W sytuacji, gdy w przedszkolu/szkole/placówce jest uczeń przewlekle chory, dyrektor powinien:

- pozyskać  od rodziców (opiekunów prawnych) ucznia szczegółowe informacje na temat jego choroby oraz wynikających z niej ograniczeń w funkcjonowaniu;

- zobowiązać nauczycieli do pozyskania wiedzy na temat tej choroby, m.in. poprzez analizę publikacji z serii „One są wśród nas”, przekazanych do szkół przez kuratoria oświaty w całej Polsce;

- zorganizować szkolenie kadry pedagogicznej i pozostałych pracowników przedszkola/szkoły/placówki  w zakresie postępowania z chorym dzieckiem – na co dzień oraz w sytuacji zaostrzenia objawów czy ataku choroby;

- w porozumieniu z pielęgniarką szkolną lub lekarzem, wspólnie z pracownikami przedszkola/szkoły/placówki opracować procedury postępowania w stosunku do każdego chorego ucznia, zarówno na co dzień, jak i w przypadku zaostrzenia objawów czy ataku choroby. Procedury te mogą uwzględniać m.in. przypominanie lub pomoc w przyjmowaniu leków, wykonywaniu pomiarów poziomu cukru, regularnym przyjmowaniu posiłków, sposób reagowania itp. Powinny też określać formy stałej współpracy z rodzicami (opiekunami) tego dziecka oraz zobowiązanie wszystkich pracowników przedszkola/szkoły/placówki do bezwzględnego ich stosowania;

- wspólnie z nauczycielami i specjalistami zatrudnionymi w przedszkolu/szkole/placówce dostosować formy pracy dydaktycznej, dobór treści i metod oraz organizację nauczania do możliwości psychofizycznych tego ucznia, a także objąć go różnymi formami pomocy psychologiczno-pedagogicznej;

- podjąć starania w celu zorganizowania w przedszkolu/szkole/placówce profilaktycznej opieki zdrowotnej nad uczniami.

Jak podkreśla   Minister Edukacji Narodowej Katarzyna Hall  sytuacji, gdy w szkole/placówce nie ma  pielęgniarki lub higienistki szkolnej, profilaktyczna opieka zdrowotna nad uczniami musi być zorganizowana w innej formie.

Przeczytaj jeśli sytuacja dotyczy Ciebie i Twojego dziecka do czego zobowiązana jest szkoła czy przedszkole.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_astma.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_cukrzyca.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_hemofilia.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_padaczka.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/funkcjonowanie_dziecka_chorego.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z-autyzmem_zespolem_aspergera.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_adhd.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_depresja.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_odżywiania.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_zaburzeniami_lekowymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_zaburzeniami_tikowymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_psychotycznymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_odżywiania.pdf

Pamiętaj jednak, że ciąży na Tobie obowiązek dbania o regularne uczęszczanie dziecka na zajęcia. Niewypełnianie obowiązku uczęszczania dziecka do przedszkola podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. O jego niespełnieniu możemy mówić, gdy w ciągu miesiąca jest nieusprawiedliwionych 50 proc. obowiązkowych zajęć edukacyjnych w przedszkolu.

Czy nauczyciel może podać uczniowi leki? przeczytaj tutaj    http://szkolnedziecko.pl/word/choroba.doc

Polecam stronę gdzie znajdziesz bajki-zasypianki, bajki- pomagajki .

Na stronach Zasypianek znajdziesz dużo o bajkach pomagajkach (terapeutycznych) – bajkach, które mogą pomóc Twojemu dziecku w przezwyciężeniu jego problemów. Niektórzy nazywają je „bajki terapeutyczne”, inni „bajki-pomagajki”. Pomagajki to fajna nazwa bo pokazuje, że nie trzeba być „chorym”, żeby z nich korzystać. One są po to by pomóc we wszystkich tych troskach dzieciństwa, które każde dziecko w mniejszym lub większym stopniu ma.

http://bajki-zasypianki.pl/

Jednym z podstawowych celów wprowadzenia takich zmian jest ułatwienie życia rodzicom, którzy nie będą musieli pilnować aktualizowania dokumentacji

