Wiele matek wręcz podkreśla, że ojcowie zdecydowaną większość spraw związanych z wychowaniem składają na ich barki.

Pracuję z rodzinami, w których zaistniały mniejsze bądź większe problemy, stąd moje refleksje nad rolą ojca a właściwie jego emocjonalnego braku w wychowaniu dzieci.

Fromm: „Matka jest pokarmem, miłością , ciepłem, ziemią. Być kochanym przez nią to tyle, co być żywym zakorzenionym, mieć ojczyznę i dom….. ..ojciec reprezentuje świat myśli, przedmiotów, które są dziełem ludzkich rąk, świat prawa i ładu, dyscypliny, podróży, przygody. Ojciec wskazuje dziecku drogę w świat”.

Miłość matki jest bezwarunkowa.

Miłość ojcowska jest zdeterminowana określonymi cechami zachowania dziecka – kocham cię bo spełniasz moje oczekiwania, wypełniasz obowiązek, jesteś taki jak ja. Wyobraża abstrakcję, sumienie, obowiązek, prawo i hierarchię. Miłość ojcowska można utracić, jeśli nie spełni się oczekiwań.

W dobie pośpiechu, internetu,  trudniej  ojcu sprawować rolę „wprowadzającego w życie” . Dzieci ojców, którzy nie zajmują się dziećmi (mimo fizycznej obecności nie są emocjonalnie dla dzieci dostępni)  są gorzej społecznie przygotowane niż dzieci ojców nieobecnych.

Czy wiesz, że :

1. Gdy ojciec dyscyplinuje dzieci  mają one później mniejszą tendencję do oszustw i kłamstw.
2. Gdy ojciec daje  odczuć jaki jest opiekuńczy , dzieci w przyszłości stają się bardziej hojne, otwarte na ludzi i świat.
3. Gdy ojciec jest nadmiernie  surowy, emocjonalnie odległy- dzieci mają większą tendencję do zwierzeń (wskaźnik braku dojrzałości i potrzeby uległości).
4. Gdy ojciec liczy się z opinią dziecka, jest łagodny, okazuje czułość bardzo rozwijają się u dziecka uczucia moralne.
5. Gdy ojciec obdarza córkę większym zainteresowaniem wpływa to na rozwój w jej zachowaniu cech kobiecych. Mówi się nawet, że córka jest tym bardziej kobieca im bardziej męski był ojciec. Natomiast identyfikacja z rodzicem tej samej płci koreluje z wysokim rozwojem potrzeby osiągnięć.
6. Ojciec , który jest przez syna postrzegany jako silny i kompetentny, a który jednocześnie nie tłumi poczucia wolności stanowi najkorzystniejszy model.
7. Stawianie przez ojców odpowiednio wysokich wymagań, przy jednoczesnym pozytywnym stosunku stwarza odpowiedni klimat do rozwoju intelektualnego
8. Jeśli syn uważa, że jego postępowanie jest podobne do postępowania ojca, mniej przeżywa stany lękowe, ale kształtuje autorytarne cechy osobowości.
9. Im bardziej ojciec jest serdeczny wobec chłopca, tym bardziej chłopiec identyfikuje się z nim i tym pewniej będzie czuł się w roli mężczyzny. Chłopcy, których ojcowie są nieprzyjemni i odrzucają ich emocjonalnie, często stają się zniewieściali.
10. Aktywne, zdrowe  uczestnictwo ojca w wychowaniu syna pozwala synowi na zerwanie symbiotycznej więzi łączących go z matką. Tym samym na wykształcenie zdrowej, męskiej seksualności, męskiej tożsamości. Jeśli się tak nie stanie będzie, w dorosłym życiu, nienawidził kobiet za to, że ich potrzebuje. Wojciech Eichelberger w swojej książce „Zdradzony przez ojca” ujmuje to tak : „Męska seksualność domaga się zaspokojenia w bliskości z kobietą, ale pozbawiona dostępu do serca, skażona wstrętem, pogardą i nienawiścią staje się dziką bestią, która niszczy zarówno nas, jak i te, które tak pragniemy”.
11. Z badań „niezbicie wynika, iż to właśnie nieobecny ojciec jest tym nieszczęściem, które w największym stopniu łączy młodocianych przestępców -nie kolor skóry, nie brak edukacji, nie bieda.” (Polityka – nr 22 (2195) z dnia 1999-05-29; s. 17)

” Jeden z moich przyjaciół ma syna, który fanatycznie kocha koszykówkę. Mój przyjaciel nigdy się tym sportem  nie interesował. Jednego roku poświęcił wakacje, aby pojechać z synem i obejrzeć wszystkie spotkania reprezentacji na europejskim turnieju koszykówki. Pomijając fakt, że zajęło to ponad trzy tygodnie, czyli całe wakacje,  to jeszcze kosztowało dość dużo. Gdy powrócili, zapytałem przyjaciela:
- Czy ty naprawdę tak bardzo lubisz piłkę koszykową?
- Nie, nie cierpię koszykówki – odparł – Ale za to bardzo kocham mojego syna ”

Czy zgadzasz się z tym?

Jakie są Twoje doświadczenia życiowe w tej kwestii?

