Nie mamy  wiedzy jakimi ludźmi są, a powierzamy im swoje dzieci na kilka godzin dziennie, przez wiele lat. Czego może nauczyć dziecko człowiek, który jest tchórzem, który nie ma zasad, który silny jest tylko w grupie, który stosuje zasady “court hood”? Czy wśród ludzi, którzy udają, że nie słyszą płaczu maltretowanego dziecka za ścianą, krzyków bitej przez sąsiada żony, wołania o pomoc kopanego przez grupę wyrostków przechodnia, są świadkami jakiejkolwiek krzywdy i nie reagują- znajdują się nauczyciele ? Chcemy wierzyć, że nie !!!!!!!

Statystyki mówią jednak coś innego.

Pismo “Niebieska linia”-” Zazdrośni o wyniki i nagrody podwładnych “mali szefowie” atakują z upodobaniem ofiarę: eksploatując ją – udowadniają jej słabość, a swoją wyższość i przewagę.Ważne jest rozgraniczenie między mobbingiem (o aspekcie psychospołecznym) a konfliktami interpersonalnymi, które wprawdzie występują w miejscu pracy, lecz nie zakłócają wzajemnych relacji między pracownikami. Zjawisko charakteryzuje się stosowaniem przewrotnych, nieszczerych zachowań przez mobbera lub mobberów wobec jednego lub grupy kolegów z pracy. Oczernianie, przykre aluzje, upokarzanie oraz groźby powtarzają się i nasilają w ciągu miesięcy (Casilli, 2000) . Wszystko to służy jednemu celowi: zniszczeniu ofiary. Dręczycielami często są wyższe kadry kierownicze albo ludzie mający władzę nad pracownikami. Podważając kompetencje osoby, stawiają ją w negatywnym świetle…

Rola sprawcy i ofiary

Mogłoby się wydawać, że ofiarą znęcania się psychicznego będzie osoba słaba i niezaradna – nie jest to jednak prawdą. Okazuje się, że czynnikiem, który wpływa na rozwój zjawiska, jest bardziej sytuacja w pracy niż określony typ osobowości prześladowanego. Badania wskazują, że mobbing istnieje przede wszystkim w instytucjach, w których pewne osoby lub grupy osób skupiają w swoich rękach nadmierną władzę. Nie musi ona mieć wcale charakteru formalnego; może być nieformalna, a wtedy staje się bardziej niebezpieczna, ponieważ nie ograniczają jej żadne przepisy.

Gdyby pokusić się o stworzenie profilu “sprawcy”, to mogłaby nim być osoba charakteryzująca się wysokim poziomem biernej agresji, dbająca o własne korzyści, postrzegająca kolegów jako rywali, zazdrosna o sukcesy innych, posiadająca przy tym wyolbrzymione poczucie własnej wartości i przeceniająca swoje umiejętności. Sprawcy mobbingu nie mają żadnych wyrzutów sumienia. Wśród agresorów zdarzają się także i tacy, którzy posiadają niewysokie mniemanie o sobie, co powoduje, że u innych doszukują się wad. Potrzeba stworzenia marginesu bezpieczeństwa (dominacja nad drugim człowiekiem) pozwala zrekompensować brak zaufania do samego siebie. Można pokusić się o tezę, iż pobudką mobbera jest strach lub potrzeba terroryzowania otoczenia, żeby pozbyć się swojego lęku, projektując go na innych…W sytuacji prześladowania psychicznego, poza ofiarą i katem, istotną rolę odgrywają także uczestniczące w niej na co dzień osoby trzecie, tak zwani widzowie. Osoby te określa się mianem co-mobberów – to ci, którzy popierają i umacniają agresorów, oraz side-mobberów – osoby bardziej “kreatywne”, które podsuwają pomysły na nowe formy nękania. (Ege i Lancioni, 1998 ). Żadna sytuacja mobbingu nie może zostać niezauważona przez współpracowników. W konsekwencji zostają w nią włączeni, w sposób aktywny pomagając katom w prześladowaniu ofiary, w sposób pasywny zaś tuszując sprawy zamiast reagować ze stanowczością. Słabi w swoich przekonaniach (dotyczących w dużej mierze sprawiedliwości), boją się przeciwstawić takim działaniom, ponieważ obawiają się zostać ofiarą.