. Dodatkowym i zarazem bardzo istotnym zagadnieniem jest wyeliminowanie sytuacji wyłudzania opinii o dysleksji. Uprawnia ona do przystąpienia do egzaminu maturalnego w warunkach i formie dostosowanych do indywidualnych potrzeb.
Autorka artykułu przywołuje przykład 17-letniego Mateusza z Katowic, który jest dyslektykiem. Pisze z błędami ortograficznymi, myli litery o podobnym kształcie czy brzmieniu lub przestawia ich kolejność w wyrazach. Chłopak przyznaje jednak, że słyszał o przypadkach wyłudzania zaświadczeń. Odkąd zmieniono formułę matur oraz wprowadzono egzaminy po podstawówkach i gimnazjach, liczba z diagnozowanych przypadków dawniej mało popularnej dysleksji rośnie w zastraszającym tempie. Rekord padł pięć lat temu w Sopocie – dysleksję stwierdzono u 48 proc. uczniów podstawówek i 41 proc. gimnazjalistów! – To absolutnie nie jest możliwe! W Katowicach dyslektyków mamy około 9 proc., choć także do nas trafiają uczniowie próbujący oszukać psychologa. Mamy jednak dobre narzędzia diagnostyczne i rozpoznamy naciągacza – zapewnia Hanna Tustanowska, psycholog i dyrektorka Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 5.

Zmiana przepisów niesie jednak ze sobą ryzyko, że skrzywdzeni zostaną uczniowie, których zawczasu nie przebadano. – Jeśli uczeń jest inteligentny, a jego jedynym problemem są błędy ortograficzne, to bywa, że czujność nauczyciela zostaje uśpiona i nie kieruje on dziecka do poradni, lecz przykleja mu etykietkę „zdolnego lenia”. Paradoksalnie, im bardziej dziecko zadbane, tym dłużej jego dysleksja może pozostać nie zdiagnozowana – mówi Tustanowska.

Hall uspokaja, że reforma zakłada poprawienie szkolnej diagnostyki. Zajmą się tym zespoły do spraw specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów, złożone z nauczyciel

Miejskie przedsiębiorstwa komunikacyjne muszą rozróżniać sytuację, gdy osoba jedzie bez biletu, od takiej, gdy ktoś nie ma przy sobie dokumentu uprawniającego do bezpłatnego lub ulgowego przejazdu. Obowiązek taki wprowadza prawo przewozowe. Ustawodawca, w przypadku gdy pasażer posiada dokument uprawniający go do ulgowego przejazdu, ale w chwili dokonywania kontroli nie ma go przy sobie, nakazuje zastosować niższą opłatę dodatkową (…).

Przewoźnik ma obowiązek zastosowania trybu pozwalającego pasażerowi w ciągu siedmiu dni od dnia przewozu przedstawić dokument potwierdzający uprawnienia.

Jeżeli podróżny spełni ten warunek, pobrana należność za przewóz oraz opłata dodatkowa, po uiszczeniu opłaty manipulacyjnej, podlegają zwrotowi .

Prawo zabrania bezwzględnego karania za nieposiadanie przy sobie np. legitymacji.

Sprzeczne z prawem są też regulaminy przewoźników, zgodnie z którymi pasażer zakłócający spokój może zostać usunięty ze środka transportu i nie należy mu się wówczas zwrot za bilet.

Prawo przewozowe jasno stanowi, że podróżnemu niedopuszczonemu do przewozu lub usuniętemu ze środka transportowego przysługuje zwrot należności za niewykorzystane świadczenie przewozowe – tłumaczy Waldemar Jurasz.

Przewoźnik może jednak dokonać potrącenia części należności, tzn. odstępnego.

Podstawa prawna

Ustawa z 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 50, poz. 601 z późn. zm.).

Rozporządzenie ministra infrastruktury z 20 stycznia 2005 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat dodatkowych z tytułu przewozu osób, zabranych ze sobą do przewozu rzeczy i zwierząt oraz wysokości opłaty manipulacyjnej (Dz.U. z 2005 r. nr 14, poz. 117).

