“Ponton” znowu działa

Trwa piąta edycja akcji Wakacyjne Pogotowie Pontonowe czyli Telefon Zaufania dla Młodzieży. Czekający przy telefonach wolontariusze odpowiadają na pytania młodych ludzi związane z dojrzewaniem, zdrowiem, seksualnością i antykoncepcją.

Badania przeprowadzone przez Grupę Edukatorów “Ponton” działającą przy Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny potwierdziły, że młodzież ma ogromną potrzebę informacji i rozmów na temat własnej seksualności. Niestety, potrzeby tej nie zaspokajają ani dom, ani szkoła.

Młodzi mają problem

W ubiegłe wakacje wolontariusze dostawali nawet ponad 100 sms-ów z pytaniami w ciągu godziny. Młodzi najczęściej pytali o antykoncepcję, ale pojawiały się też problemy związane z brakiem wiedzy na temat własnej płodności i fizjologii dojrzewania.

Inna ważna kwestia w pytaniach młodzieży to umiejętność wyznaczania własnych granic w sferze seksualnej. Młodzi ludzie bardzo często nie potrafią przyjmować postawy asertywnej, która umożliwia skuteczne komunikowanie się także w obszarze seksualności. Stąd w decyzji o podjęciu aktywności seksualnej zdają się na zwyczaje panujące w ich środowisku lub presję rówieśników.

Gdzie mogą szukać pomocy?

Wakacyjne Pogotowie Pontonowe - telefoniczna pomoc edukatorów seksualnych dla młodzieży

tel.: 0 507 832 741

czynny: codziennie od 1 lipca do 31 sierpnia

godz.: 18 – 21

redaktor naczelna

Serwis Nauczyciela

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Jak i czy w ogóle dzisiejszy zachodni świat przygotowuje chłopca do bycia ojcem?

Czy pozostaje jedynie prosty dylemat : powielić zachowania własnego ojca lub je całkowicie odrzucić?

Ciekawe – prawda ? Ja kobieta, matka mam napisać  do Was , drodzy tatusiowie , jak macie stać się dobrymi ojcami. Jakie ja mam w tym względzie doświadczenie ? Najłatwiej mi napisać – matka to matka – sam sobie wymyśl jak być ojcem.

Masz być  :  twardy, empatyczny, czuły, mądry, gotowy do zabawy z dzieckiem , do mycia naczyń, zakupów, ochrony domu, kopania ogródka …masz  potrafić :  zapewnić byt rodzinie, naprawić sprzęt domowy , poruszać się w strefie ekonomii, pomalować ściany….  Masz być  ….schematy, mity, stereotypy..

Dobrze by było gdybyś taki był drogi tato, ale to nie jest najważniejsze. Dla mnie ojciec to ktoś na tyle silny, że zawsze otworzy słoik z przetworem zimowym , ktoś kto w deszcz idzie wyprowadzić samochód i podstawia go pod drzwi żeby dzieci nie zmokły, ktoś kto w najcięższy mróz idzie po lekarstwa dla dziecka , ktoś na tyle odważny, że  nie boi się sam iść do piwnicy, ktoś kto cichutko zamyka drzwi gdy dziecko śpi, ktoś kto popołudniami  po pracy naprawia i maluje stary rowerek po to, by później biegać godzinami przy dziecku trzymając za wystające drewienko, by dziecko nauczyło się samo jeździć, ktoś kto zauważy, że szklą się dziecka oczy i być może ma gorączkę…..

Wrażliwość, zdolność do obdarowywania ludzi uczuciami, energia, wyraziste emocje połączone  ze zdolnością do podejmowania zobowiązań i brania odpowiedzialności, odporność na trudności, wiara w siebie i swoją wartość. Ktoś, w czyich oczach córka czy syn widzą miłość, wiarę i podziw , ktoś na czyją pomoc i wyrozumiałość i wsparcie  córka czy syn mogą liczyć.

Czy ten opis, te cechy różnią się od pożądanych również cech matczynych ? Może w dobie „globalnej wioski ” Mars od Wenus już nie są tak daleko ?

Najważniejsze na koniec. Bardzo wiele lat temu zdałam sobie sprawę, że za atmosferę w domu odpowiada wcale nie matka tylko ojciec. To jego postawa i  zachowania tworzą klimat w domu. Uważam, że ogromnie przecenia się w tym względzie rolę kobiety , matki .To właśnie tu  upatruję najważniejszej i najtrudniejszej roli ojca. Jeżeli spotkacie gdzieś w literaturze takie podejście to napiszcie do mnie. Mnie udało się jedynie znaleźć słowa Cambella  „Nie zdarzyło mi się spotkać w życiu naprawdę szczęśliwej , pełnej ciepła rodziny, w której mąż i ojciec uchylałby się od rodzinnych powinności. Mąż musi wspierać żonę. Kobiecie trudno jest kochać męża, kiedy czuje, że nie ma on ochoty być dla niej oparciem we wszystkich dziedzinach życia.

Jednak to na mężu spoczywa obowiązek inicjowania miłości. Można pozazdrościć mężom, którzy odkryli ten sekret. Miłość jaką żona odpowiada mężowi, jest darem bezcennym- moim zdaniem – najcenniejszym na świecie. Mężczyzna, który weźmie na siebie całkowitą odpowiedzialność za rodzinę i przejmie inicjatywę w okazywaniu swojego uczucia żonie i dzieciom, otrzyma wspaniałą nagrodę : kochającą go, doceniającą i pomocną żonę oraz doskonale rozwijające się w atmosferze spokoju i bezpieczeństwa dzieci. Każda rozpadająca się rodzina jest pozbawiona męskiego przywództwa w tym względzie.”

Składam wszystkim ojcom , w dniu ich święta , radości z pełnienia tej roli.

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

„Nikt mnie nie bił, seksualnie nie wykorzystywał, no, był alkohol, a mama miała depresję, ale to przecież nic takiego, życie po prostu” .

Nie było w porządku się gniewać, odczuwać lęk, smutek, a nawet radość. …Nie w porządku było nie lubić księdza; myśleć to, co myśleliśmy, chcieć tego, czego chcieliśmy, czuć to, co czuliśmy, lub wyobrażać sobie to, co sobie wyobrażaliśmy.
Po czym poznać, że nasza indywidualność i wyjątkowość nie były szanowane?

Skrzywdzone wewnętrzne dziecko w nas zatruwa dorosłe życie napadami złego humoru, dąsami, nieufnością, przeczuleniem, skłonnością do nałogów i zachowań kompulsywnych, toksycznym rodzicielstwem, napiętymi, niszczącymi stosunkami z ludźmi, nadmierną uprzejmością i posłuszeństwem, niezdolnością do nawiązywania bliskich relacji. W dorosłym życiu staramy się sobą zaopiekować sami ( niestety w znany sobie sposób).

Kupowanie jest formą opieki nad samym sobą. Jeśli umiemy sprawiać sobie przyjemność wyłącznie zakupami, to prawdopodobnie w dzieciństwie prezenty (ogólnie ujmując- rzeczy), były podstawową formą okazywania nam miłości.

Rodzice nie mieli widocznie czasu ani pomysłu na nic innego. Nie mogli dać nam tego, czego sami nie mieli.

A jeśli okazujemy sobie troskę, przekarmiając się, to zapewne w dzieciństwie podstawową formą wyrażania miłości było karmienie.

W mniejszym lub większym stopniu wszyscy mieliśmy trudne dzieciństwo, ponieważ nasi rodzice byli tylko ludźmi.

„ Idealizujemy rodzinę. Uznajemy ją za źródło wszelkich cnót: miłości, uczciwości, wsparcia, szacunku, ciepła, patriotyzmu, a także najlepszej edukacji seksualnej. Ale w rzeczywistości sytuacja wygląda bardzo smutno.
Najwięcej wypadków jest w domu, najwięcej morderstw w rodzinie, najwięcej przemocy, molestowania. Nie chcemy tego widzieć, więc… idealizujemy dzieciństwo. Wszyscy wzdychają, ach, cudne dzieciństwo, choć wiemy, że to bolesny czas, pełen problemów nas przerastających. Oczywiście większość to jakoś przeżywa i nawet wychodzi na prostą, ale by mówić, że to był szczęśliwy czas, należy ładnie wszystko wyprzeć.”(  Wojciech Eichelberger)

Wyniesionymi z domu „złymi’ emocjami „karmimy” dziecko.

Dziecko idealnego rodzica musi być przecież idealne .

Dziecko odczuwa presję sukcesu, rywalizacji, zbyt duże nastawienie na wyniki.

Drugim źródłem stresu jakie serwujemy dziecku to poczucie winy, że nie spełnia naszych oczekiwań.

Śmiejemy się gdy dziecko naśladuje naszą mimikę lub gestykulację. Niepokoimy się gdy naśladuje nasze zachowania, z których nie jesteśmy dumni.

„Mały człowieczek (o autorytecie)”

Mały człowieczek idzie w me ślady,
pyta o drogę, prosi o rady.
Zbłądzić nie mogę, choćby się chciało,
bo pójdzie za mną pewnie i śmiało.

Oczka swe ciągle na mnie obraca
i naśladuje, to jego praca.
Jestem wyrocznią i nie dam rady,
mały człowieczek, idzie w me ślady.

W wiosennym słońcu, w zimowym śniegu,
rzeźbi i tworzy w marszu i biegu.
Na długie lata przyszłej dekady,
człowieczek, który idzie w me ślady.

Emilia Drofiszyn

Przekazujemy z pokolenia na pokolenie coś więcej niż przepis na szarlotkę !

Co widzisz w zachowaniu dziecka-  z Ciebie- co Cię niepokoi ?

Co widzisz w swoim zachowaniu – ze swoich rodziców – co Cię niepokoi ?

Czy chciałbyś być swoim dzieckiem ?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Wiele matek wręcz podkreśla, że ojcowie zdecydowaną większość spraw związanych z wychowaniem, składają na ich barki.

Oczywiście nie zamierzam generalizować i pisać, że tak jest w większości rodzin. Nie znam badań, które by to sprawdzały.

Pracuję z rodzinami, w których zaistniały mniejsze bądź większe problemy, stąd moje refleksje nad rolą ojca, a właściwie jego emocjonalnego braku w wychowaniu dzieci.

Fromm: „Matka jest pokarmem, miłością , ciepłem, ziemią. Być kochanym przez nią to tyle, co być żywym zakorzenionym, mieć ojczyznę i dom….. ..ojciec reprezentuje świat myśli, przedmiotów, które są dziełem ludzkich rąk, świat prawa i ładu, dyscypliny, podróży, przygody. Ojciec wskazuje dziecku drogę w świat”.

Miłość matki jest bezwarunkowa.

Miłość ojcowska jest zdeterminowana określonymi cechami zachowania dziecka – kocham cię bo spełniasz moje oczekiwania, wypełniasz obowiązek, jesteś taki jak ja. Wyobraża abstrakcję, sumienie, obowiązek, prawo i hierarchię. Miłość ojcowska można utracić, jeśli nie spełni się oczekiwań.

W dobie pośpiechu, internetu,  trudniej  ojcu sprawować rolę „wprowadzającego w życie” . Dzieci ojców, którzy nie zajmują się dziećmi, mimo fizycznej obecności nie są emocjonalnie dla dzieci dostępni,  są gorzej społecznie przygotowane niż dzieci ojców nieobecnych.

Słaby związek emocjonalny z ojcem, przy jednoczesnym zbytnim przywiązaniu do matki jest uznawany za  główną przyczynę lęku przed szkołą.