Jako dorosłe kobiety wchodzą w związki z agresywnymi mężczyznami.

Ja tu rządzę

To w rodzinie, już od najmłodszych lat, wyznaczone zostaje  miejsce podległe w stosunku do mężczyzn.

W rodzinie patriarchalnej to mężczyzna kontroluje życie żony i dzieci. To on narzuca zasady w domu, formy spędzania czasu, wydawania pieniędzy , nawet ubioru oraz wymierza kary ( fizyczne bądź emocjonalne) za niestosowanie się do jego zasad.

W takich rodzinach synowie nagradzani są  za okazywaną agresję. Władczy ojciec, mimo że oficjalnie może wyrażać dezaprobatę dla agresywnych zachowań syna, w rzeczywistości jest z nich zadowolony, co dziecko niezawodnie wyczuwa.

Patriarchalna tresura sprawia, że w wieku dojrzałym mężczyzna reaguje agresją na sytuacje konfliktowe i z góry zakłada, że kobieta powinna tej agresji ulegać.

Co ciekawe- gdy kobieta nie zachowa się ulegle, agresora ogarnia strach!

Często, gdy kobieta znajduje pomoc ( formalną lub nieformalną) agresor zaczyna się bać. Nie zna tego. Takie reakcje są dla niego nowe. Ktoś może lub już stał się silniejszy.

Wobec silniejszych od siebie mężczyzn od dawna już  reagował strachem i posłuszeństwem – a wstyd wywołany tym sposobem rekompensował sobie przemocą wobec słabszych i podległych jego woli.

Mężczyzna, bijąc lub upokarzając swą żonę i dzieci usprawiedliwia swą agresję faktem, że skoro on tak był wychowywany i “wyszedł na ludzi”, to taka droga jest dobra.

Tak wyraża się brak pewności siebie u mężczyzny-chłopca, który nie zna innego sposobu potwierdzenia własnej wartości.

Oczywiście, własne porażki wychowawcze tłumaczone są przez niego zgubnym wpływem matki dzieci.

„Córeczka tatusia” czy „jesteś jak matka”

W przeciwieństwie do chłopca, dziewczynka – córka- ma być uległa, wrażliwa i piękna. Ma sposobić się, przez  życie,  do “dobrego wyjścia za mąż”. Agresywne reakcje spotykają się z potępieniem.

Kobiety wychowane w rodzinie patriarchalnej były karane za śmiałość, asertywność, agresję. Teraz  boją się gniewu, boją się krzyku , upokarzania. Wstydzą się szukać pomocy. Z czasem potrafią nawet uważać , tak jak im wmówił agresor, że to ich wina. Gdyby nie ich takie, czy inne zachowanie, on by się przecież  nie zdenerwował, nie wyzwał, nie obraził się, nie uderzył. On, tak uważa , jest dobrym , spokojnym, “łatwym w obsłudze” człowiekiem.

Uległość jest właśnie tym, na co liczy napastnik. To druga strona patriarchalnego równania.

Z dużym prawdopodobieństwem wychował się on sam w podobnej rodzinie i wszystkie metody przymusu ma w małym palcu.

Słowna agresja to również  forma przemocy – pamiętaj !

Forma, która nie pozostawia śladów porównywalnych ze śladami przemocy fizycznej. Może być jednak przyczyną takich samych cierpień, a powrót do normalności może trwać znacznie dłużej.

Objawy:

-         jest kim innym “na pokaz”, a kim innym prywatnie.

-         stosuje drobne upokorzenia albo ma wybuchy gniewu,

-         chłód i obojętność

-         bezwzględna dominacja,

-         sarkastyczne uwagi

-         milczący dystans,

-         manipulacje i wymuszenia

-         nieuzasadnione wymagania

Najczęściej kobieta będąca ofiarą słownej agresji cierpi bez świadków, nie mając nikogo, z kim mogłaby podzielić się swoimi uczuciami.

W oczach przyjaciół i rodziny agresywny partner może uchodzić za naprawdę porządnego faceta, a z pewnością sam za takiego się uważa !

Jak do tego wizerunku mają  się zamożne biznes woman, kobiety przedsiębiorcze, kobiety pracujące i te wychowujące dzieci – wszystkie te znające swoją wartość ?  .  Kobiety, które mają odwagę i potrafią  bronić swoich praw ?

Jak do tego wizerunku mają się słabi, bijący słabszych ( żony, dzieci) , nieporadni życiowo, zestresowani mężczyźni- na tyle silni – na ile stoi przy nich silna kobieta , na ile kobiety w jego życiu pomogły mu coś osiągnąć .

Który z opisów jest taki bardziej “nasz polski’. Oczywiście mogłabym się odwołać do badań i statystyk, ale masz na pewno własne przemyślenia. Obserwujesz ludzi z Twojego otoczenia. Może podzielisz się tymi obserwacjami w komentarzu ?

Według mnie szkoła, mimo że w większości sfeminizowana, również gorliwie wdraża stereotypowe role, a patriarchat jest obecny również w kulturze i mediach.

Co Ty na to ? Jakie są Twoje doświadczenia ?

Sama wybierz :
” Dawno, dawno temu (a może nie tak dawno, jak nam się wydaje), żyła sobie samotna kobieta. Pewnego dnia, gdy jak zwykle poszła nad płynący nieopodal jej chatki strumień, by zaczerpnąć wody, znalazła w krzakach zranionego węża. Ulitowała się nad nim – wzięła do siebie, opatrzyła jego rany, pielęgnowała, karmiła – i pokochała. Wąż wracał do sił. Kiedyś jednak, gdy nachyliła się nad nim, chcąc pogłaskać, wąż ją ukąsił. Był jadowity. Gdy zwijała się w śmiertelnych męczarniach, ostatkiem sił zapytała go: – Wężu, dlaczego to zrobiłeś? Wiesz, że cię kocham, no i uratowałam ci życie! – Sama jesteś sobie winna, kobieto – odpowiedział – przecież wiedziałaś, że jestem wężem…” lub

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Zobacz poradnik dla dzieci i młodzieży przygotowujący do bycia świadkiem  sądzie

http://szkolnedziecko.pl/pdf/bede-swiadkiem-w-sadzie.pdf

Wydaje się być oczywistym, że dziecko tym chętniej się uczy im więcej  sukcesów osiąga. Sukcesy z kolei, iż  są proporcjonalne do stopnia rozumienia przez niego materiału nauczania.

Często jednak tak nie jest.

W literaturze psychologicznej spotykamy się z pojęciem “niewystarczających osiągnięć w nauce”, które oznacza “znaczną i utrzymującą się przez dłuższy czas rozbieżność między możliwościami i osiągnięciami dzieci, stwierdzoną na podstawie porównania wyników badania inteligencji ze sprawdzianami szkolnymi, testami osiągnięć i opiniami nauczycieli”.

W amerykańskiej pedagogice od kilkunastu lat funkcjonuje termin “Syndrom Nieadekwatnych Osiągnięć” .

Czym jest Syndrom Nieadekwatnych Osiągnięć?

Dziecko takie albo niczym szczególnym się nie wyróżnia, pozostaje więc niezauważone, albo zyskuje opinię “zdolnego lenia” lub “inteligentnego lawiranta”, pracuje ono poniżej swoich możliwości, mimo iż stać je na więcej.

Przyczyny tkwiące w domu :

1. Wyczekane,  upragnione dziecko – sytuacja, w której długo oczekiwane dziecko staje się dla rodziców “pępkiem świata”. Ono rządzi.
2. Dziecko chorowite lub przewlekle chore- dziecko całkowicie zależne od rodziców , niesamodzielne
3. Rywalizujące rodzeństwo – o względy rodziców. Często nie uczą się na złość, jeśli osiągają słabsze wyniki niż brat czy siostra.
4. Samotne rodzicielstwo – “przelanie” całej swojej miłości na dziecko, danie mu zbyt dużej swobody i władzy. Nie ma wówczas autorytetu – czyli nic nie musi.
5. Dziecko bardzo zdolne – nie potrzebuje się uczyć, gdyż wymagania szkolne są dla niego za niskie, a to prowadzi do wytworzenia się u niego przekonania o łatwym osiągnięciu celu bez wysiłku.
6. Odmienne metody wychowania przez rodziców -sprzeczne informacji i komunikaty. Dziecko manipuluje rodzicami.
7. Rodzic stanowiący niekorzystny model zachowania. Stwierdzenie rodzica typu: “Ja też nie lubiłem szkoły.” – dziecko tłumaczy sobie tak: “Skoro tato nie lubił szkoły, to i ja jej nie lubię.”
8. Zbyt duża swoboda – dzieci, którym pozwala się zbyt wiele manipulują innymi w celu uniknięcia odpowiedzialności i obowiązków.

Przyczyny tkwiące w szkole :

1. Brak odpowiedniej stymulacji ze strony nauczyciela bywa często przyczyną zaniżonych osiągnięć, utrwala je, nawet jeśli nie występują żadne problemy w środowisku domowym ucznia.
2. Niezdyscyplinowana klasa, w której liberalny lub rygorystyczny nauczyciel mimowolnie wzmacnia bierność uczniów uległych i “zachowania agresywno-zaczepne” dzieci dominujących.
3. Klasa, w której panuje klimat tzw. “niezdrowej rywalizacji”. W takiej klasie uczniowie nie uczą się zasad zdrowego współzawodnictwa, gdyż stale są albo zwycięzcami albo pokonanymi.
4. “Etykietowanie” uczniów.
5. Koncentrowanie się na okazywaniu uczniom uwagi głównie w sytuacjach trudnych.
6. Rozbieżność pomiędzy poziomem umiejętności a programem nauczania. Nie radzi sobie.
7. Przedmiotowe traktowanie ucznia.
8. Brak obiektywizmu w ocenie –więc po co ma się uczyć ?
9. Brak stwarzania przez szkołę odpowiednich warunków dla ujawniania twórczości.
10. Brak właściwej diagnozy psychologiczno-pedagogicznej ( deficyty link)

Sylwia Rimm upatruje przyczyn nieadekwatnych osiągnięć w złych stylach nauczania.

Autorka humorystycznie nazwała i określiła szkodliwe typy nauczycieli:

„Luiza na luzie” nie wprowadzająca w klasie żadnego rygoru i porządku,
„Rygorystyczny Robert”, wyzwalający w uczniach agresję i bunt,
„Konkretna Katarzyna”, wytwarzająca w klasie przesadną rywalizację,
„Nadopiekuńcza Sally”, która daje się manipulować dzieciom nadpobudliwym,
„Nudny Bob”, prowadzący mało urozmaicone lekcje.

Przyczyny osobowościowe:

Dzieciom tym brak umiejętności uczenia się. Uważają, że się uczą, a tylko pobieżnie przeglądają materiał. Mają tendencje do działań zdezorganizowanych, zapominają odrobić lekcje, nie pamiętają, co było zadane, gubią swoje zeszyty i książki, marzą na jawie lub nie słuchają, zbyt wiele gadają na lekcji. Ich wypracowania są pełne błędów, chaotyczne, napisane bez zastanowienia.

Innym dzieciom, perfekcjonistom, zaczyna stale brakować czasu na wykonanie zadania, ze względu na zbyt wolne tempo pracy.

Potrafią tak pokierować rodzicami, że ci będą odrabiać za nich lekcje, a nauczycielami tak, że poświęcą im więcej uwagi lub będą dawać łatwiejsze zadania.

Na swe niepowodzenia mają wiele tłumaczeń: szkoła jest nudna, nauczyciele są okropni, testy są źle skonstruowane, nie są wystarczająco zdolni, za dużo się od nich oczekuje, narażeni są na zbyt duży stres itp.

Trudno im  uwierzyć w siebie, bo nie stawiają sobie wyzwań, nie pokonują trudności, nie mają satysfakcji ze zwycięstwa. Nie potrafią również radzić sobie z niepowodzeniami, porażką. Często są niecierpliwi, nietolerancyjni, uparci, cyniczni, nieustępliwi, hałaśliwi, pretensjonalni, niechętni do współpracy,egocentryczni, obojętni wobec zasad dobrego wychowania.
W szkole nie da się uniknąć rywalizacji , Zresztą powinni się  nauczyć jak sobie z nią radzić. Będzie im ta umiejętność potrzebna w dorosłym życiu. Te dzieci, które nauczą się przegrywać, bez poczucia totalnej klęski i wykorzystywać porażkę dla własnego rozwoju, osiągną sukces w szkole i społeczeństwie.

Powodzenia

Charakterystyki tej postaci dopełniła uczennica Junga Marie-Luise von Franz, która określiła wiecznego chłopca jako istotę z rozbudowanym kompleksem matki. Człowieka poszukującego kobiety idealnej, która zastąpiłaby mu więź z matką utraconą w dzieciństwie. Badaczka stwierdziła, że postawa taka prowadzi do homoseksualizmu albo do donżuanizmu.

Piotruś Pan to chłopiec, który wie, że kiedy dorośnie, straci zdolność latania – poruszania się między światem realnym, światem ludzi, a światem zwanym „Neverland”, czyli krainą marzeń. Wie  że kiedy dorośnie, będzie musiał zacząć chodzić po ziemi, założyć rodzinę ,zarabiać, być odpowiedzialny za siebie i innych .

Bywa, że Piotr pozostaje w pracy panem Piotrem, natomiast na gruncie osobistym jest Piotrusiem.

Jak wytłumaczyć ten paradoks? Bardzo prosto. Piotruś Pan za bardzo kocha przyjemności, rozrywki i modne gadżety, żeby mogło mu zabraknąć na nie pieniędzy. Zakasuje rękawy, wyrabia 150 proc. normy, żeby tylko móc sobie pozwolić na każdy luksus.

Jest egocentrykiem. Nie zna empatii. Manipuluje ludźmi, bawi się nimi. Gdy się znudzi- odchodzi.  Jest skupiony tylko na sobie. Nie potrafi zbudować głębszych więzi.

Znajduje kobietę, która zaczyna mu matkować, czym nie pomaga w osiągnięciu dojrzałości.

Nie stawia wymagań. Jest nieszczęśliwa. Narzeka na brak pomocy dla siebie i dzieci ze strony

męża. Za wszelką cenę musi opiekować się mężczyzną . W dodatku takiemu, który ją wykorzystuje i traktuje podle. Niedojrzała kobieta tego nie widzi, widzi tylko swoją “dobroć”, swoje poświęcenie dla niego.

Spotkałam się  z sytuacją, gdy jedna z matek tłumaczyła  mi , że widzi nic złego w tym, że mąż chodzi na dyskoteki. Jej się przecież nie chce chodzić.

Po roku, gdy znów spotkałyśmy się  ze względu na poważne problemy dzieci ( ucieczka z domu), okazało się , że jest bita , a Piotruś wyprowadził się do nowej Wendy. Nie całkowicie- połowicznie- zostawił sobie furtkę na ewentualny powrót.

Niedojrzałość nie jest wyłącznie cechą mężczyzn, a rozsądek i mądrość – wyłącznie kobiet.

Odpowiednikiem Piotrusia jest Primadonna.

Kobieta, która żyje aktywnie, ma dużo zainteresowań, pracuje, zdobywa i porzuca mężczyzn, jest wszystkim, tylko nie wieczną dziewczynką.

Uwaga! Nie jest ona także wiecznym chłopcem w spódnicy, cech niedojrzałości nie da się przełożyć z jednej płci na drugą tak prosto. Taka kobieta jest po prostu aktywną, dojrzałą istotą świadomą swoich potrzeb i celów, jakie sobie stawia.

Co robić gdy już jesteś w związku z Piotrusiem lub Primadonną

1. Kochaj ale wymagaj
2. Ufaj , ale sprawdzaj

Czy dotyczy Ciebie ten problem ?

Masz jakieś doświadczenia z Piotrusiem lub Primadonną?

Skomentuj

Dzieci cierpiące na samotność, to całkiem spora grupa. Uważa się, że ponad 10% uczniów szkół podstawowych jest samotnych. W starszych klasach wzrasta.

Jest to reakcja dziecka na niezaspokojenie przez rodziców potrzeby miłości, psychicznego zrozumienia, więzi z rodziną, akceptacji i uznania społecznego:

Niezrealizowanie tych ważnych potrzeb sprawia, że dziecko faktycznie zaniedbane nie ma poczucia osierocenia, a żyjące w „dobrej” rodzinie może tego doświadczać.

U dziecka wchodzącego w okres dojrzewania, stan taki spowodowany jest psychicznym oddaleniem się od rodziców.

Może ono wyrażać się m.in. :

-         wrogością emocjonalną

-         jawnym emocjonalnym odrzuceniem dziecka

-         kwestionowaniem słów i uczuć

-         dawaniem sprzecznych komunikatach słownych ( mówienie i robieni czegoś zupełnie innego)

-         demonstrowaniem negatywnych uczuć

-         stosowaniem upokarzających  żartów

-         oskarżaniem, nagminnym osądzaniem

-         okazywaniem całkowitego braku wiary w możliwości

-         okazywaniem obojętności  emocjonalnej

-         lekceważeniem

-         brakiem okazywania pozytywnych uczuć

-         unikaniem kontaktu,

-         brakiem zainteresowania nim i jego sprawami

-         kapryśnym okazywaniem uczuć i zainteresowania

Często zdolne i grzeczne dzieci usypiają czujność rodziców i  nauczycieli. Nie ma z nim problemów w domu  – stwierdzają rodzice :

-         nikt go nie odwiedza ( takie czasy)

-         najczęściej siedzi w swoim pokoju

-         zajmuje się lekcjami, komputerem, książkami

-         nie „wałęsa się”

-         nie spotyka się z „dziwnymi” kolegami

-         samo robi sobie śniadania

-         nie ”pyskuje”

-         kolacje robi sobie sam i  je w swoim pokoju

-         nie krzyczy i nie biega, „nie zawraca głowy”

-         na wywiadówkach są same pochwały

w szkole:

-         nie odzywa się nie pytany

-         nie sprawia problemów wychowawczych

-         nie wyrywa się do odpowiedzi, zapytany lewo odpowiada- ale klasówki i sprawdziany pisze świetnie ( więc to głównie bierze się pod uwagę)

-         bywa , że jest ciągle uśmiechnięte i „nad – ugrzecznione”

-         nie można go jednak posłać z żadną prośbą czy ogłoszeniem – jest zbyt nieśmiały a może niechętny?

ale

-         jest jakieś nieporadne

-         nie potrafi załatwić najprostszych spraw

-         nie potrafi swobodnie rozmawiać

-         jest „chłodne emocjonalnie”, nic go nie wzrusza, nie cieszy, nie martwi

Izolowanie następuje latami. W rozmowie takie dziecko nie jest w stanie powiedzieć, kiedy wyszło gdzieś razem z rodzicami, nie pamięta już wspólnych wyjazdów -  gdziekolwiek. Nie wie czym się zajmują jego rodzice. Rodzice wszystko robią za niego, odwożą i przywożą, kupują co trzeba, porządkują pokój raz na jakiś czas.

Jedynie niektórzy potrafią powiedzieć pełną nazwę zakładu pracy rodzica. Częściej określają jak jechali z rodzicem do jego zakładu pracy. Najczęściej bez rodziców też samo nigdzie nie było.

Co robić , by nie zerwać tej więzi:

1. Czas. Daj mu wspólny czas z sobą.

2. Jednym z elementów wzmacniających więzi uczuciowe między rodzicami i dziećmi są rozmowy zwierzeniowe. Rodzice, którzy zawsze znajdą czas dla dziecka i właściwie zareagują na jego zwierzenia, maja szansę tak utrwalić potrzebę zwierzeń dziecięcych, że pozostanie ona stałym składnikiem więzi.

3. Słowa są bardzo ważnym elementem okazywania uczuć, ale pamiętaj o zasadach komunikacji: około 70% informacji uzyskujemy z przekazu niewerbalnego – gest, ton głosu, mimika, postawa ciała – mogą one towarzyszyć słowom lub same w sobie być wiadomością. Często komunikacja werbalna i niewerbalna nie są ze sobą spójne: jeśli krzyczymy do kogoś “jestem spokojny!!!” jednocześnie zaciskając pięści, jesteśmy mało wiarygodni dla rozmówcy. Dzieje się tak dlatego, że słowom wierzymy jedynie w 30%, a językowi ciała aż w 70%.