Źródło: GP

Pamiętaj, by nigdy nie być obojętnym na krzywdę dziecka. Gdy obawiasz się konsekwencji ze strony nauczycieli czy dyrekcji możesz zgłosić się do: organu prowadzącego szkołę – urzędy miast, gmin, do Kuratorium Oświaty, sądu , poradni psychologiczno-pedagogicznej

Zawsze reaguj gdy :

• dziecko mówi Ci, że dzieje mu się krzywda,  boi się nauczycieli lub kolegów
• dziecko mówi Ci o  pobiciu, dręczeniu, wymuszaniu pieniędzy czy rzeczy
• dziecko opowiada Ci o niepokojących zdarzeniach dotyczących kolegów – np. że ktoś nie ma kanapek, a inny ma sińce na ciele
• Twoje dziecko przestało radzić sobie z nauką.
• przewidujesz, że dziecko może mieć problemy w szkole z powodów zdrowotnych, szczególnie jeśli jest dyslektykiem, dysgrafikiem lub cierpi na ADHD czy z jakiekolwiek innego powodu wymaga szczególnego traktowania przez nauczycieli.
• Twoje dziecko jest wybitnie zdolne.
• Masz problemy wychowawcze z dzieckiem

Ludzie pracujący w tych instytucjach mają nie tylko moralny, ale prawny obowiązek pomocy.

Nikt nie powinien zostać  sam, gdy jest ofiarą przemocy domowej. Szukaj pomocy .

Działania chroniące ofiary przemocy domowej podejmowane przez policję zgodnie z obowiązującym prawem:

• interwencja,
• sporządzenie dokładnego opisu zdarzenia (notatka urzędowa),
• zatrzymanie sprawców przemocy domowej stwarzających w sposób oczywisty zagrożenie dla życia bądź zdrowia ofiar, a także mienia,
• wszczęcie postępowania przygotowawczego przeciwko sprawcy przemocy w przypadku zgłoszenia lub stwierdzenia popełnienia przestępstwa,
• zabezpieczenie dowodów popełnienia przestępstwa,
• podjęcie działań prewencyjnych wobec sprawcy przemocy,
• udzielenie informacji ofiarom o możliwości uzyskania pomocy.

Osoby wzywające policję mają prawo do:

• uzyskania od policjantów zapewnienia doraźnego bezpieczeństwa,
• uzyskania informacji, kto przyjechał na wezwanie – numer identyfikacyjny policjantów, nazwa i siedziba jednostki,
• wykorzystania dokumentacji interwencji policyjnej jako dowodów w sprawie karnej przeciw sprawcy przemocy,
• zgłoszenia interweniujących policjantów na świadków w sprawie sądowej.

Infolinia przemocy w rodzinie

0801 109 801 – infolinia jest płatna 0,35 zł z Vat; wszystkie nagłe przypadki są przekazywane do najbliższej komendy policji

Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie – “Niebieska linia”

www.niebieskalinia.pl

pogotowie@niebieskalinia.pl

Upadek dziecka ze schodów podczas wyścigów na szkolnym korytarzu czy rozbicie głowy w trakcie przepychanek z kolegą może być podstawą do domagania się odszkodowania.

Nawet jeśli krzywda ucznia wynika z działań drugiego dziecka, to szkoła jest instytucją, do której należy kierować ewentualne roszczenia odszkodowawcze. Wypłata pieniędzy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych następuje jednak tylko na wniosek osoby pokrzywdzonej lub jej opiekuna.

– Opiekunowie poszkodowanego często obwiniają rodziców ucznia, które spowodowało obrażenia u ich dziecka. Tymczasem to obowiązkiem szkoły jest zapewnienie bezpieczeństwa zarówno podczas lekcji, jak i w przerwach między nimi – wyjaśnia Kamil Markiewicz, prawnik D.A.S. Towarzystwa Ubezpieczeń Ochrony Prawnej.

Szkoła odpowiada również za szkody wyrządzone przez nauczycieli, wychowawców i pracowników administracyjnych.

Jeśli zdarzy się więc, że uraz ucznia spowodowany zostanie przez działania konkretnego pracownika szkoły, rodzice powinni kierować swoje roszczenia odszkodowawcze w pierwszej kolejności do placówki oświatowej. Nie można jednak wykluczyć i takiej sytuacji, gdy odpowiedzialność za wypadek ponosić będzie bezpośrednio nauczyciel, na przykład, gdy użyje przemocy wobec ucznia, który w wyniku tego upadnie i złamie rękę.