Z badań wynika, że :

1. Gdy ojciec dyscyplinuje dzieci  mają one później mniejszą tendencję do oszustw i kłamstw.
2. Gdy ojciec daje  odczuć jaki jest opiekuńczy , dzieci w przyszłości stają się bardziej hojne, otwarte na ludzi i świat.
3. Gdy ojciec jest nadmiernie  surowy, emocjonalnie odległy- dzieci mają większą tendencję do zwierzeń (wskaźnik braku dojrzałości i potrzeby uległości).
4. Gdy ojciec liczy się z opinią dziecka, jest łagodny, okazuje czułość bardzo rozwijają się u dziecka uczucia moralne.
5. Gdy ojciec obdarza córkę większym zainteresowaniem wpływa to na rozwój w jej zachowaniu cech kobiecych. Mówi się nawet, że córka jest tym bardziej kobieca im bardziej męski był ojciec. Identyfikacja z rodzicem tej samej płci koreluje z wysokim rozwojem potrzeby osiągnięć
6. Ojciec , który jest przez syna postrzegany jako silny i kompetentny, a który jednocześnie nie tłumi poczucia wolności stanowi najkorzystniejszy model.
7. Stawianie przez ojców odpowiednio wysokich wymagań, przy jednoczesnym pozytywnym stosunku stwarza odpowiedni klimat do rozwoju intelektualnego
8. Jeśli syn uważa, że jego postępowanie jest podobne do postępowania ojca, mniej przeżywa stany lękowe, ale kształtuje autorytarne cechy osobowości.
9. Im bardziej ojciec jest serdeczny wobec chłopca, tym bardziej chłopiec identyfikuje się z nim i tym pewniej będzie czuł się w roli mężczyzny. Chłopcy, których ojcowie są nieprzyjemni i odrzucają ich emocjonalnie, często stają się zniewieściali
10. Aktywne, zdrowe  uczestnictwo ojca w wychowaniu syna pozwala synowi na zerwanie symbiotycznej więzi łączących go z matką. Tym samym na wykształcenie zdrowej, męskiej seksualności, męskiej tożsamości. Jeśli się tak nie stanie będzie, w dorosłym życiu,  będzie nienawidził kobiet za to, że ich potrzebuje. Wojciech Eichelberger w swojej książce „Zdradzony przez ojca” ujmuje to tak : „Męska seksualność domaga się zaspokojenia w bliskości z kobietą, ale pozbawiona dostępu do serca, skażona wstrętem, pogardą i nienawiścią staje się dziką bestią, która niszczy zarówno nas, jak i te, które tak pragniemy”.
11. Z badań „niezbicie wynika, iż to właśnie nieobecny ojciec jest tym nieszczęściem, które w największym stopniu łączy młodocianych przestępców -nie kolor skóry, nie brak edukacji, nie bieda.” (Polityka – nr 22 (2195) z dnia 1999-05-29; s. 17)

Jeden z moich przyjaciół ma syna, który fanatycznie kocha koszykówkę. Mój przyjaciel nigdy się tym sportem  nie interesował. Jednego roku poświęcił wakacje, aby pojechać z synem i obejrzeć wszystkie spotkania reprezentacji na europejskim turnieju koszykówki. Pomijając fakt, że zajęło to ponad trzy tygodnie, czyli całe wakacje,  to jeszcze kosztowało dość dużo. Gdy powrócili, zapytałem przyjaciela:
- Czy ty naprawdę tak bardzo lubisz piłkę koszykową?
- Nie, nie cierpię koszykówki – odparł – Ale za to bardzo kocham mojego syna

Czy zgadzasz się z tym?

Jakie są Twoje doświadczenia życiowe w tej kwestii?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Kolejny wpis jako odpowiedź na jedno z najczęściej zadawanych mi pytań- jak motywować dziecko ?

Postaraj się rozwijać 7 opisanych niżej nawyków.