Zjawisko mobbingu obecne jest często wśród nauczycieli młodych, nie pracujących na cały etat, którzy obarczani są nadmiarem obowiązków, obwiniani za niewłaściwe postępowanie i rozwiązywanie problemów z uczniami (Hirigoyen, 2003).

Istnieją pewne indywidualne czynniki narażające osobę na działania mobbingowe. Właściwościami tymi mogą być cechy powszechnie spostrzegane jako pozytywne i predystynujące pracownika do odnoszenia sukcesów, tj. kreatywność, wysoki poziom wykształcenia, umiejętności i zdolności. Te cechy w sytuacji rywalizacji czy wykonywania zadania ze współpracownikami mogą stanowić zagrożenie, a mobbing ze strony współpracowników też jest częsty – około 12% przypadków (Hirigoyen, 2003).

Badania Pomorskiego Instytutu Demokratycznego z 2002 roku prowadzone na grupie przedstawicieli oświaty (nauczyciele, pedagodzy, wychowawcy), pokazały, że skala tego zjawiska jest zastraszająca. Aż 62,5% respondentów deklarowało, że było poddawanych działaniom mobbingowym dłużej niż pół roku (Kmiecik-Baran, Rybicki, 2004, czytaj także: Merecz, Mościcka, Dra- barek, 2005). Skutkami takich działań były: brak motywacji do pracy (23,1%), mniejsza efektywność w pracy (17,3%), straty finansowe (9,39%), zmiana pracy (8,4%), zwolnienia lekarskie (5,5%), myśli samobójcze (2,64%).

Ofiarami mobbingu zwykle nie są osoby wcześniej dotknięte jakąś patologią lub szczególnie słabe. Przeciwnie, bardzo często zjawisko pojawia się, gdy ofiara reaguje na autorytaryzm szefa i odmawia podporządkowania się. Jest wśród nich wiele osób skrupulatnych, odznaczających się pracowitością, szczególnie zaangażowanych w pracy, przewyższających wykształceniem i kompetencjami zwierzchników, którzy nie mają porównywalnego z nimi przygotowania. Mobbing może dotykać także osoby odrębnej płci, rasy, religii itp., posiadające coś, czego inni nie mają, np. młodość, urodę, bogactwo, komunikatywność itd. Celem działania sprawcy jest psucie opinii ofiary i szkodzenie jej aż do usunięcia z zajmowanego stanowiska (OSA, 2006).’

Polecam moje wpisy http://szkolnedziecko.pl/?s=naucz+dziecko+odwagi

http://szkolnedziecko.pl/2011/04/serce-myszy/

Kto uczy Twoje dziecko ?

W sytuacji, gdy w przedszkolu/szkole/placówce jest uczeń przewlekle chory, dyrektor powinien:

- pozyskać  od rodziców (opiekunów prawnych) ucznia szczegółowe informacje na temat jego choroby oraz wynikających z niej ograniczeń w funkcjonowaniu;

- zobowiązać nauczycieli do pozyskania wiedzy na temat tej choroby, m.in. poprzez analizę publikacji z serii „One są wśród nas”, przekazanych do szkół przez kuratoria oświaty w całej Polsce;

- zorganizować szkolenie kadry pedagogicznej i pozostałych pracowników przedszkola/szkoły/placówki  w zakresie postępowania z chorym dzieckiem – na co dzień oraz w sytuacji zaostrzenia objawów czy ataku choroby;