4. Wskazówki – Uczucia.

Dzieci powinny wiedzieć, że mogą rozmawiać o swoich uczuciach. Daj im przykład mówiąc, jak ty się czujesz i dlaczego.

Ludzie pracujący w tych instytucjach mają nie tylko moralny, ale prawny obowiązek pomocy.

Nikt nie powinien zostać  sam, gdy jest ofiarą przemocy domowej. Szukaj pomocy .

Działania chroniące ofiary przemocy domowej podejmowane przez policję zgodnie z obowiązującym prawem:

• interwencja,
• sporządzenie dokładnego opisu zdarzenia (notatka urzędowa),
• zatrzymanie sprawców przemocy domowej stwarzających w sposób oczywisty zagrożenie dla życia bądź zdrowia ofiar, a także mienia,
• wszczęcie postępowania przygotowawczego przeciwko sprawcy przemocy w przypadku zgłoszenia lub stwierdzenia popełnienia przestępstwa,
• zabezpieczenie dowodów popełnienia przestępstwa,
• podjęcie działań prewencyjnych wobec sprawcy przemocy,
• udzielenie informacji ofiarom o możliwości uzyskania pomocy.

Osoby wzywające policję mają prawo do:

• uzyskania od policjantów zapewnienia doraźnego bezpieczeństwa,
• uzyskania informacji, kto przyjechał na wezwanie – numer identyfikacyjny policjantów, nazwa i siedziba jednostki,
• wykorzystania dokumentacji interwencji policyjnej jako dowodów w sprawie karnej przeciw sprawcy przemocy,
• zgłoszenia interweniujących policjantów na świadków w sprawie sądowej.

Infolinia przemocy w rodzinie

0801 109 801 – infolinia jest płatna 0,35 zł z Vat; wszystkie nagłe przypadki są przekazywane do najbliższej komendy policji

Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie – “Niebieska linia”

www.niebieskalinia.pl

pogotowie@niebieskalinia.pl

To jak  Ci się układa się w związku, jakie są Twoje relacje , ma ogromny wpływ na zachowanie i rozwój dziecka. Sądzę, że wiesz o tym doskonale. Nie wiem czy wiesz, że nie wszystko da się naprawić.

W związku bywa jak w siłowni- dźwiganie ciężarów- tych emocjonalnych , ale i tych dosłownych. Trening siłowy, mentalny, emocjonalny…

Niekiedy sami sobie narzucamy siłę, tempo, miejsce, czas treningu.

Niekiedy narzuca nam to “trener” i nie interesuje go , że w tym czasie i miejscu nie chcemy „ćwiczyć”.

Niekiedy to my stajemy się „trenerami” i narzucamy ćwiczenia .

Najczęściej nie odbywa się to  obcesowo, w sposób otwarty, ale podstępnie, prawie niezauważalnie.

Czy udało się Wam ( celowo nie piszę Tobie- bo tego muszą chcieć i potrafić obie strony) stworzyć więź?

Więź wymaga dojrzałości, czyli umiejętności bezinteresownego dawania i brania. Osoba dojrzała potrafi dzielić się tym, co przeżyła, a jednocześnie potrafi brać. Bo w związku trzeba wspomagać się, słuchać i rozpoznawać potrzeby swoje i drugiego człowieka.
Więź wymaga wysokiego poczucia wartości, bo gdy je się ma – nie wymaga się od drugiego człowieka dowartościowania siebie.

Więź buduje się przez rozmowę.

Jest to bardzo trudna sprawa- rozmawiać!!!

Jeżeli chcemy usłyszeć, to musimy choć przez moment milczeć, skupić się na słowach i myślach partnera. Bo słuchamy po to, by zrozumieć drugiego człowieka. A jak czegoś nie rozumiemy, to musimy się dopytać. A jak się już dowiemy – musimy to przetrawić i odpowiedzieć, jeżeli partner czeka na odpowiedź.

Ktoś kto myśli tylko o sobie, może być tobą zainteresowany tylko w określonym celu.

Dzisiaj ludzie chętnie zagłuszają swoje sumienie. Dają się ponieść czemuś łatwiejszemu, a ofert stymulujących nasz aparat serotoninowy jest mnóstwo dookoła: jedzenie, alkohol, seks, narkotyki, hazard, zakupy, praca…

Jeżeli jesteś ciekawa siebie, to będziesz ciekawa drugiego człowieka.

Jeżeli rozumiesz siebie, to jest duża szansa, że zrozumiesz kogoś innego.

Jeżeli lubisz siebie, to możesz polubić kogoś drugiego.

Jeżeli szanujesz  siebie, to będziesz szanować drugą osobę.

Jakie są Twoje odpowiedzi?

Pobierz bezpłatne broszury:

Obywatel w postępowaniu karnym  http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-karnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu cywilnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-cywilnym-calosc.pdf

Obywatel w postępowaniu sądowo- administracyjnym http://szkolnedziecko.pl/pdf/obyw-w-post-sadowoadm-calosc.pdf

Oznacza bowiem, że w każdej chwili możemy podjąć decyzję i zmienić wszystko, co zechcemy.

Jednak w pierwszej chwili spostrzegamy, że to od nas czegoś wymaga, że stawia nas w pozycji stwórczej, a tego się po prostu boimy.

Kiedy myślimy o swojej odpowiedzialnośc, przede wszystkim zwracamy uwagę na aspekt negatywny. Wpadamy w pułapkę polegającą na tym, że w naszym rozumieniu musi istnieć ktoś winny za to, co jest.

Ponieważ nie chcemy być (czuć się) winnymi, zrzekamy się swojego prawa do ponoszenia odpowiedzialności.

To jedna z konsekwencji bycia wolnym człowiekiem.

Niestety, rezygnujemy z wolności, opanowaliśmy cedowanie na innych do mistrzostwa, a później doświadczając skutków swojego delegowania, mamy pretensję. Po co? Do kogo? Winnych nie ma! To jedna z pewniejszych rzeczy we Wszechświecie.

Życie to dobry przyjaciel i nauczyciel.

Musimy być świadomi, że wszystko się zmienia i nie zawsze tak, jak tego pragniemy. Ale każda zmiana niesie ze sobą nowe możliwości. Daje nam szansę na odnalezienie w życiu nowych celów i nowych dróg, którymi możemy podążać, żeby je realizować.

Czas zmian to czas lęku , ale i nowych możliwości.

Niekiedy otrzymujemy od życia dobrze zapakowany prezent. Boimy się , bo nie wiemy co jest w środku.

Ważne jest zaufanie, że to, co się skończyło, widocznie nie było dla nas dobre i wiara w to, że życie przyniesie nam dokładnie to, czego najbardziej potrzebujemy.

Jakie Ty masz doświadczenia?

„Nikt mnie nie bił, seksualnie nie wykorzystywał, no, był alkohol, a mama miała depresję, ale to przecież nic takiego, życie po prostu” .

Nie było w porządku się gniewać, odczuwać lęk, smutek, a nawet radość. …Nie w porządku było nie lubić księdza; myśleć to, co myśleliście; chcieć tego, czego chcieliście; czuć to, co czuliście, lub wyobrażać sobie to, co sobie wyobrażaliście.
Po czym poznać, że nasza indywidualność i wyjątkowość nie były szanowane?

Skrzywdzone wewnętrzne dziecko w nas, zatruwa dorosłe życie napadami złego humoru, dąsami, nieufnością, przeczuleniem, skłonnością do nałogów i zachowań kompulsywnych, toksycznym rodzicielstwem, napiętymi, niszczącymi stosunkami z ludźmi, nadmierną uprzejmością i posłuszeństwem, niezdolnością do nawiązywania bliskich relacji. W dorosłym życiu staramy się sobą zaopiekować sami ( w znany sobie sposób).

Kupowanie jest formą opieki nad samym sobą. Jeśli umiemy sprawiać sobie przyjemność wyłącznie zakupami, to prawdopodobnie w dzieciństwie prezenty były podstawową formą okazywania nam miłości.

Rodzice nie mieli widocznie czasu ani pomysłu na nic innego.

A jeśli okazujemy sobie troskę, przekarmiając się, to zapewne w dzieciństwie podstawową formą wyrażania miłości było karmienie.

W mniejszym lub większym stopniu wszyscy mieliśmy trudne dzieciństwo, ponieważ nasi rodzice byli tylko ludźmi.

Wyniesionymi z domu „złymi’ emocjami „karmimy” dziecko.

Dziecko idealnego rodzica musi być przecież idealne .

Dziecko odczuwa presję sukcesu, rywalizacji, zbyt duże nastawienie na wyniki.

Drugim źródłem stresu jakie serwujemy dziecku to poczucie winy, że nie spełnia naszych oczekiwań.

Śmiejemy się gdy dziecko naśladuje naszą mimikę lub gestykulację. Niepokoimy się gdy naśladuje nasze zachowania, z których nie jesteśmy dumni.

„Mały człowieczek (o autorytecie)”

Mały człowieczek idzie w me ślady,
pyta o drogę, prosi o rady.
Zbłądzić nie mogę, choćby się chciało,
bo pójdzie za mną pewnie i śmiało.

Oczka swe ciągle na mnie obraca
i naśladuje, to jego praca.
Jestem wyrocznią i nie dam rady,
mały człowieczek, idzie w me ślady.

W wiosennym słońcu, w zimowym śniegu,
rzeźbi i tworzy w marszu i biegu.
Na długie lata przyszłej dekady,
człowieczek, który idzie w me ślady.

Emilia Drofiszyn

Przekazujemy z pokolenia na pokolenie coś więcej niż przepis na szarlotkę !

Co widzisz w zachowaniu dziecka-  z Ciebie- co Cię niepokoi ?

Co widzisz w swoim zachowaniu – ze swoich rodziców – co Cię niepokoi ?

Czy chciałbyś być swoim dzieckiem ?