1. Dbaj o swoje ciało. Dobry stan zdrowia sprzyja mocy umysłu. Nabierz więc kilku nawyków takich jak jedzenie ryb i innej żywności, która korzystnie wpływa na pracę twojego mózgu. Nie zapomnij także o ruchu, niech będzie to przynajmniej spacer, dwa, trzy razy w tygodniu.
2. Zadbaj o swój mózg. Cotygodniowa gra w szachy, czytanie książek, rozmowy na tematy wymagające myślenia, krzyżówki ćwiczą mózg i pozwalają mu na zachowanie zdrowia i siły.
3. Pytaj o wszystko. Bądź ciekaw świata i ludzi. Rozmawiaj o tym. Pytaj.
4. Identyfikuj rzeczy naprawdę ważne. Co jest dla Ciebie naprawdę ważne? Zajmij się tym. Reszta jest zdecydowanie mniej istotna.
5. Bądź rozwiązywaczem problemów. Zabawnym a zarazem przydatnym nawykiem jest obserwowanie zdarzeń i zadawanie sobie pytania „jak można zrobić to lepiej czy inaczej?”
6. Bądź świadomy samego siebie. Bardzo ważne jest to, abyś potrafił określić swoje słabe i silne strony. Musisz także wiedzieć, co dzieje się w twoim podświadomym umyśle .
7. Użyj swojej wiedzy. Jeżeli regularnie nie wprowadzasz swoich myśli w życie, twój umysł może potraktować je jako fantazjowanie. Dajesz mu jasno do zrozumienia, że myślenie nie jest istotne dla realnego świata.

“Jesteśmy tym, co w swoim życiu powtarzamy”  Arystoteles

Źródło: http://www.increasebrainpower.com

Co o tym myślisz?

Jakie Ty wypracowałaś metody na motywowanie dziecka?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

Poprzez obserwację uczą się nie tylko poznawać świat, ale także przejmują nasze postawy i nastawienie do życia.

Jeżeli rodzice nie wykazują aktywności w poznawaniu świata, nie przejawiają żadnych zainteresowań, to niestety taką postawę będą też przyjmować dzieci.

Jeśli dziecko obserwuje rodziców aktywnych, wykazujących zainteresowanie światem, nowymi przedmiotami, z dużym prawdopodobieństwem będzie kopiować takie podejście do życia.

Ogromną wagę w uczeniu się dzieci odgrywa samodzielne zdobywanie doświadczeń.

Zabierajmy dziecko w różne nowe miejsca, nawet gdy wydaje nam się, że jeszcze bardzo niewiele rozumie. Zmiana miejsca, nowe widoki, inny krajobraz, mają bardzo duży wpływ na postrzeganie świata już przez maluszki, a w starszym wieku odgrywają ogromną rolę w rozwoju i poznawaniu świata. Ważne jest, aby zachęcać dziecko do poszukiwania własnych rozwiązań problemów oraz do samodzielnego poszukiwania odpowiedzi na pytania.

W procesie uczenia się dzieci nie wolno zapominać o kluczowej roli jaką odgrywa zabawa- odtwórcza, naśladowcza, „na niby’….

Zabawa umożliwia wielostronny rozwój dziecka.

Uczy wyobraźni, ćwiczy pamięć i spostrzegawczość. Zabawy na powietrzu sprzyjają rozwojowi fizycznemu.

To z dzieciństwa powinniśmy wynieść zaufanie do świata i siebie samego, wiarę we własne możliwości, poczucie samodzielności, potrzebę działania i odkrywania nowych rzeczy, świadomość własnej wartości.

Cechy te stanowią podstawę stałego rozwoju dziecka i jego sukcesów zarówno w edukacji szkolnej jak i późniejszym życiu. Dlatego tak istotne jest, aby odpowiedzialnie i świadomie wykorzystać ten okres w życiu dziecka i zapewnić mu możliwie najlepszy start w dorosłość.

Skomentuj

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Ponadto ludzie , którzy panują nad swoimi emocjami lepiej nadążają za zmianami, szybciej zmieniają się sami, lepiej wyciągają wnioski.  Chętniej i szybciej pracują nad własnymi reakcjami.

Samokontrola powoduje także wzrost uczciwości. Jest ona nie tylko cnotą, ale również sprzyja nawiązywaniu stałych i silnych więzi. To w dłuższej perspektywie zawsze procentuje.

Chęć uczenia się wynika z poczucia wiary w siebie.

Najczęstszą  przyczyną, dla której się złościmy, jest potrzeba, chęć by nie czuć żalu.

Podsumowując

Samokontrola to zdolność panowania nad emocjami, popędami, nastrojami i ich niszczącym efektem czego rezultatem jest np: umiejętność wstrzymywania się od pochopnych ocen, otwartością na zmiany czy swobnodą w sytuacji niejasności.

“Ucz się z dnia wczorajszego, żyj dniem dzisiejszym, miej nadzieję na jutro” Albert Einstain

Jak u Ciebie z samokontrolą ? Jakie masz doświadczenia ?

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj

1. Przemoc wobec dzieci

-       bicie dzieci/81,7% rodziców stosuje takie kary/.

-       agresja słowna/krzyk_, groźby, szantaż/

-       poniżanie godności dziecka

-       nadużycia seksualne/nie tylko czyny lubieżne czy współżycie seksualne /
z dzieckiem, ale także zmuszanie do oglądania aktów płciowych, rozbierania się, oglądania czasopism czy fimów pornograficznych

2.      Nierespektowanie woli dziecka i manipulowanie jego lojalnością:

- w sytuacji rozwodu traktowanie dziecka jako “karty przetargowej”

- zabranianie lub utrudnianie dziecku kontaktów z rodzicem, który nie sprawuje aktualnie nad nim opiekę (dziecko ma prawo do takich kontaktów)

-       oczernianie przed dzieckiem rodzica, który nie sprawuje nad nim opieki
i odwrotnie (podawanie nieprawdziwej informacji)

-       dziecko ma prawo do prawdziwej informacji

3.       Zaniedbywanie dzieci

-       pozostawianie bez opieki

-       zaniedbywanie jego potrzeb fizycznych (pokarm, ubranie, zdrowie)

-       zaniedbywanie potrzeb psychicznych (brak poczucia bezpieczeństwa w ro­dzinie, brak miłości i szacunku dla dziecka

• porzucanie dzieci

Z mojej praktyki

Niestety,podczas mojej pracy, spotkałam się już ze wszystkimi w/w sytuacjami.

W większości przypadków rodzice nawet nie zdają sobie sprawy , jak wielki wpływ ma ich zachowanie na zachowanie dziecka. Sami tak byli wychowywani.

Zdarza się , że zastraszone krzykiem, agresją słowną nie czuje się w domu bezpiecznie. Kocha rodziców, agresora również, ale się boi. Jest złe na drugiego rodzica, że go nie chroni, że sam jest słaby- więc najczęściej okazuje mu lekceważenie. W starszym wieku może wejść w rolę opiekuna takiego, słabszego rodzica.

W szkole przejawia się to najczęściej dwojako :

1.

- reaguje również agresją ( słowną, fizyczną lub ich połączeniem)  nawet najmniejszą uwagę kolegi bądź nauczyciela, spojrzenie lub gest

- podnosi głos ( choć tego nie zauważa), ubliża, uderza

- lekceważy polecenia nauczycieli

- ma  w miarę dobry kontakt z kolegami zachowującymi się podobnie, choć tak naprawdę mu na nich nie zależy

- trzyma  z kolegami, którzy zachowują się podobnie. Rozumieją się wzajemnie

2.

- wycofuje się z kontaktów z kolegami

- nie ma lub nie chce z nikim:  siedzieć w ławce, ćwiczyć w parze na zajeciach w-f, iść w parze na wycieczkę

- nauczycielowi, podczas lekcji, odpowiada lakonicznie, lub wcale. Woli dostać jedynkę, niż odezwać się przy klasie

- w rozmowach indywidualnych jego wypowiedzi są bardzo krótkie, niekiedy jednowyrazowe. Na szczęście, gdy poczuje się bezpiecznie zaczyna mówić. Niestety przez łzy, a niekiedy szloch.

Zobacz i wybierz . Wartościowa wiedza.

http://www.ekademia.pl/kurs/wyrownywaniedeficytow#t29440

Skomentuj