W zależności od rodzaju obrażenia rekompensata może być jednorazowa lub wypłacana regularnie przez określony czas. Jeśli kwota zadośćuczynienia nie rekompensuje strat, można ubiegać się także o dalsze świadczenia od szkoły lub nauczyciela w uzasadnionych sytuacjach. Jednak to po stronie poszkodowanego leży obowiązek wykazania związku przyczynowego między szkodą a wydarzeniem, które ją spowodowało.

– Ważne jest, aby dziecko lub jego opiekunowie czynnie uczestniczyli w postępowaniu powypadkowym, w tym w sporządzaniu protokołu ze zdarzenia – radzi Kamil Markiewicz.

I dodaje, że po doręczeniu protokołu mają tylko 7 dni na to, aby zgłosić uwagi lub zastrzeżenia do jego treści. W przypadku dużych rozbieżności pomiędzy protokołem i zastrzeżeniami konieczne może się okazać przeprowadzenie ponownego postępowania powypadkowego. Jeśli pokrzywdzony lub jego rodzice nie wykorzystają możliwości składania zastrzeżeń do protokołu powypadkowego, to w przypadku późniejszej sprawy sądowej będzie trudno go podważyć.

Podstawa prawna

Art. 415 i 444 kodeksu cywilnego ustawa z 23 kwietnia 1964 r. (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm

Źródło Gazeta Prawna.
Zobacz kiedy możesz otrzymać odszkodowanie
http://szkolnedziecko.pl/word/kiedy_odszkodowanie.doc

Mieszkaniec jednego z krakowskich osiedli zwrócił się do dyrektora szkoły podstawowej z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczących bójek, pobić, agresji słownej oraz przypadków przyłapania uczniów na spożywaniu alkoholu lub zażywaniu narkotyków na terenie placówki. Dodatkowo ojciec ucznia chciał dowiedzieć się, jakie działania podejmuje dyrekcja szkoły w ramach walki z uczniowską przemocą oraz jakie konsekwencje wyciągane są wobec uczniów mających konflikt z prawem.

Informacje te jednak nie zostały udzielone, a sprawa trafiła na wokandę.

Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W  opinii ustawowo zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Dyrektor szkoły bez wątpienia takim podmiotem jest

Na szkole spoczywają bowiem zadania dydaktyczno-wychowawcze, a jej dyrektor odpowiedzialny jest za zapewnienie bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie organizowanych przez szkołę zajęć na mocy ustawy o systemie oświaty.
Sąd w Krakowie podkreślił, że udostępnianie informacji publicznych przez organy do tego zobowiązane powinno być regułą, a jakakolwiek odmowa udostępnienia musi być uzasadnionym wyjątkiem. Sąd – w przeciwieństwie do dyrektora szkoły – nie miał wątpliwości, że kwestie bezpieczeństwa w szkole oraz naruszeń prawa przez uczniów są sprawą publiczną. Zgodnie z ustawą udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o polityce wewnętrznej danej jednostki, zasadach jej funkcjonowania, sposobie realizacji zadań oraz ich skutkach.

Skoro więc do obowiązków dyrektora szkoły należy dbanie o bezpieczeństwo uczniów i nauczycieli w czasie zajęć szkolnych, to szczegóły dotyczące spełniania tego obowiązku są informacją o charakterze publicznym, która podlega udostępnieniu.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. II SAB/Kr 33/10.
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Więcej przemocy, mniej kradzieży w szkołach – tak podają policyjne statystyki

W policyjnych kartotekach najczęściej odnotowuje się bójki, kradzieże i rozboje. Wynika z nich, że w 2009 r. wzrosła ilość bójek i pobić w szkołach, zmalała za to liczba popełnianych kradzieży.

„Uszczerbek na zdrowiu” – statystyka

W 2009 r. przybyło spraw zakwalifikowanych jako „uszczerbek na zdrowiu”. Policja odnotowała ich w podstawówkach i gimnazjach ponad 2,2 tys. W 2008 r. było ich 1,3 tys. W szkołach średnich ta liczba jest znacznie mniejsza. W 2009 r. „tylko” 139 uczniów doznało tam uszczerbku na zdrowiu.