- w porozumieniu z pielęgniarką szkolną lub lekarzem, wspólnie z pracownikami przedszkola/szkoły/placówki opracować procedury postępowania w stosunku do każdego chorego ucznia, zarówno na co dzień, jak i w przypadku zaostrzenia objawów czy ataku choroby. Procedury te mogą uwzględniać m.in. przypominanie lub pomoc w przyjmowaniu leków, wykonywaniu pomiarów poziomu cukru, regularnym przyjmowaniu posiłków, sposób reagowania itp. Powinny też określać formy stałej współpracy z rodzicami (opiekunami) tego dziecka oraz zobowiązanie wszystkich pracowników przedszkola/szkoły/placówki do bezwzględnego ich stosowania;

- wspólnie z nauczycielami i specjalistami zatrudnionymi w przedszkolu/szkole/placówce dostosować formy pracy dydaktycznej, dobór treści i metod oraz organizację nauczania do możliwości psychofizycznych tego ucznia, a także objąć go różnymi formami pomocy psychologiczno-pedagogicznej;

- podjąć starania w celu zorganizowania w przedszkolu/szkole/placówce profilaktycznej opieki zdrowotnej nad uczniami.

Jak podkreśla   Minister Edukacji Narodowej Katarzyna Hall  sytuacji, gdy w szkole/placówce nie ma  pielęgniarki lub higienistki szkolnej, profilaktyczna opieka zdrowotna nad uczniami musi być zorganizowana w innej formie.

Przeczytaj jeśli sytuacja dotyczy Ciebie i Twojego dziecka do czego zobowiązana jest szkoła czy przedszkole.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_astma.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_cukrzyca.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_hemofilia.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_padaczka.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/funkcjonowanie_dziecka_chorego.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z-autyzmem_zespolem_aspergera.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_adhd.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_depresja.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_odżywiania.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_zaburzeniami_lekowymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_zaburzeniami_tikowymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_psychotycznymi.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/dziecko_z_zaburzeniami_odżywiania.pdf

Pamiętaj jednak, że ciąży na Tobie obowiązek dbania o regularne uczęszczanie dziecka na zajęcia. Niewypełnianie obowiązku uczęszczania dziecka do przedszkola podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. O jego niespełnieniu możemy mówić, gdy w ciągu miesiąca jest nieusprawiedliwionych 50 proc. obowiązkowych zajęć edukacyjnych w przedszkolu.

Czy nauczyciel może podać uczniowi leki? przeczytaj tutaj    http://szkolnedziecko.pl/word/choroba.doc

Polecam stronę gdzie znajdziesz bajki-zasypianki, bajki- pomagajki .

Na stronach Zasypianek znajdziesz dużo o bajkach pomagajkach (terapeutycznych) – bajkach, które mogą pomóc Twojemu dziecku w przezwyciężeniu jego problemów. Niektórzy nazywają je „bajki terapeutyczne”, inni „bajki-pomagajki”. Pomagajki to fajna nazwa bo pokazuje, że nie trzeba być „chorym”, żeby z nich korzystać. One są po to by pomóc we wszystkich tych troskach dzieciństwa, które każde dziecko w mniejszym lub większym stopniu ma.

http://bajki-zasypianki.pl/

Jednym z podstawowych celów wprowadzenia takich zmian jest ułatwienie życia rodzicom, którzy nie będą musieli pilnować aktualizowania dokumentacji

. Dodatkowym i zarazem bardzo istotnym zagadnieniem jest wyeliminowanie sytuacji wyłudzania opinii o dysleksji. Uprawnia ona do przystąpienia do egzaminu maturalnego w warunkach i formie dostosowanych do indywidualnych potrzeb.
Autorka artykułu przywołuje przykład 17-letniego Mateusza z Katowic, który jest dyslektykiem. Pisze z błędami ortograficznymi, myli litery o podobnym kształcie czy brzmieniu lub przestawia ich kolejność w wyrazach. Chłopak przyznaje jednak, że słyszał o przypadkach wyłudzania zaświadczeń. Odkąd zmieniono formułę matur oraz wprowadzono egzaminy po podstawówkach i gimnazjach, liczba z diagnozowanych przypadków dawniej mało popularnej dysleksji rośnie w zastraszającym tempie. Rekord padł pięć lat temu w Sopocie – dysleksję stwierdzono u 48 proc. uczniów podstawówek i 41 proc. gimnazjalistów! – To absolutnie nie jest możliwe! W Katowicach dyslektyków mamy około 9 proc., choć także do nas trafiają uczniowie próbujący oszukać psychologa. Mamy jednak dobre narzędzia diagnostyczne i rozpoznamy naciągacza – zapewnia Hanna Tustanowska, psycholog i dyrektorka Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 5.