Kochani mamusiu i tatusiu

Nie pisałam do Was od czasu, kiedy wyjechałam do internatu i naprawdę jest mi bardzo przykro, że mogłam być tak bezmyślna i nic do Was nie napisać wcześniej.

Teraz jednak opowiem Wam o wszystkim, co się u mnie zdarzyło, ale proszę , przed przeczytaniem dalszej części listu usiądźcie. Będzie Wam dużo lepiej czytać na siedząco, więc zróbcie to ,proszę, dobrze ?

No, więc u mnie teraz już wszystko naprawdę bardzo dobrze. To pęknięcie czaszki i wstrząs mózgu, który  miałam wtedy, kiedy wyskoczyłam z okna internatu – bo zaraz po moim przyjeździe wybuchł pożar – już mi zupełnie przeszły. W szpitalu byłam tylko dwa tygodnie i teraz widzę już prawie normalnie i tylko raz na dzień mam te okropne bóle głowy.

Na szczęście, ten pożar w internacie i mój skok z okna widział pracownik stacji benzynowej, która była w pobliżu, no , więc zadzwonił po straż pożarną i karetkę pogotowia. Odwiedzał mnie również w szpitalu i teraz, kiedy nie mam gdzie mieszkać, bo internat się spalił, zachował się niezwykle uprzejmie i poprosił, żebym zamieszkała razem z nim.

Jego mieszkanie jest wprawdzie w piwnicy, ale zostało bardzo fajnie urządzone. On jest sympatycznym chłopcem, jesteśmy bardzo zakochani i chcemy się pobrać. Nie ustaliliśmy jeszcze daty ślubu, ale na pewno pobierzemy się , zanim moja ciąża stanie się bardzo widoczna.

Tak, Kochani rodzice, spodziewam się dziecka. Wiem jednak, że bardzo chcecie zostać dziadkami i wyobrażam sobie doskonale, jak ciepło powitacie mego dzidziusia. Wiem też, że obdarzycie go taką samą miłością , przywiązaniem i czułą opieką , jakich z Waszej strony doświadczyłam ja sama będąc dzieckiem. Czuję też, że przyjmiecie mojego chłopaka do naszej rodziny z otwartymi ramionami.

Jest bardzo dobrze wychowany i choć niespecjalnie wykształcony, ma ogromne ambicje. Jego rasa i religia różnią się wprawdzie od naszej, ale za dobrze znam Waszą ogromną , wielokroć podkreślana tolerancję, aby podejrzewać , że będziecie mieli coś przeciwko temu.

Teraz, kiedy już wszystko wiecie o moim życiu, chciałam Wam powiedzieć, że nie było żadnego pożaru w internacie, nie miałam pęknięcia czaszki ani wstrząsu mózgu, nie byłam w szpitalu, nie jestem w ciąży, nie jestem zaręczona i nie mam żadnego chłopaka. Jednakże w tym semestrze dostanę dwóję z historii i trzy z dwoma minusami z fizyki, chciałam więc , żebyście popatrzyli na te stopnie z odpowiedniej perspektywy.

Wasza, kochająca córka Zuzia

Z Internetu. Wykorzystuje ten list na zajęciach z nauczycielami, rodzicami .

Daje do myślenia.

Co o tym myślisz?

Amerykanin pytał dalej:
- Na co więc poświęcasz resztę czasu?
- Śpię długo, trochę połowię, pobawię się z dziećmi, spędzę sjestę z moją żoną, wieczorem wyskoczę do wioski, gdzie siorbię wino i gram na gitarze z moimi amigos – pędzę wypełnione zajęciami i szczęśliwe życie.

Amerykanin zaśmiał się ironicznie i rzekł:
- Jestem absolwentem Harvardu i mogę ci pomóc. Powinieneś spędzać więcej czasu na łowieniu, wtedy będziesz mógł kupić większą łódź, dzięki niej będziesz łowił więcej i będziesz mógł kupić kilka łodzi. W końcu dorobisz się całej flotylli. Zamiast sprzedawać ryby za bezcen hurtownikowi, będziesz mógł je dostarczać bezpośrednio do sklepów, potem założysz własną sieć sklepów. Będziesz kontrolował połowy, przetwórstwo i dystrybucję. Będziesz mógł opuścić tę małą wioskę i przeprowadzić się do Mexico City, później Los Angeles, a nawet do Nowego Jorku,  skąd będziesz zarządzał swoim wciąż rosnącym biznesem.

Meksykański rybak przerwał:
- Jak długo to wszystko będzie trwało?
- 15, może 20 lat.
- I co wtedy?

Amerykanin uśmiechnął się i stwierdził:
- Wtedy stanie się to, co najprzyjemniejsze. W odpowiednim momencie będziesz mógł sprzedać swoją firmę  na giełdzie i stać się strasznie bogatym, zarobisz wiele milionów.

- Milionów? I co dalej?
- Wtedy będziesz mógł iść na emeryturę, przeprowadzić się do małej wioski na meksykańskim wybrzeżu, spać długo, trochę łowić, bawić się z dziećmi, spędzać sjestę ze swoją żoną, wieczorem wyskoczyć do wioski, gdzie będziesz siorbał wino i grał na gitarze ze swoimi amigos…

Kamila Pielak