„Uszczerbek na zdrowiu” to najróżniejsze obrażenia: od niewielkich ran czy siniaków po poważne urazy, jak złamania kończyn czy wstrząśnienia mózgu.

Bójki, pobicia – statystyka

Wiele z tych urazów to efekt agresywnych zachowań, które wciąż są dużym problem polskich szkół. Najwięcej bójek i pobić jest w gimnazjach i podstawówkach. W 2009 r. policja odnotowała ich tam ok. tysiąca. W szkołach średnich – 60.

Rozboje, wymuszenia i kradzieże – statystyka

Rozboje i wymuszenia wciąż są dużym problemem polskich szkół. Co roku policja rejestruje ich w szkołach 3-4 tys. Policyjne statystyki wskazują natomiast na spadek liczby kradzieży. W podstawówkach i gimnazjach w 2009 r. było ich 2,6 tys. To ok. 160 mniej niż w roku 2008.

Źródło: strona internetowa gazety Rzeczpospolitej.

Fundacja Dzieci Niczyje istnieje od 1991 r., a od 2004 r. ma status OPP. FDN jest największą polską organizacją pozarządową zajmującą się ochroną dzieci przed krzywdzeniem oraz pomocą dzieciom – ofiarom przemocy i wykorzystywania, a także ich rodzinom i opiekunom.

Z badań Fundacji „Dzieci niczyje”.

Dane zbierano we wrześniu 2009 roku poprzez losową emisję ankiet do internautów z grupy wiekowej 15–18 lat na stronach korzystających z bezpłatnej wersji systemu stat24 lub bezpłatnego audytu site-centric stat.pl/PBI.

Wnioski:

1. Połowa badanych deklaruje, że w ciągu ostatniego roku doświadczyli przemocy psychicznej (wyzwisk, poniżenia) ze strony osób dorosłych. 21% młodych ludzi co najmniej raz została uderzona przez dorosłego. Sprawcami przemocy fizycznej i psychicznej wobec badanych najczęściej byli członkowie rodziny. Znacząco często byli to również nauczyciele — co piąty młody człowiek był poniżająco traktowany w szkole, co dziesiąty doświadczył ze strony personelu szkoły przemocy fizycznej.

2. Młodzi ludzie doświadczali również naruszenia prawa własności, często przy użyciu przemocy — 27% z nich umyślnie zniszczono w ciągu ostatniego roku ich własność, 21% doświadczyło kradzieży, a 9% z nich odebrano ich własność siłą lub grożąc użyciem siły. 14% badanych napadnięto z użyciem niebezpiecznego narzędzia.

3. Przemocy fizycznej ze strony rówieśników doznało co najmniej raz w czasie ostatniego roku 21% badanych, 10% kilka- lub wielokrotnie. Sprawcami najczęściej byli szkolni koledzy (63%). Psychicznego znęcania się doświadczało w tym czasie 12% młodych ludzi, również głównie ze strony kolegów ze szkoły (73%).

4. Propozycje o charakterze seksualnym czy też wulgarne komentowanie wyglądu usłyszało w czasie roku poprzedzającego badanie 19% respondentów, 10% wielokrotnie. Znacząco częściej doświadczały molestowania werbalnego dziewczęta. Raniące uwagi badani najczęściej słyszeli od znajomych lub członków rodziny.

5. W ciągu roku poprzedzającego badanie 8% respondentów było, wbrew ich woli, dotykanych w intymne części ciała. Do seksualnego dotyku zmuszani byli najczęściej przez znane im osoby (66% przypadków złego dotyku), zdarzało się jednak, że byli to nieznajomi (8%) lub członkowie rodziny (6%).

6. 5% badanych było zmuszanych do oglądania czyichś intymnych części ciała. W przypadku zachowań ekshibicjonistycznych częściej niż w innych diagnozowanych sytuacjach sprawcami byli nieznajomi (30%), starsi od badanych (50%).

7. 5% badanych w ciągu ostatniego roku ktoś zmuszał do uprawiania seksu, czyli do stosunku seksualnego w jakiejkolwiek postaci. Również 5% było świadkami gwałtu innej osoby, znacząco częściej byli to chłopcy. Sprawcami wymuszonego współżycia seksualnego najczęściej byli znajomi (57% przypadków gwałtu) i rówieśnicy (38%).

8. 7% badanych w ciągu ostatniego roku zawarło w Internecie znajomość, w wyniku której próbowano wykorzystać ich do celów seksualnych.

9. 8% badanych to ofiary złego dotyku w dzieciństwie, do 15. roku życia. Znaczącoczęściej doświadczenia takie miały dziewczynki (10%) niż chłopcy. Sprawcami takich doświadczeń były przede wszystkim osoby znajome (35%) i członkowie rodziny (27%).12% badanych doświadczyło złego dotyku w dzieciństwie ze strony nieznajomych. Co trzeci badany, który znalazł się takiej sytuacji, doświadczył dotykania intymnych części ciała w celach seksualnych przed ukończeniem 7 lat.

10. 4% badanych deklarowało, że przed ukończeniem 15 lat współżyli seksualnie z osobą dorosłą. Najczęściej były to osoby im znane (50% wszystkich, którzy mieli takie doświadczenie), zdarzało się, że członkowie rodziny (13%). Do współżycia dochodziło głównie, gdy badani byli w wieku 13–15 lat (52%), ale aż 23% deklarowało, iż było to wcześniej.

11. Znaczna część badanych pesymistycznie ocenia możliwość otrzymania pomocy w przypadkach wiktymizacji i innych trudnych sytuacjach życiowych. Blisko połowa (48%) respondentów sądzi, że nie znaleźliby pomocy, gdyby padli ofiarą cyberprzemocy ze strony swoich rówieśników. Co trzeci (36%) z nich sądzi, że nie mógłby liczyć na pomoc w sytuacji przemocy rówieśniczej w szkole. 42% młodych ludzi nie ma nadziei, że ktoś pomógłby im, gdyby doświadczali przemocy w rodzinie, a 34% uznaje, że nikt by im nie pomógł, gdyby nauczyciel stosował wobec nich przemoc. 44% młodych ludzi czuje, że zostaliby sami w sytuacji problemów emocjonalnych — bezradności, osamotnienia. Ponad jedna trzecia badanych myśli, że nie znaleźliby pomocy w sytuacji wymuszania na nich kontaktów seksualnych przez znajomą osobę dorosłą.

Seksualizacja przekazu medialnego, możliwość przesyłania zdjęć za pomocą telefonu komórkowego, uwodzenie za pośrednictwem internetu  – to główne zagrożenia dla dzieci i młodzieży w Internecie.

Wśród zagrożeń jest również sexting, czyli przesyłanie zdjęć za pomocą telefonu.

“Trzeba sobie zdawać sprawę z tego, żeby nie wysyłać nikomu zdjęć, których nie pokazalibyśmy u cioci na imieninach” – powiedziała Helen Whittle z Centrum ds. Wykorzystywania i Ochrony Dzieci.

Takie zdjęcie może pozostać w internecie i za kilkanaście lat może np. utrudniać poszukiwanie pracy

Co robić?

Zobacz darmowe broszury

„Jak chronić dzieci przed wykorzystywaniem seksualnym?” adresowana jest do wszystkich dorosłych, głównie jednak do rodziców i opiekunów dziecka, którzy mogą zauważyć sygnały budzące niepokój i odpowiednio na nie reagować. Broszura podpowiada też rodzicom, jak mogą rozmawiać z dziećmi o zagrożeniu przemocą seksualną.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/jak_chronic_dzieci.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży, który przygotuje je do bycia świadkiem w sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf

Pytacie – jak napisać ? gdzie złożyć?

Odsyłam Was na fachowe strony:

www.kobietaiprawo.pl – dla kobiet, matek  i nie tylko

http://www.forum.wstroneojca.pl/index.php – dla mężczyzn, ojców i nie tylko

Żeby wpis nie był jedynie taki formalny załączam wiersz naszej noblistki, który –sądzę-pasuje do tematyki wpisu

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
najtępszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś – a więc musisz minąć.
Miniesz – a więc to jest piękne.

Uśmiechnięci, współobjęci
spróbujemy szukać zgody,
choć różnimy się od siebie
jak dwie krople czystej wody.

Wisława Szymborska

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży, który przygotuje je do bycia świadkiem w sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf