Czym się różnią ?

Różnica jest taka sama jak :

-     zachować się jak cham, a być chamem

-    powiedzieć wulgarne słowo, a być wulgarnym

-   zachować się jak tchórz , a być tchórzem

Z pewnością jesteś w stanie dopisać kilka własnych różnic.

Agresja to zachowanie, a agresywność  to gotowość do reagowania agresją.

Agresja zawsze poprzedzona jest frustracją spowodowaną najczęściej myśleniem :

-          nie mam  tego na co się zasługuję (uznania, miłości, akceptacji, szacunku….)

-         zagrożona jest moja godność osobista

-         zagrożona jest moja pozycja w grupie ( w rodzinie )

-         muszę pomniejszyć kogoś ( agresją słowną, fizyczną lub bierną) by samemu poczuć się lepiej

Im bliżej jesteśmy celu, a pojawia się przeszkoda , tym frustracja większa, a zachowania agresywne częstsze. Właśnie – zachowania..

Zajmę się bliżej agresywnością . Mało się o niej pisze.

To nastawienie wewnętrzne na zachowania agresywne. Jest to cecha osobowości, nabyta i utrwalona przez społeczne uczenie się. Charakteryzuje się częstymi reakcjami agresywnymi o znacznym nasileniu. Taka tykająca bomba zegarowa, wrzący kocioł, szybkowar….Nigdy nie wiesz jak się zachowa, ale liczysz się z tym, że może zachować się agresywnie. Chociaż deklaruje słownie coś zupełnie przeciwnego, agresywność jest widoczna bo:

-         agresywność jest stała

-         agresywność stale chce więcej

-         agresywność chce wybuchać

-         agresywność chce ataku

-         agresywność chce konfrontacji

-         agresywność uważa, że ma prawo do agresji

-         agresywność eliminuje poczucie bezradności

-         agresywność ma przewlekle drażliwy nastrój

-         agresywność ma przykryć bolesne uczucia :wstyd, bezradność, brak nadziei, strach, lęk…

-         agresywność jest nastawiona na manipulacje innymi

-         agresywność nie znosi spokoju

-         agresywność jest uzależniona od adrenaliny

-         agresywność nie przeszkadza w karierze , ale zepsuje wszystkie bliskie relacje

Oto logika takiej osoby: „ wiem co powinienem dostać, a  co inni mi dają . Wiem co powinni dla mnie zrobić. Jestem sfrustrowany, zawiedziony, obrażony i zły. „.

Wydaje się słuszne, z tej perspektywy, że inni powinni zapłacić za jego  frustrację. Tolerancja na frustrację jest u takich ludzi bardzo niska. Potrafią świetnie udawać. Winę zrzucają na innych – to inni są źli,  mówią nie to co on chce, robią za dużo, robią za mało, robią nie tak, mówią nie to co chce, nie w tym miejscu , nie w tym czasie …. Nie biorą odpowiedzialności za swoje zachowania i nie mają poczucia winy – bo ( według nich ) to  inni je sprowokowali.

Agresywność rozpoznać  mogą ci, którzy często z taką osobą przebywają, ponieważ agresywność lubi zakładać maskę uprzejmości, zrozumienia, empatii. Chociaż odbieramy ją dobrze i jako szczerą – to tylko puste słowa.

Badacze zwracają uwagę, że tacy ludzie często mają dużą łatwość w  wypowiadaniu się,  są narcyzami, mają przymus stałej stymulacji, lekceważą  i naruszają  prawa innych.

Często rodzina , sąsiedzi , znajomi czy współpracownicy nie mogą uwierzyć, gdy żona i dzieci mówią o biciu, poniżaniu, zastraszaniu .Trudno uwierzyć, że ten grzeczny sąsiad zawsze mówiący z uśmiechem „dzień dobry”, czy  ten miły kolega z pracy maltretuje fizycznie i psychicznie rodzinę.

Agresor nauczył się agresji, nauczył się nastawienia agresywnego. Nie otrzymał miłości i nie zaznał bliskości w dzieciństwie. Dzieci bardzo łatwo przyswajają sobie zachowania agresywne. Za uruchamianie agresywnych i wrogich interakcji mogą odpowiadać instrumentalne uczenie się i modelowanie- przykład.

Badania pokazały, że agresja u pięciolatków, które we wcześniejszych okresach życia dostawały klapsy, co najmniej dwa razy w miesiącu, wzrastała o 50%.

Przyczyną takiego stanu rzeczy może być fakt, że przemoc powoduje częściej strach niż zrozumienie problemu. Co więcej – bicie dzieci, obserwowanie agresji , szczególnie między rodzicami, uczy rozwiązywania problemów agresją.

Korzenie czynionego zła mogą sięgać przebytych chorób, odniesionych urazów, być skutkiem uzależnień lub zaburzeń psychicznych. ( więcej :http://www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=111 )

Niestety, niektórzy „dorośli” na tym etapie rozwoju emocjonalnego pozostają.

„Bardzo trudno spotkać w życiu kogoś, kto świadomie jest zły – najczęściej zło wynika z ignorancji i nieumiejętności przewidywania czy wczucia się w innych. Nie można winić osła za to, że jest osłem.”

Nikodem Marszałek

Zamknę „klamrą” ten wpis – zamknij uszy – patrz na zachowania , bo każda agresja opowiada jakąś smutną historię rodzinną.

Czy , a jeśli to jaką maskę zakładasz wychodząc z domu ?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Jego ojciec dał mu woreczek gwoździ i kazał wbijać po jednym w płot okalający ogród za każdym razem, kiedy straci cierpliwość i pokłóci się z kimś.

Pierwszego dnia chłopiec wbił w plot 37 gwoździ.

W następnych tygodniach nauczył się panować nad sobą i liczba wbijanych gwoździ malała z dnia na dzień: odkrył, że łatwiej jest panować nad sobą niż wbijać gwoździe.

Wreszcie nadszedł dzień, w którym chłopiec nie wbił w plot żadnego gwoździa.

Poszedł, więc do ojca i powiedział mu, że tego dnia nie wbił żadnego gwoździa.

Wtedy ojciec kazał mu wyciągać z płotu jeden gwoźdź każdego dnia, kiedy nie straci cierpliwości i nie pokłóci się z nikim.

Mijały dni i w końcu chłopiec mógł powiedzieć ojcu, że wyciągnął z płotu wszystkie gwoździe.

Ojciec zaprowadził chłopca do płotu i powiedział: Synu, zachowałeś się dobrze, ale spójrz, ile w plocie jest dziur.

Płot nigdy już nie będzie taki, jak dawniej.

Kiedy się z kimś kłócisz i mówisz mu coś brzydkiego zostawiasz w nim ranę taką, jak te.

Możesz wbić człowiekowi nóż, a potem go wyciągnąć, ale rana pozostanie.

Nieważne, ile razy będziesz przepraszał, rana pozostanie.

Rana słowna boli tak samo, jak fizyczna.

Z internetu

Czy rana po kamieniu rzuconym niechcący nie boli?

Czy rana po kamieniu rzuconym bez zaplanowania rzutu nie krwawi?

Czy rana po kamieniu rzuconym w emocji nie zostawia siniaków  czy blizn ?

Jakie masz doświadczenia ze słowną agresją?

Czy ten problem dotyczy Ciebie, twojego dziecka, Twojego związku?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Zmień swoje złe nawyki dla dobra dziecka.

Jest wiele, jeśli nie bardzo wiele powodów, które powodują osiąganie przez dziecko mniejszych efektów w nauce niż spodziewaliby się rodzice i samo dziecko.

Omówię kilka podstawowych. Spotykam się z nimi najczęściej.

Są one do wyeliminowania poprzez systematyczną pracę dziecka i rodzica. Mało które dziecko, wiesz to tak samo dobrze jak ja, samo chce uczyć się dodatkowo czy zmienić swoje przyzwyczajenia.

Przeczytaj uważnie artykuł i zastanów się – co utrudnia Twojemu dziecku naukę ?

1. Nadpobudliwość psychoruchowa. Nie będę tu pisała na ten temat więcej. Pobierz darmowy kurs – klikając w banerek z prawej strony bloga ( Darmowy kurs Nadpobudliwość czy ADHD ).

Zaznaczę jedynie, tego nie ma w kursie, że pewną postacią nadpobudliwości nerwowej są tiki, to jest szybkie, mimowolne i często powtarzane ruchy pewnych grup mięśni. Przejawiają się one w różnych postaciach, np. w formie mrugania, podrzucania ramion, kiwania głową, grymasów twarzy. Tiki najczęściej się pojawiają w wieku 5-12 lat i z czasem spontanicznie zanikają. Tiki należą do objawów nerwicowych i występują u dzieci odznaczających się nadpobudliwością ruchową w okresie przeżywania przez nie sytuacji konfliktowej lub sytuacji trudnej, w której nie potrafią sprostać wymaganiom rodziców lub szkoły. W sytuacjach stresowych u dzieci z nadpobudliwością psychoruchową mogą pojawić się wymioty, wybuchy gniewu, jąkanie się, moczenie nocne, problemy z jedzeniem, zaburzenia snu, obgryzanie paznokci.

2. Obniżenie pobudliwości ruchowej. Dziecko z obniżoną pobudliwością jest w klasie jakby nieobecne. Rozgląda się , jest  mało aktywne lub wcale, jest małomówne, ma tendencje do naśladowania innych. Wykonuje polecenia w zdecydowanie wolniejszym tempie niż rówieśnicy, nie wie na której stronie znajduje się zapis. Nie przejawia żadnego zainteresowania czy inicjatywy.

3. Zaburzenie lub obniżenie sprawności ruchowej.

Może się to przejawić:

-         nieprawidłowym trzymaniem ołówka w palcach oraz niewłaściwym posługiwaniem się przedmiotami codziennego użytku.

-         dziecko może mieć  problem z płynnością ruchu. Wykonywać  poprawnie poszczególne ruchy, jednak nie potrafić ich powiązać w harmonijną całość. Odnosi się wrażenie jakby każda grupa mięśni pracowała , u niego, niezależnie od siebie.

-         mogą pojawić się współruchy np.: machanie nogami, tułowiem, szyją, wysuwanie języka. Dziecko pisze  wolno, niestarannie, źle łączy litery. C

-        ma  zbyt silny nacisk długopisu, litery są niekształtne, przybory do pisania połamane, zeszyty zniszczone i podarte.

-          ma problemy na lekcjach w-f: porusza się bez płynności- niezgrabnie, ma problemy ze złapaniem piłki, rzutami, kopaniem, wspinaniem…

-         zaburzenie koordynacji wzrokowo – ruchowej powoduje, że dziecko z wielkim trudem uczy się dostosować swoje ruchy do właściwości przedmiotów. Zaburzenia mogą dotyczyć dużych grup mięśni i wówczas dzieci mają trudności z  jazdą na rowerze czy pływaniem. Dziecko takie określane są jako „niezdarne” . Zdarza się, że tłucze naczynia, kaleczy sobie palce, nie umie utrzymać równowagi na jednej nodze, niezdarnie biega.
Dzieci ogólnie opóźnione w rozwoju ruchowym są narażone w szkole na wiele przykrości. W trakcie zajęć w-f często doznają urazów i stłuczeń.

Zaburzenia mogą dotyczyć  obniżenia sprawności manualnej.
Wybiórcze obniżenie sprawności manualnej ujawnia się w czynnościach, o których przebiegu decydują ruchy dłoni i palców. Można wówczas zaobserwować u dziecka wolne tempo, jak i małą precyzję ruchów. Trudności występują przede wszystkim podczas pisania i rysowania. Pisze wolno,  pismo jest niekształtne, często nieczytelne.  Dziecko z tym zaburzeniem przestawia litery i cyfry, opuszcza drobne elementy ( ogonki, kreseczki, litery) , błędnie rozmieszcza rysunki na stronie, niekiedy nie mieści się w liniaturze. Ma problemy z ortografią.

4. Zaburzenia lub opóźnienia w rozwoju percepcji słuchowej.

-        w zakresie mowy - dziecko może mieć ubogi zasób słów, mieć trudności w zapamiętaniu trudnych i długich wyrazów. Dziecko z tego typu zaburzeniem trudno się wypowiada , źle dobiera słowa. Trudno mu zrozumieć skomplikowane polecenia ustne.

-         w zakresie czytania – przekręca wyrazy, myli wyrazy podobne, źle kładzie akcent podczas czytania ( co utrudnia mu również zrozumienie treści), czyta wolno.

-        w zakresie pisania – największe problemy ma z pisaniem ze słuchu. Opuszcza litery czy wręcz całe sylaby, gubi końcówki, łączy krótkie wyrazy z długimi. Często dziecko z  takim zaburzeniem ma  ogromne problemy z typowo polskimi głoskami : s,sz, ś, c, cz, ć; myli p-b, g-k, w-f, d-t oraz trudności w różnicowaniu głosek „i-j”. Myli  samogłoski nosowe „ą”, „ę” z zestawem głosek „-on”, „-om”, „-en”, „-em. Może mieć  problemy z głoskami tracącymi dźwięczność – np. :„chleb”

5. Zła technika uczenie się , złe nawyki d/t nauki , przygotowywania do klasówek czy sprawdzianów, odrabiania prac domowych. Brak systematyczności. Nieracjonalny tryb życia.

Każde zakłócenie trybu życia będzie u dziecka zauważalne. Ujemnym skutkiem może być  spadek wagi, zahamowanie wzrostu, zakłócenie procesu kostnienia czy złe wyniki krwi (zmniejszenie zawartości hemoglobiny w krwinkach)  itp. Spotkałam i ciągle spotykam  dzieci, które na problemy domowe reagują nie tylko złym zachowaniem, ale również alergią, bezdechem, uczuleniem , wypadaniem włosów…Zgłaszają  również częste bóle głowy, duże zmęczenie, brak apetytu  czy nadmierną senność…

Tego typu przyczyny zależne i spowodowane są Twoimi złymi nawykami.

Czy masz tego typu problemy?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Charakterystyki tej postaci dopełniła uczennica Junga Marie-Luise von Franz, która określiła wiecznego chłopca jako istotę z rozbudowanym kompleksem matki. Człowieka poszukującego kobiety idealnej, która zastąpiłaby mu więź z matką utraconą w dzieciństwie. Badaczka stwierdziła, że postawa taka prowadzi do homoseksualizmu albo do donżuanizmu.

Piotruś Pan to chłopiec, który wie, że kiedy dorośnie, straci zdolność latania – poruszania się między światem realnym, światem ludzi, a światem zwanym „Neverland”, czyli krainą marzeń. Wie  że kiedy dorośnie, będzie musiał zacząć chodzić po ziemi, założyć rodzinę ,zarabiać, być odpowiedzialny za siebie i innych .

Bywa, że Piotr pozostaje w pracy panem Piotrem, natomiast na gruncie osobistym jest Piotrusiem.

Jak wytłumaczyć ten paradoks? Bardzo prosto. Piotruś Pan za bardzo kocha przyjemności, rozrywki i modne gadżety, żeby mogło mu zabraknąć na nie pieniędzy. Zakasuje rękawy, wyrabia 150 proc. normy, żeby tylko móc sobie pozwolić na każdy luksus.

Jest egocentrykiem. Nie zna empatii. Manipuluje ludźmi, bawi się nimi. Gdy się znudzi- odchodzi.  Jest skupiony tylko na sobie. Nie potrafi zbudować głębszych więzi.

Znajduje kobietę, która zaczyna mu matkować, czym nie pomaga w osiągnięciu dojrzałości.

Nie stawia wymagań. Jest nieszczęśliwa. Narzeka na brak pomocy dla siebie i dzieci ze strony

męża. Za wszelką cenę musi opiekować się mężczyzną . W dodatku takiemu, który ją wykorzystuje i traktuje podle. Niedojrzała kobieta tego nie widzi, widzi tylko swoją “dobroć”, swoje poświęcenie dla niego.

Spotkałam się  z sytuacją, gdy jedna z matek tłumaczyła  mi , że widzi nic złego w tym, że mąż chodzi na dyskoteki. Jej się przecież nie chce chodzić.

Po roku, gdy znów spotkałyśmy się  ze względu na poważne problemy dzieci ( ucieczka z domu), okazało się , że jest bita , a Piotruś wyprowadził się do nowej Wendy. Nie całkowicie- połowicznie- zostawił sobie furtkę na ewentualny powrót.

Niedojrzałość nie jest wyłącznie cechą mężczyzn, a rozsądek i mądrość – wyłącznie kobiet.

Odpowiednikiem Piotrusia jest Primadonna.

Kobieta, która żyje aktywnie, ma dużo zainteresowań, pracuje, zdobywa i porzuca mężczyzn, jest wszystkim, tylko nie wieczną dziewczynką. Uwaga! Nie jest ona także wiecznym chłopcem w spódnicy, cech niedojrzałości nie da się przełożyć z jednej płci na drugą tak prosto. Taka kobieta jest po prostu aktywną, dojrzałą istotą świadomą swoich potrzeb i celów, jakie sobie stawia.

Co robić gdy już jesteś w związku z Piotrusiem lub Primadonną

1. Kochaj ale wymagaj
2. Ufaj , ale sprawdzaj

Czy dotyczy Ciebie ten problem ?

Masz jakieś doświadczenia z Piotrusiem lub Primadonną?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

1. Jeśli dziecko spotyka się z krytyką– uczy się potępiać
2. Jeśli dziecko spotyka się z wrogością – uczy się walczyć
3. Jeśli dziecko spotyka się z szyderstwem  – uczy się nieśmiałości
4. Jeśli dziecko spotyka się z zawstydzeniem – uczy się odczuwać winę
5. Jeśli dziecko spotyka się z tolerancją  – uczy się być cierpliwe
6. Jeśli dziecko spotyka się z zachętą – uczy się pewności siebie
7. Jeśli dziecko spotyka się z pochwałą – uczy się doceniania innych
8. Jeśli dziecko spotyka się ze sprawiedliwym traktowaniem – uczy się prawości
9. Jeśli dziecko spotyka się z poczuciem  bezpieczeństwa – uczy się zaufania
10. Jeśli dziecko spotyka się z aprobatą  – uczy się lubić siebie
11. Jeśli dziecko spotyka się z akceptacja i przyjaźnią – uczy się odnajdować miłość w świecie

Doris Law Nolte ” Dzieci uczą się tego czym żyją”

Co o tym myślisz? Ja zgadzam się z tym w całej rozciągłości

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

To jak  Ci się układa się w związku, jakie są Twoje relacje , ma ogromny wpływ na zachowanie i rozwój dziecka. Sądzę, że wiesz o tym doskonale. Nie wiem czy wiesz, że nie wszystko da się naprawić.

Stworzyłaś więź , czy jesteś na uwięzi?

W małżeństwie bywa jak w siłowni- dźwiganie ciężarów- tych emocjonalnych , ale i tych dosłownych. Trening siłowy, mentalny, emocjonalny…

Niekiedy sami sobie narzucamy siłę, tempo, miejsce, czas treningu.

Niekiedy narzuca nam to “trener” i nie interesuje go , że w tym czasie i miejscu nie chcemy „ćwiczyć”.

Niekiedy to my stajemy się „trenerami” i narzucamy ćwiczenia .

Najczęściej nie odbywa się to  obcesowo, w sposób otwarty, ale podstępnie, prawie niezauważalnie.