Zmiana przepisów niesie jednak ze sobą ryzyko, że skrzywdzeni zostaną uczniowie, których zawczasu nie przebadano. – Jeśli uczeń jest inteligentny, a jego jedynym problemem są błędy ortograficzne, to bywa, że czujność nauczyciela zostaje uśpiona i nie kieruje on dziecka do poradni, lecz przykleja mu etykietkę „zdolnego lenia”. Paradoksalnie, im bardziej dziecko zadbane, tym dłużej jego dysleksja może pozostać nie zdiagnozowana – mówi Tustanowska.

Hall uspokaja, że reforma zakłada poprawienie szkolnej diagnostyki. Zajmą się tym zespoły do spraw specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów, złożone z nauczyciel

Zmień swoje złe nawyki dla dobra dziecka.

Jest wiele, jeśli nie bardzo wiele przyczyn, które powodują osiąganie przez dziecko mniejszych efektów w nauce, niż spodziewaliby się rodzice i samo dziecko.

Omówię kilka podstawowych. Spotykam się z nimi najczęściej.

Są one do wyeliminowania poprzez systematyczną pracę dziecka i rodzica.

1. Nadpobudliwość psychoruchowa.

Zaznaczę , że pewną postacią nadpobudliwości nerwowej są tiki, to jest szybkie, mimowolne i często powtarzane ruchy pewnych grup mięśni. Przejawiają się one w różnych postaciach, np. w formie mrugania, podrzucania ramion, kiwania głową, grymasów twarzy. Tiki najczęściej się pojawiają w wieku 5-12 lat i z czasem spontanicznie zanikają. Tiki należą do objawów nerwicowych i występują u dzieci odznaczających się nadpobudliwością ruchową w okresie przeżywania przez nie sytuacji konfliktowej lub sytuacji trudnej, w której nie potrafią sprostać wymaganiom rodziców lub szkoły. W sytuacjach stresowych u dzieci z nadpobudliwością psychoruchową mogą pojawić się wymioty, wybuchy gniewu, jąkanie się, moczenie nocne, problemy z jedzeniem, zaburzenia snu, obgryzanie paznokci.

2. Obniżenie pobudliwości ruchowej. Dziecko z obniżoną pobudliwością jest w klasie jakby nieobecne. Rozgląda się , jest  mało aktywne lub wcale, jest małomówne, ma tendencje do naśladowania innych. Wykonuje polecenia w zdecydowanie wolniejszym tempie niż rówieśnicy, nie wie na której stronie znajduje się zapis. Nie przejawia żadnego zainteresowania czy inicjatywy.

3. Zaburzenie lub obniżenie sprawności ruchowej.

Może się to przejawić:

-         nieprawidłowym trzymaniem ołówka w palcach oraz niewłaściwym posługiwaniem się przedmiotami codziennego użytku.

-         dziecko może mieć  problem z płynnością ruchu. Wykonywać  poprawnie poszczególne ruchy, jednak nie potrafić ich powiązać w harmonijną całość. Odnosi się wrażenie jakby każda grupa mięśni pracowała , u niego, niezależnie od siebie.

-         mogą pojawić się współruchy np.: machanie nogami, tułowiem, szyją, wysuwanie języka. Dziecko pisze  wolno, niestarannie, źle łączy litery. C

-        ma  zbyt silny nacisk długopisu, litery są niekształtne, przybory do pisania połamane, zeszyty zniszczone i podarte.

-          ma problemy na lekcjach w-f: porusza się bez płynności- niezgrabnie, ma problemy ze złapaniem piłki, rzutami, kopaniem, wspinaniem…

-         zaburzenie koordynacji wzrokowo – ruchowej powoduje, że dziecko z wielkim trudem uczy się dostosować swoje ruchy do właściwości przedmiotów. Zaburzenia mogą dotyczyć dużych grup mięśni i wówczas dzieci mają trudności z  jazdą na rowerze czy pływaniem. Dziecko takie określane są jako „niezdarne” . Zdarza się, że tłucze naczynia, kaleczy sobie palce, nie umie utrzymać równowagi na jednej nodze, niezdarnie biega.
Dzieci ogólnie opóźnione w rozwoju ruchowym są narażone w szkole na wiele przykrości. W trakcie zajęć w-f często doznają urazów i stłuczeń.

Zaburzenia mogą dotyczyć  obniżenia sprawności manualnej.
Wybiórcze obniżenie sprawności manualnej ujawnia się w czynnościach, o których przebiegu decydują ruchy dłoni i palców. Można wówczas zaobserwować u dziecka wolne tempo, jak i małą precyzję ruchów. Trudności występują przede wszystkim podczas pisania i rysowania. Pisze wolno,  pismo jest niekształtne, często nieczytelne.  Dziecko z tym zaburzeniem przestawia litery i cyfry, opuszcza drobne elementy ( ogonki, kreseczki, litery) , błędnie rozmieszcza rysunki na stronie, niekiedy nie mieści się w liniaturze. Ma problemy z ortografią.

4. Zaburzenia lub opóźnienia w rozwoju percepcji słuchowej.

-        w zakresie mowy – dziecko może mieć ubogi zasób słów, mieć trudności w zapamiętaniu trudnych i długich wyrazów. Dziecko z tego typu zaburzeniem trudno się wypowiada , źle dobiera słowa. Trudno mu zrozumieć skomplikowane polecenia ustne.

-         w zakresie czytania – przekręca wyrazy, myli wyrazy podobne, źle kładzie akcent podczas czytania ( co utrudnia mu również zrozumienie treści), czyta wolno.

-        w zakresie pisania – największe problemy ma z pisaniem ze słuchu. Opuszcza litery czy wręcz całe sylaby, gubi końcówki, łączy krótkie wyrazy z długimi. Często dziecko z  takim zaburzeniem ma  ogromne problemy z typowo polskimi głoskami : s,sz, ś, c, cz, ć; myli p-b, g-k, w-f, d-t oraz trudności w różnicowaniu głosek „i-j”. Myli  samogłoski nosowe „ą”, „ę” z zestawem głosek „-on”, „-om”, „-en”, „-em. Może mieć  problemy z głoskami tracącymi dźwięczność – np. :„chleb”

5. Zła technika uczenia się, złe nawyki d/t nauki , przygotowywania do klasówek czy sprawdzianów, odrabiania prac domowych. Brak systematyczności. Nieracjonalny tryb życia.

Każde zakłócenie trybu życia będzie u dziecka zauważalne. Ujemnym skutkiem może być  spadek wagi, zahamowanie wzrostu, zakłócenie procesu kostnienia czy złe wyniki krwi (zmniejszenie zawartości hemoglobiny w krwinkach)  itp. Spotkałam i ciągle spotykam  dzieci, które na problemy domowe reagują nie tylko złym zachowaniem, ale również alergią, bezdechem, uczuleniem , wypadaniem włosów…Zgłaszają  również częste bóle głowy, duże zmęczenie, brak apetytu  czy nadmierną senność…

Tego typu przyczyny są zależne od Twoich złych nawyków.

Każde dziecko ma naturalną motywację do uczenia się . Ciekawi je świat i ludzie. Nie tylko obserwują, ale dopytują się , chcą wiedzieć więcej. Co dzieje się z tą ciekawością , dlaczego słabnie entuzjazm do uczenia się wciąż nowych rzeczy? Dzieje się tak zwłaszcza, gdy zaczyna się nauka  w szkole.

W dużej mierze zależy to od rodziców.

