wyłącznie w określonym, stałym czasie. Gdy mija ten czas, jed­nostka staje się mniej wrażliwa, obojętna na ten rodzaj pobudzenia.

-         Na przykład w wieku jedenastu lat dziecko osiąga maksymalny przyrost umiejętności językowych, umiejętność liczenia i myślenia.

-         W wieku trzynastu-piętnastu lat następuje spowolnienie nabywania tych umiejętności na korzyść rozwoju emocjonalnego i seksualnego

Okresy przełomowe są mo­mentami niezmiernie trudnymi dla dziecka, z drugiej jednak strony dziecko osiąga w nich mak­simum swoich możliwości na wybranych obszarach.

Przypadają one na wiek trzy, siedem, jedenaście i piętnaście lat.

Istnieje wiele klasyfikacji czynników rozwoju.. Na gruncie polskiej psychologii rozwojowej najbardziej rozpowszechniona jest koncepcja Marii Żebrowskiej, według której na rozwój psychiczny dziecka mają wpływ:

■    zadatki organiczne, czyli wrodzone wyposażenie anatomiczno-fizjologiczne

■    aktywność własna i działalność jednostki

■    środowisko

■    wychowanie i nauczanie