Czy udało się Wam ( celowo nie piszę Tobie- bo tego muszą chcieć i potrafić obie strony) stworzyć więź?

Więź wymaga dojrzałości, czyli umiejętności bezinteresownego dawania i brania. Osoba dojrzała potrafi dzielić się tym, co przeżyła, a jednocześnie potrafi brać. Bo w związku trzeba wspomagać się, słuchać i rozpoznawać potrzeby swoje i drugiego człowieka.
Więź wymaga wysokiego poczucia wartości, bo gdy je się ma – nie wymaga się od drugiego człowieka dowartościowania siebie.

Więź buduje się przez rozmowę.

Jest to bardzo trudna sprawa- rozmawiać!!!

Bo w rozmowie nie wystarczy słyszeć, trzeba słuchać !!!

Jeżeli chcemy usłyszeć, to musimy choć przez moment milczeć, skupić się na słowach i myślach partnera. Bo słuchamy po to, by zrozumieć drugiego człowieka. A jak czegoś nie rozumiemy, to musimy się dopytać. A jak się już dowiemy – musimy to przetrawić i odpowiedzieć, jeżeli partner czeka na odpowiedź.

Ktoś kto myśli tylko o sobie, może być tobą zainteresowany tylko w określonym celu.

Dzisiaj ludzie chętnie zagłuszają swoje sumienie. Dają się ponieść czemuś łatwiejszemu, a ofert stymulujących nasz aparat serotoninowy jest mnóstwo dookoła: jedzenie, alkohol, seks, narkotyki, hazard, zakupy, praca…

Jeżeli jesteś ciekawa siebie, to będziesz ciekawa drugiego człowieka.

Jeżeli rozumiesz siebie, to jest duża szansa, że zrozumiesz kogoś innego.

Jeżeli lubisz siebie, to możesz polubić kogoś drugiego.

Jeżeli szanujesz  siebie, to będziesz szanować drugą osobę.

Jakie są Twoje odpowiedzi?

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Jako dorosłe kobiety wchodzą w związki z agresywnymi mężczyznami.

Ja tu rządzę

To w rodzinie, już od najmłodszych lat, wyznaczone zostaje  miejsce podległe w stosunku do mężczyzn.

W rodzinie patriarchalnej to mężczyzna kontroluje życie żony i dzieci. To on narzuca zasady w domu, formy spędzania czasu, wydawania pieniędzy , nawet ubioru oraz wymierza kary ( fizyczne bądź emocjonalne) za niestosowanie się do jego zasad.

W takich rodzinach synowie nagradzani są  za okazywaną agresję. Władczy ojciec, mimo że oficjalnie może wyrażać dezaprobatę dla agresywnych zachowań syna, w rzeczywistości jest z nich zadowolony, co dziecko niezawodnie wyczuwa. Słabość jest zła, bo jest kobieca. Tak uczy się chłopca  pełnego wyższości stosunku do kobiet.

Zemści się to , niestety, na nim  w życiu dorosłym chłopca. W jego relacjach z kobietami.

Patriarchalna tresura sprawia, że w wieku dojrzałym mężczyzna reaguje agresją na sytuacje konfliktowe i z góry zakłada, że kobieta powinna tej agresji ulegać.

Co ciekawe- gdy kobieta nie zachowa się ulegle, agresora ogarnia strach!

Często, gdy kobieta znajduje pomoc ( formalną lub nieformalną) agresor zaczyna się bać. Nie zna tego. Takie reakcje są dla niego nowe. Ktoś może lub już stał się silniejszy.

Wobec silniejszych od siebie mężczyzn od dawna już  reagował strachem i posłuszeństwem – a wstyd wywołany tym sposobem rekompensował sobie przemocą wobec słabszych i podległych jego woli.

Mężczyzna, bijąc lub upokarzając swą żonę i dzieci usprawiedliwia swą agresję faktem, że skoro on tak był wychowywany i “wyszedł na ludzi”, to taka droga jest dobra.

Tak wyraża się brak pewności siebie u mężczyzny-chłopca, który nie zna innego sposobu potwierdzenia własnej wartości.

Oczywiście, własne porażki wychowawcze tłumaczone są przez niego zgubnym wpływem matki dzieci.

„Córeczka tatusia” czy „jesteś jak matka”

W przeciwieństwie do chłopca, dziewczynka – córka- ma być uległa, wrażliwa i piękna. Ma sposobić się, przez  życie,  do “dobrego wyjścia za mąż”. Agresywne reakcje spotykają się z potępieniem.

Kobiety wychowane w rodzinie patriarchalnej były karane za śmiałość, asertywność, agresję. Teraz  boją się gniewu, boją się krzyku , upokarzania. Wstydzą się szukać pomocy. Z czasem potrafią nawet uważać , tak jak im wmówił agresor, że to ich wina. Gdyby nie ich takie, czy inne zachowanie, on by się przecież  nie zdenerwował, nie wyzwał, nie obraził się, nie uderzył. On, tak uważa , jest dobrym , spokojnym, “łatwym w obsłudze” człowiekiem.