Doceniane przez rodziców dziecko lepiej się rozwija, jest zadowolone, pogodne i tak postrzega świat. Dlatego chce ten świat poznać. Nawet dzieci o niewielkim potencjale rozwojowym potrafią osiągać znaczne postępy.

Nie chroń dziecka przesadnie, niech doświadcza tego świata. Niech podejmuje ryzyko. Niech ponosi konsekwencje. Nie zabijaj w  nim poczucia siły sprawczej. Rozwijaj poczucie własnych możliwości- Ja to potrafię, chcę sam/ma, ja to już umiem..

Czy Twoje dziecko otrzymało takie wsparcie ?

Czy w którymś z poniższych opisów widzisz siebie?

-  dzieci rozpieszczone przez rodziców uważają, że nie muszą podejmować wysiłków, bo zrobi to za nie rodzic. Taką postawę prezentują w domu, w szkole, w kontaktach z rówieśnikami….

-         dzieci oceniane przez rodziców gorzej niż rodzeństwo. Walka o względy rodziców powoduje permanentny stres, poczucie niesprawiedliwości. Tak też postrzegają życie-  dlaczego więc mają podejmować wyzwania? Świat sprawiedliwie ich przecież nie traktuje. Nie warto !

-  dzieci bardzo zdolne- podziwiane przez rodziców, rodzinę bliższą i dalszą ; w szkolnej machinie zorientowanej na przeciętniaków nie ma atmosfery przychylnej uczniom wybitnym; jest kłopotliwy – koledzy szydzą z „mózgowca”, a nauczyciele często nie bardzo wiedzą, co z nim zrobić. (Trzymaj je z dala od ludzi, którzy próbują pomniejszać jego ambicje. Mali ludzie zawsze tak robią, a naprawdę wielcy sprawiają, że poczuje się , że i Ono może być wielkie). Mark Twain

-  dzieci rodziców nadopiekuńczych- po co ma coś zrobić? Mama przeczyta, napisze, tata podwiezie, zadzwoni, kupi….Nic nie musi. Ma przekonanie, że nic nie potrafi lub jeśli coś potrafi to i tak mama lub tata zrobią to lepiej . Po co więc coś robić. „Chowając dziecko w myśl zasady – wszystko dla dziecka- wychowujesz dorosłego myślącego- wszystko dla mnie”

-   mali tyrani- zdominowali rodziców już dawno. Rodzice są na ich rozkazy. Mają opanowanych mnóstwo sposobów na wyegzekwowanie wszystkiego czego chcą. Zazwyczaj to dzieci rodziców skłóconych, zapracowanych, zbyt pobłażliwych.

-         dzieci z rodzin patologicznych- nikt nie pokazał im, że w ogóle jakiś wysiłek trzeba podejmować, że się opłaci, że trzeba wyznaczać i realizować cele

-   dzieci przeceniane przez rodziców- oczekiwania zbyt duże w stosunku do możliwości dziecka. Dziecko czuje się nie takie jak potrzeba, gorsze. Powoduje to stres , frustracje. Po kilku latach w szkole zdarza się  bunt lub wycofanie się . Zdarza się ucieczka w chorobę.

-  dzieci ustawicznie pouczane- rodzice idealizują obraz siebie- dziecko do tego obrazu nie pasuje. Ma zachwiane poczucie bezpieczeństwa.

Jak z większością trudności -  ćwiczenie czyni mistrza.

Proponuję pozycję, która pomoże Ci pomóc dziecku- przez zabawę- opanować tę niełatwą umiejętność.

Darmowy fragment pozycji możesz pobrać klikając w poniższy link

http://szkolnedziecko.pl/pdf/Skuteczna nauka ortografii – fragment.pdf

Całość może znaleźć klikając w link poniżej. Na stronie wydawnictwa w okienko wyszukiwarki wpisz- ortografia.

http://zlotemysli.pl/hibiskus,1/

Polecam serwis edukacyjny , który jest przeznaczony dla dzieci i nie zawiera treści dla nich niebezpiecznych. Potwierdza to certyfikat nadany przez fundację KIDPROTECT.PL.

http://www.dyktanda.net/