Uległość jest właśnie tym, na co liczy napastnik. To druga strona patriarchalnego równania.

Z dużym prawdopodobieństwem wychował się on sam w podobnej rodzinie i wszystkie metody przymusu ma w małym palcu.

Słowna agresja to również  forma przemocy – pamiętaj !

Forma, która nie pozostawia śladów porównywalnych ze śladami przemocy fizycznej. Może być jednak przyczyną takich samych cierpień, a powrót do normalności może trwać znacznie dłużej.

Objawy:

-         jest kim innym “na pokaz”, a kim innym prywatnie.

-         stosuje drobne upokorzenia albo ma wybuchy gniewu,

-         chłód i obojętność

-         bezwzględna dominacja,

-         sarkastyczne uwagi

-         milczący dystans,

-         manipulacje i wymuszenia

-         nieuzasadnione wymagania

Najczęściej kobieta będąca ofiarą słownej agresji cierpi bez świadków, nie mając nikogo, z kim mogłaby podzielić się swoimi uczuciami.

W oczach przyjaciół i rodziny agresywny partner może uchodzić za naprawdę porządnego faceta, a z pewnością sam za takiego się uważa !

Jak do tego wizerunku mają  się zamożne biznes woman, kobiety przedsiębiorcze, kobiety pracujące i te wychowujące dzieci – wszystkie te znające swoją wartość ?  .  Kobiety, które mają odwagę i potrafią  bronić swoich praw ?

Jak do tego wizerunku mają się słabi, bijący słabszych ( żony, dzieci) , nieporadni życiowo, zestresowani mężczyźni- na tyle silni – na ile stoi przy nich silna kobieta , na ile kobiety w jego życiu pomogły mu coś osiągnąć .

Który z opisów jest taki bardziej “nasz polski’. Oczywiście mogłabym się odwołać do badań i statystyk, ale masz na pewno własne przemyślenia. Obserwujesz ludzi z Twojego otoczenia. Może podzielisz się tymi obserwacjami w komentarzu ?

Według mnie szkoła, mimo że w większości sfeminizowana, również gorliwie wdraża stereotypowe role, a patriarchat jest obecny również w kulturze i mediach.

Co Ty na to ? Jakie są Twoje doświadczenia ?

Pamiętaj:

Sama wybierz :
” Dawno, dawno temu (a może nie tak dawno, jak nam się wydaje), żyła sobie samotna kobieta. Pewnego dnia, gdy jak zwykle poszła nad płynący nieopodal jej chatki strumień, by zaczerpnąć wody, znalazła w krzakach zranionego węża. Ulitowała się nad nim – wzięła do siebie, opatrzyła jego rany, pielęgnowała, karmiła – i pokochała. Wąż wracał do sił. Kiedyś jednak, gdy nachyliła się nad nim, chcąc pogłaskać, wąż ją ukąsił. Był jadowity. Gdy zwijała się w śmiertelnych męczarniach, ostatkiem sił zapytała go: – Wężu, dlaczego to zrobiłeś? Wiesz, że cię kocham, no i uratowałam ci życie! – Sama jesteś sobie winna, kobieto – odpowiedział – przecież wiedziałaś, że jestem wężem…” lub

“W zemście i w miłości kobieta jest większym barbarzyńcą niż mężczyzna”  — Fryderyk Nietzsche

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży przygotowujący do bycia świadkiem  sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Oznacza bowiem, że w każdej chwili możemy podjąć decyzję i zmienić wszystko, co zechcemy.

Jednak w pierwszej chwili spostrzegamy, że to od nas czegoś wymaga, że stawia nas w pozycji stwórczej, a tego się po prostu boimy.

Nie lubimy odpowiadać za swoje decyzje. Boimy się pomyłki.

Kiedy myślimy o swojej odpowiedzialności przede wszystkim zwracamy uwagę na aspekt negatywny. Wpadamy w pułapkę polegającą na tym, że w naszym rozumieniu musi istnieć ktoś winny za to, co jest.

Ponieważ nie chcemy być (czuć się) winnymi, zrzekamy się swojego prawa do ponoszenia odpowiedzialności.

To jedna z konsekwencji bycia wolnym człowiekiem.

Niestety, rezygnujemy z wolności, opanowaliśmy cedowanie na innych do mistrzostwa, a później doświadczając skutków swojego delegowania, mamy pretensję. Po co? Do kogo? Winnych nie ma! To jedna z pewniejszych rzeczy we Wszechświecie.

Życie to dobry przyjaciel i nauczyciel.

Musimy być świadomi, że wszystko się zmienia i nie zawsze tak, jak tego pragniemy. Ale każda zmiana niesie ze sobą nowe możliwości. Daje nam szansę na odnalezienie w życiu nowych celów i nowych dróg, którymi możemy podążać, żeby je realizować.

Czas zmian to czas lęku, ale i nowych możliwości.

Niekiedy otrzymujemy od życia dobrze zapakowany prezent. Boimy się , bo nie wiemy co jest w środku.

Ważne jest zaufanie, że to, co się skończyło, widocznie nie było dla nas dobre i wiara w to, że życie przyniesie nam dokładnie to, czego najbardziej potrzebujemy.

Jakie Ty masz doświadczenia?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Czy umiesz rozmawiać z dzieckiem? Przemawiasz czy rozmawiasz? Jak pokierować rozmową w trudnych dla dziecka sytuacjach, aby rozmowa ta była możliwie najbardziej satysfakcjonująca dla was obydwojga? Może na te pytania nakłonią Cię do zastanowienia i przemyślenia: czy nie warto czegoś zmienić w stosunkach z moim dzieckiem?

Poniżej znajdziesz opisy 10 sytuacji, w których dziecko mówi do Ciebie o swoich kłopotach, problemach lub zainteresowaniach. W każdym przypadku masz podane 3 możliwe odpowiedzi rodzica. Wyobraź sobie te sytuacje i wybierz tę odpowiedź, która jest najbliższa twojej przypuszczalnej reakcji (literę a, b lub c – odpowiedzi, wraz z numerem pytania zapisz sobie na kartce).

1. Dziecko mówi ci, że znowu nie powiodło mu się w szkole.
a. Jesteś tuman. Nigdy się niczego nie nauczysz.
b. Jak to się stało? Opowiedz mi o tym.
c. To bardzo niedobrze. Koniec semestru za pasem, a tu kolejna dwója. Coś należałoby z tym zrobić. Ja zawsze starałem się szczególnie przykładać do nauki pod koniec semestru.

2. Krzyś wraca ze szkoły i mówi: “Ten Piotrek jest okropny. Podstawił mi nogę więc mu przyłożyłem. Zobaczyła to Pani i to ja dostałem uwagę w dzienniczku”.
a. Czy Piotrek wszystkich tak zaczepia?
b. Ty zawsze musisz wpakować się w jakąś aferę.
c. Czy wiesz, że nie wolno się bić?

3. Przychodzisz z pracy a dziecko mówi: “Bawiłem się piłką i stłukłem ten wazon ze stołu”.
a. Jak można grać w piłkę w mieszkaniu. Wracam zmęczony i od razu słyszę o problemach w domu.
b. Jesteś nieznośny. Już nie mam do ciebie siły.
c. Bardzo mi szkoda tego wazonu. Czy masz jakiś pomysł jak temu zaradzić?

4. Jedziecie z wizytą do babci. Syn, już gotowy, wyszedł na chwilkę z domu. Wraca i mówi: “Pośliznąłem się na trawie i poplamiłem sobie spodnie”.
a. Ty nigdy nie uważasz. Nigdy nie możesz wyglądać jak człowiek.
b. Nie nastarczę z tym praniem. A tak mi zależało, żebyś dzisiaj porządnie wyglądał.
c. Co teraz zrobimy? Poradź coś.

5. Wieczorem po kolacji Kasia mówi: “Mam kłopot. Nie wiem co kupić Zosi na urodziny, a do tego mam niewiele pieniędzy”.
a. Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej i nie kupować sobie codziennie lodów. Ja, gdy wiem, że mam wydatki, nie wydaję na drobiazgi.
b. To przecież nie moje zmartwienie.
c. A czy masz jakiś pomysł na prezent?

6. Za kilka dni początek roku szkolnego. Syn wraca z obozu w nienajlepszym humorze i w końcu mówi: “Kaśka nie napisała do mnie przez całe wakacje. Obiecywała, a teraz jest mi smutno”.
a. Co się przejmujesz! Kaśka nie jest chyba najważniejsza. Mnie się też często nie chce pisać listów. A ty też nie zawsze odpisujesz innym.
b. Już niedługo się spotkacie i będziecie mogli porozmawiać na ten temat. Może wszystko się wyjaśni.
c. Trzeba nie mieć ambicji, żeby martwić się listem od Kaśki.

7. Siedzicie przy stole po kolacji. Syn mówi: “Podobał mi się ten western, a Wojtek powiedział, że jest kiepski”.
a. A dlaczego ty uważasz, że jest ciekawy?
b. Nie chodzę na takie filmy. Uważam, że to strata czasu i lepiej zająć się czymś bardziej pożytecznym.
c. Westerny są historią Dzikiego Zachodu. Parę lat temu oglądałem “Biały Kanion” – to był western!

8. Wracasz z pracy. Pies nie był na dworze, mimo że popołudniowy spacer z nim jest obowiązkiem dziecka.
a. Co się stało, że As jeszcze nie był na dworze?
b. Na tobie kompletnie nie można polegać!
c. Obiecałeś, że będziesz wyprowadzał psa w południe. Co by było, gdybym ja też nie wywiązywał się z obietnic?

9. Paweł wracając ze szkoły ma kupować pieczywo. Zabierasz się do przygotowywania kolacji, a tu nie ma chleba.
a. Ty o niczym nie myślisz. I co teraz będziemy jeść?
b. Co się stało, że nie kupiłeś chleba? Szkoda, że mi o tym nie powiedziałeś.
c. Jeśli się nie wypełnia swoich obowiązków, to nie można mieć pretensji, że na kolację będzie zupa mleczna. Ja też nie mam na nią ochoty, ale nic na to nie poradzę.

10. Wojtek miał wrócić o ósmej, a wrócił o dziesiątej. Nie zadzwonił i nie uprzedził.
a. Czy wiesz co może się stać jak się tak łazi po ciemku? Tylu bandytów włóczy się po ulicach. To jest nie do wytrzymania.
b. Szkoda, że nie zadzwoniłeś, bo martwiliśmy się. Co się stało?
c. Ty zawsze jesteś niepunktualny.

Wyniki oblicz według tabelki, a potem podsumuj punkty

Masz od 0 do 7 punktów.

W swoich rozmowach z dzieckiem popełniasz generalnie jeden poważny błąd. Starasz się mianowicie za wszelką cenę przekazać mu swój punkt widzenia. Niejednokrotnie wygłaszasz długą tyradę, która czasem nawet nie bardzo wiąże się z tym z czym dziecko zwróciło się do ciebie. Jeśli przyszło z jakimś kłopotem, chciało abyście wspólnie znaleźli jakieś rozwiązanie, a nie żebyś odpowiadał mu o swoich doświadczeniach w tym zakresie. Być może z uwagą wysłuchałoby twoich wspomnień, gdyby uzyskało wcześniej odpowiedzi na nurtujące je pytania, ale gdy od razu zaczynasz mówić o sobie, może czuć się rozgoryczone i osamotnione w swych trudnościach. Jeśli z kolei zaczynasz je jedynie pouczać bez dokładnego poznania sytuacji, twoja wypowiedź może być nieadekwatna, a co gorsza nudna dla dziecka, gdyż odległa od tego z czym przyszło. Nie moralizuj więc, nie wygłaszaj wykładu, lecz staraj się rzeczywiście rozmawiać. A to znaczy wysłuchaj cierpliwie tego, co dziecko ma ci do powiedzenia, postaraj się dojść do prawdy, do rzeczywistej przyczyny jego kłopotów poprzez dokładną analizę faktów. Dalej spróbuj tak pokierować rozmową, aby sprowokować dziecko do samodzielnego zaproponowania rozwiązania. Jeśli nie jest to możliwe, przedstaw swoją propozycję, ale pamiętaj, twoja propozycja powinna być przedyskutowana z dzieckiem, a nie podana mu z pozycji osoby wszystkowiedzącej.

Uzyskałeś od 8 do 13 punktów.

Wynik taki wskazuje niestety na to, że gdy dziecko ma jakiś problem albo odsuwasz się od tego problemu pozostawiając dziecko samemu, albo też natychmiast je potępiasz. Dziecko może czuć się osamotnione, może wręcz lękać się wyjawiania przed tobą swoich kłopotów. Po co to ma robić, jeśli nie tylko nie dopomożesz mu w znalezieniu rozwiązania, lecz jeszcze pogłębisz jego trudności krytykując je (czasami bardzo ostro!). Przecież chyba nie o to ci chodzi! Postępując w taki sposób możesz prędzej czy później doprowadzić do tego, że dziecko wcale nie będzie się do ciebie zwracało ze swymi problemami.
Jeśli jeszcze nie jest tak źle, jeśli jeszcze dziecko mówi ci o swoich zmartwieniach, staraj się nie marnować tej szansy. Spróbuj popracować troszeczkę nad waszymi rozmowami a staną się one z pewnością ciekawsze, bardziej satysfakcjonujące dla obu stron. Na każdy problem można spojrzeć z różnych punktów widzenia, także z punktu widzenia dziecka. I ten punkt widzenia powinieneś poznać, a nie natychmiast formułować własny, niepochlebny sąd o faktach i o samym dziecku. Nie masz monopolu na posiadanie racji, a twoje wypowiedzi mogą działać wręcz jako kary.

Masz od 14 do 20 punktów.

Właściwie rozumiesz ideę rozmowy. Starasz się cierpliwie wysłuchać swego rozmówcy, poznać wszystkie fakty poprzez stawianie odpowiednich pytań. Starasz się zrozumieć co powodowało twoim dzieckiem w określonej sytuacji, dlaczego popadło w kłopoty i jakie widzi możliwości rozwiązania problemu. Nawet jeśli od pierwszej chwili wydaje ci się, że wina leży po stronie dziecka, że samo spowodowało dla siebie taką sytuację, nie rozpoczynasz od wygłaszania osądu, lecz starasz się najpierw wysłuchać jego opinii. To bardzo dobrze.

Opracowanie: Ewa Klimas-Kuchtowa “Jak lepiej rozumieć i wychowywać dziecko”, wyd. GEO, Kraków 1997 r

Jakie są Twoje doświadczenia?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj