Możesz usłyszeć jestem chory, nie chcę iść do szkoły, dlaczego mam tam iść, nie odchodź..

Dziecko może skarżyć się na ból głowy, ból gardła, bóle brzucha  na krótko przed czasem wyjścia na rozpoczęcie roku szkolnego. To naturalne stresowe reakcje.

Co robić?

- sama bądź spokojna- dzieci świetnie wyczuwają nastrój rodzica. Twój strach i obawy jedynie potęgują emocje dziecka.

- wcześniej wybierz się na spacer z dzieckiem i pokaż mu budynek szkoły. Mam nadzieję, że uda się wam wejść również na teren placówki – by dziecko zobaczyło wnętrze; niech narysuje szkołę po powrocie

- pobaw się w szkołę

- opowiedz dziecku ciekawe , twórcze, dowcipne historie ze swojego życia szkolnego

-  opowiedz o swoich miłych doświadczeniach w relacjach z kolegami i koleżankami, nauczycielkami gdy Ty chodziłaś do szkoły. Mam nadzieję, że masz takie doświadczenia.

-  przeczytaj dziecku książeczkę o tematyce szkolnej.

-  unikaj długich pożegnań przed szkołą. Jeśli Twoje dziecko uroni  kilka łez to  nie martw się. Większość dzieci przestaje płakać, gdy  rodzice są już poza zasięgiem wzroku. Najlepszym rozwiązaniem jest pozostawienie dziecka szybko.

-  podporządkuj się regułom szkolnym. Jeżeli dzieci mają być pozostawiane przy szatni, bo schodzi po nie wychowawczyni – to nie prowadź dziecka sama do klasy. Jeżeli dzieci mają pozostawiać swoje stroje gimnastyczne czy podręczniki w jakimś określonym miejscu – to nie każ dziecku nosić ich przy sobie…..Widuję takie sytuacje bardzo często. Sama pokazujesz, że można łamać reguły nauczycielki, więc jak potem wytłumaczysz dziecku, że ma coś zrobić „ bo pani kazała”.

-  dziecko powinno wiedzieć,  że chodzenie do szkoły i nauka to jego obowiązek. Dobrze jeśli jest przyjemnością. Dokładnie tak jak z naszą pracą.

-  cały czas ćwicz u dziecka samoobsługę, samodzielność w jedzeniu, ubieraniu się , przebieraniu na w-f, dbaniu o porządek na biurku….

- słuchaj i bądź zainteresowana tym co dziecko opowiada po powrocie ze szkoły, tym co dzieje się w szkole

- stwórz rytuały , rutynę wczesnego kładzenia się spać by wstać do szkoły wypoczętym, samodzielnego ubierania się , jedzenia śniadania, pakowania drugiego śniadania…

-  kontroluj długość oglądania TV i zabawy przy komputerze

-  ćwicz sprawność fizyczną i rozwijaj zainteresowania dziecka

-  codziennie pomagaj w spakowaniu niezbędnych rzeczy – rób to z dzieckiem – nie za dziecko; z czasem jedynie kontroluj czy spakowało się samo

-  nigdy nie krytykuj nauczycieli. Podważenie autorytetu w większości przypadków spowoduje brak posłuszeństwa wobec nauczyciela, lekceważenie powierzanych obowiązków. Często, w późniejszym czasie, przenosi się na lekceważenie innych dorosłych – również rodziców.

- utrzymuj z wychowawczynią bliski kontakt – dowiaduj się jak funkcjonuje dziecko w relacjach z rówieśnikami, w nauce, w zachowaniu, w samodzielności. Dziecko musi wiedzieć, że współpracujecie – często gdy jest brak takiej współpracy dziecko manipuluje rodzicami.

- nie odrabiaj prac domowych za dziecko, ale pomóż jeśli sobie nie radzi.

-wymagaj kończenia zadań

- wymagaj czystego, starannego prowadzenia zeszytów i ćwiczeń. To uczy staranności, koncentracji, poprawia napięcie drobnych mięśni dłoni

- jeżeli ma nieprawidłowy uchwyt pisarski kup specjalny długopis .

Pierwszy dzień dziecka w szkole to również dzień zmiany Twojego życia drogi Rodzicu. Czekają Cię większe obowiązki. Szkoła dziecka również Ciebie zobowiązuje do odpowiedzialności, systematyczności, planowania działań ze względu na naukę dziecka.

Podkreślałam to wielokrotnie w swoich artykułach- dziecko jest Twoim lustrem. To Twoje podejście do nauki, świata i ludzi determinuje sukces szkolny dziecka w większym stopniu niż jego zdolności i predyspozycje.

Analiza, to także próba zrozumienia zaobserwowanych zachowań dziecka, odczytanie ich znaczenia, zrozumienie przeżyć i potrzeb dziecka. Wyjaśniać, tłumaczyć zachowania lub ich brak można poprzez wykazanie ich związku z dotychczasowymi doświadczeniami dziecka lub przez wskazanie, jaką funkcję pełni dane zachowanie w życiu dziecka.

Wiele umiejętności ważnych dla nauki w szkole pojawia się już w wieku przedszkolnym. Dzieci opanowują podstawowe sprawności i nawyki ruchowe.Są na ogół zaradne i samodzielne w zakresie czynności samoobsługowych, posługują się myśleniem przyczynowo-skutkowym, porządkowaniem i klasyfikowaniem różnych obiektów, mają umiejętności porozumiewania się i współdziałania z dorosłymi i rówieśnikami. Z wiekiem zyskują wytrzymałość i odporność na fizyczny i intelektualny wysiłek. W ich aktywności pojawiają się obok zabawy nowe formy: nauka i praca. Wreszcie osiągają gotowość psychomotoryczną, słownikowo-pojęciową i emocjonalno-motywacyjną do opanowania mowy pisanej.

Umiejętności Szkolne

Analizie powinna zostać poddana: znajomość cyklicznych zmian w przyrodzie, działania związane z liczeniem, opowiadanie obrazków i historyjek obrazkowych, nabywanie umiejętności fonologicznych, rysowanie szlaczków. Te zachowania i umiejętności są związane z rozwojem różnych funkcji psychicznych: uwagi, pamięci, reprezentacji pojęciowej (liczba, przestrzeń, czas) i działań z nią związanych, myślenia operacyjnego i przyczynowo-skutkowego oraz rozwoju psychomotorycznego.

Dziecko we wczesnych fazach rozwoju umysłowego myśli w działaniu, mówi o tym, co robi,  przekłada przedmioty, kiedy chce je policzyć itp. Natomiast nauka szkolna oparta jest o obrazy i pojęcia, jest w dużym stopniu zwerbalizowana, wymaga umiejętności szeregowania, klasyfikowania i myślenia przyczynowo- skutkowego. Analizy wymaga proces przechodzenia od myślenia konkretnego do posługiwania się reprezentacją symboliczną.

Kompetencje Poznawcze

Obejmują one  zachowania i umiejętności  dziecka, które dotyczą jego zainteresowań i osiągnięć poznawczych. Są to: poszukiwanie i gromadzenie doświadczeń, łączenie ich w ogólniejsze kategorie poznawcze (np. pojęcia), odkrywanie zależności między doświadczeniami i komunikowanie swoich doświadczeń innym. Analiza dotyczy umiejętności poznawczych związanych z różnymi obszarami działań dziecka: z poznawaniem świata przyrody, świata społecznego i symbolicznego.

Sprawność Motoryczna

Analiza dotyczy aktywności i sprawności ruchowej dziecka, koordynacji ruchowej i sprawności manualnej oraz zadowolenia dziecka z udziału w zajęciach ruchowych.

Samodzielność

Osiąganie samodzielności wiąże się z tym, że w szkole dziecko pozostaje przez kilka godzin w grupie rówieśników. Oczekuje się od niego, że będzie samodzielne w zakresie czynności samoobsługowych i wykonywania zadań szkolnych oraz tego, że nie będzie wymagało ciągłej bliskości i uwagi nauczyciela.

Analiza samodzielności obejmuje te zachowania i umiejętności dzieci, które polegają na zaradności, samodzielnym poszukiwaniu sposobów rozwiązania trudnych sytuacji. Należą tu takie cechy zachowania, jak wytrwałość i odporność. Analiza dotyczy także  braku samodzielności, która widoczna jest w przejawianej zależności, częstych prośbach o pomoc, rezygnacji z własnej inicjatywy. Jeżeli takie zachowania dziecka nie mają przejściowego charakteru, mogą świadczyć o poważnych problemach.

Rozwijanie nowej formy aktywności jaką jest nauka, jest możliwe dzięki zdolności  oddzielenia czynności od  jej wyniku. Zabawa jest główną formą aktywności dziecka w wieku przedszkolnym. W zabawie liczą się czynności, one są celem i źródłem przyjemności. Nauka  jest  formą aktywności, w której ważny jest wynik, efekt.  Aby osiągnąć pożądany rezultat dziecko musi kontynuować pracę nawet wtedy,  kiedy nie ma na to ochoty. Oczekuje się od niego wytrwałości i zainteresowania wynikiem. Konieczność wykonywania poleceń wymaga ich rozumienia, pamiętania a także odporności na niepowodzenia podczas ich realizacji.

Niekonfliktowość

Rozpoczęcie nauki w szkole łączy się z przynależeniem do grupy, do społeczności szkolnej, co pociąga za sobą konieczność respektowania uzgodnionych, a także nieformalnych reguł. Wiele zadań szkolnych wymaga współpracy z rówieśnikami, uwzględniania ich praw np. kolejności, część zadań wykonywana jest dla innych dzieci. Wiele problemów wiąże się z rozwiązywaniem sytuacji konfliktowych, w tym  związanych z rywalizacją.

Pozycje odnoszące się do umiejętności społecznych: współdziałania w grupie, przestrzegania zawartych umów, uwzględniania praw innych dzieci, wyrażania ujemnych uczuć bez krzywdzenia innych. Wymienione tu zachowania dzieci dotyczą podejmowania prób rozwiązywania konfliktów i dążenia do opanowania gwałtownych uczuć w trudnych dla dziecka sytuacjach. Dotyczy też zachowań agresywnych, gwałtownych przejawów emocji, wywoływania konfliktów.

Aktywność Społeczna

Dotyczy zachowań i umiejętności dziecka w zakresie kontaktowania się i porozumiewania z rówieśnikami. Należą do nich: umiejętność komunikowania się, zadawania pytań, zdobywania informacji, zapraszania dzieci do wspólnej zabawy, wyrażania siebie i bycia rozumianym przez innych. Obejmuje zachowania wspólnotowe związane z okazywaniem wsparcia i pomocy, a także zachowania świadczące o swobodnej ekspresji własnych uczuć.

Trzeba pamiętać, że wytrzymałość i odporność dzieci zależy od ich stanu zdrowia i stanu psychofizycznego. Jeżeli dziecko często choruje, bywa bierne, apatyczne, skarży się na hałas i przejawia inne zachowania świadczące o niskiej odporności fizycznej, to może mieć trudności z tolerowaniem warunków zewnętrznych typowych dla większości szkół. Podobny problem dotyczyć może dzieci o dużej wrażliwości emocjonalnej. Szczególnie w takim przypadku w przejściowym okresie wprowadzania reformy, rodzice powinni się zapoznać z warunkami szkoły i ze sposobem dostosowania środowiska do potrzeb dzieci.

Jeżeli dziecko często zmienia rodzaj zajęcia, bardzo krótko koncentruje uwagę, „nie słucha”, nie potrafi  zorganizować sobie zabawy, jest chaotyczne, nie kończy zadań i samowolnie wychodzi, przerywa nauczycielce, kiedy czegoś chce, to nauka w pierwszej klasie może być dla niego trudna.

Zobacz  testy:

http://szkolnedziecko.pl/pdf/diagnoza-przedszkolna.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/test-gotowosci1.pdf

http://szkolnedziecko.pl/pdf/test-gotowosci2.pdf

Widok, od najmłodszych lat, czytających książki rodziców, rozmawiających o nich, prowokuje dziecko do naśladownictwa. Skoro mama i tata czytają, to znaczy, że musi to być coś interesującego. Nasze zachowania są bardzo ważne w tym procesie.

Już kilkumiesięcznemu dziecku należy czytać- krótkie rymowanki, wierszyki. Pokazujmy wtedy również obrazki. Dziecko zaczyna wówczas kojarzyć oglądanie obrazków z przyjemnością bycia z rodzicem, czasem z nim spędzonym.

Warto nawiązywać, w tych opowiadaniach, do sytuacji znanych dziecku.

Nie zmuszajmy jednak dziecka do słuchania, gdy się zaczyna nudzić zmieńmy zabawę.

Jeśli zaniedbaliśmy czytane , zawsze możemy to naprawić.

Jeśli dziecko interesuje się zwierzętami, przyrodą lub chętnie ogląda jakąś bajkę- kupmy mu książeczkę o podobnej tematyce. Zabierzmy je do księgarni lub do biblioteki – wyróbmy nawyk korzystania z tych instytucji. Często też biblioteki czy księgarnie, organizują spotkania z autorami książek dla dzieci. Uczestnictwo w tego rodzaju imprezach pozwala na integrację z innymi dziećmi, a także na “żywy” kontakt z książką poprzez opowiadania autora o jej powstawaniu.

Wszystko to ma niewątpliwy wpływ na wzbudzenie i rozbudzenie zainteresowania czytaniem przez nasze maluchy.

Dochodzimy do momentu, gdy nasze, już lubiące czytać dziecko, idzie do szkoły i tam zmuszane jest do czytania konkretnych pozycji. Nie oczekujmy, że wszystkie lektury będą się dziecku podobać. Prośmy dziecko o wytłumaczenie, dlaczego lektura mu się nie podoba. Nie poprzestajemy na wytłumaczeniu, że jest nudna czy głupia.

Warto, też nauczyć dziecko obowiązkowości i wpoić mu, że tak jak trzeba rozwiązać zadania z matematyki, tak trzeba przeczytać lekturę

Pobierz za darmo z mojego serwera „Sekrety czytania”.

Sekrety, które zostały odkryte w ebooku, dadzą Ci podstawową wiedzę o technikach naturalnego czytania. Autorka – Katarzyna Szafranowska, obala popularne mity i przekonuje do bardziej efektywnych. Jeżeli chcesz należeć do 5 % ludzi znających podstawy szybkiego czytania i nauczyć swoje dziecko bardziej efektywnego “pochłaniania” lektur – ten ebook może Ci w tym pomóc.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/sekrety_czytania.pdf
Jakie są Twoje doświadczenia?

Król francuskich żab miał wydać córkę za mąż. Ponieważ było to jego jedyne dziecko, więc za wszelką cenę chciał ją mieć przy sobie. Niestety tradycja, a także doradcy królewscy nakazywali podjąć jak najszybsze kroki celem znalezienia małżonka dla pięknej żabiej księżniczki. Król wpadł na pomysł ogłoszenia turnieju, którego zwycięzca miałby poślubić księżniczkę. Przewrotność pomysłu polegała na niemożliwym do wykonania zadaniu turniejowym.

W całym żabim królestwie pojawiły się więc afisze z informacją, że ten kto pierwszy wejdzie na Wieżę Eiffla ten poślubi piękną księżniczkę.

W żabim świecie zawrzało : przecież to zadanie jest niewykonalne dla części gatunku ludzkiego, który stworzył to monstrum, więc jakie szanse mają małe żabki?! Żadnych !

Większość żabich amatorów zrezygnowała na starcie. Znalazło się jednak kilku śmiałków  , którzy stwierdzili, że muszą spróbować. Pod wieżą zebrało się mnóstwo kumkających gapiów. Turniej rozpoczęto.

Kilkunastu śmiałków sam widok olbrzyma tak przeraził , że wycofali się nie pokonując nawet pierwszego stopnia. Kilku innych, po pokonaniu paru stopni spojrzało w górę i po jednomyślnym – „Niemożliwe!” – wrócili do tłumu. Dwóch doszło już na trzecie piętro, ale zarówno widok w górę i w dół był przytłaczający, a i zgromadzeni ”kibice” coraz głośniej krzyczeli, że jest to niemożliwe…poddali się. Jednemu udało się pokonać ok. O1% dystansu. Spojrzał na twarze tłumu zgromadzonego pod wieżą – wszystkie krzyczały-: „to niewykonalne’. Głos wewnętrzny dopełnił reszty – zszedł przegrany.

Król już zacierał ręce, gdy nagle z tłumu pod wieżą wyłonił się kolejny śmiałek. Nieśmiało podszedł do pierwszego stopnia prowadzony zrezygnowanymi okrzykami gapiów : „odpuść sobie!”, „to niewykonalne !”.

Pierwszy stopień….pierwsze piętro…już pokonał pierwszą połowę dystansu. Wolno, w swoim własnym tempie, konsekwentnie dążył do góry. Tłum wciąż krzyczał: „zejdź, szkoda twojego czasu!”, „nikt nie jest w stanie wejść na szczyt”. Ostatnie piętro… ostatni schodek – jest! Udało się!

Pozostała już tylko droga z powrotem po odbiór nagrody- ślicznej królewny. Na dole okrzyki, zbiegło się pełno żabich dziennikarzy : „ jak ci się to udało?”, „zrobiłeś coś co było niewykonalne – jak?”, „przecież widziałeś poprzedników, którzy schodzili zrezygnowani, słyszałeś co mówili, widziałeś jak wielka jest wieża i jak wiele trudu cię czeka, słyszałeś zrezygnowane komentarze zgromadzonych – jak, słyszysz, jak ci się to udało!?”.

Bohater uśmiechnął się tylko milcząco. Nagle ktoś z tłumu krzyknął : „On nic nie słyszał-

od urodzenia nie słyszy!”…

Dziękuję Wydawnictwu „Złote Myśli” za wyrażenie zgody na umieszczenie na moim blogu fragmentu ich publikacji „Podążaj za marzeniami” autorstwa Arkadiusza Śmigielskiego certyfikowanego trenera NLP

Link do „Złotych Myśli”  http://zlotemysli.pl/hibiskus,1/

Jak rozumiesz te bajkę ?

Do jakich refleksji Cię skłoniła?

Kiedyś , na silę, przestawiano dzieci na praworęczność.

Dziś wiadomo, że może to negatywnie wpływać na rozwój dziecka, które może mieć potem problemy z koncentracją , pamięcią , czytaniem, pisaniem a nawet jąkaniem się.

Leworęczność jest wynikiem dominowania w mózgu półkuli prawej, co sprawia, że lewa część ciała jest bardziej sprawna.

Przyczyn w literaturze doszukać można się przynajmniej kilku.

Od genetycznych („spadek” po jednym lub obojgu rodzicach) , organicznych ( jako skutek powikłań podczas ciąży lub porodu), biochemicznych ( nadprodukcja testosteronu w okresie prenatalnym), po leworęczność jako skutek zbytniego treningu lewej ręki.

Jak dbać o leworęczne dziecko:

• światło powinno padać na biurko z prawej strony
• dziecko powinno siedzieć z lewej strony biurka, w szkole w rzędzie środkowym- tam światło jest najbardziej rozproszone
• zakup odpowiednich dla dzieci leworęcznych przyborów szkolnych
• początkowo dziecko powinno uczyć się pisać ołówkiem.

W trakcie nauki trzeba zwrócić uwagę na:

• odpowiedni chwyt pióra, ołówka – powinno się go trzymać w trzech palcach: między kciukiem i palcem środkowym, zaś palec wskazujący naciska ołówek od góry, drugi koniec ołówka powinien być skierowany ku lewemu ramieniu. Polecam wyroby firmy STABILO
• ułożenie zeszytu i ręki – zeszyt powinien leżeć po lewej stronie osi ciała dziecka (ręka lewa podczas pisania zbliża się od strony lewej do osi ciała), ukośnie, jego górny lewy róg powinien być skierowany ku górze blatu)

Dzieci leworęczne popełniają specyficzne błędy takie jak:

-        mylenie liter o podobnych kształtach, lecz innym położeniu w przestrzeni (p-b, d-b),

-        statyczne odwracanie liter,

-        przestawianie kolejności liter, opuszczanie i dodawanie liter, sylab, wyrazów- w pisaniu i czytaniu

-        błędne odtwarzanie liter

-        długo może utrzymywać się pismo lustrzane i takie również odczytywanie wyrazów

-        w matematyce może być zaburzona orientacja przestrzenna –pzestawia np.: 6 i 9 lub czyta 25 zamiast 52

U dzieci słabo zlateralizowanych wiodącą rolę w czytaniu przyjmuje kolejno raz jedno oko, raz drugie. Zdarza się więc, że początek wyrazu dziecko czyta jednym okiem, a koniec drugim, co może prowadzić do opuszczenia liter w środku wyrazu i braku rozumienia tekstu, a ponadto do wolnego tempa czytania.

Co ciekawe, preferencja ręki jest silnie związana z preferencją stopy - ok. 90% praworęcznych woli kopać piłkę również prawą nogą. U osób leworęcznych związek ten jest słabiej zaznaczony, ale dalej zauważalny.

Kogo można próbować przeuczać na prawą rękę? Dzieci  oburęczne, a zarazem prawooczne, maluchy z niewielką przewagą lewej dłoni. Przy podejmowaniu decyzji bierzemy pod uwagę wolę dziecka.

Często dziecku leworęcznemu potrzebne są ćwiczenia koordynacji wzrokowo- ruchowej. Śledź artykuły na blogu, niedługo je umieszczę.

Czy masz leworęczne dziecko?

Jakie masz problemy?

Co udało Ci się osiągnąć ?

• dobrze jest, jak dziecko siada do lekcji o stałej porze, w miejscu specjalnie do tego przeznaczonym. Po szkole i obiedzie niezbędna jest chwila zabawy, relaksu (najlepiej na świeżym powietrzu)
• dopilnuj, by na biurku znajdowały się wyłącznie pomoce naukowe, a nie zabawki rozpraszające uwagę
• nie zmuszaj do nauki bez przerwy
• zasada od trudnego do łatwego
• zasada zmiennych treści ( podobne utrudnia zapamiętywanie)
• nie odrabiaj lekcji za dziecko, ale mu w tym pomagaj
• zachęć, by uczyło się na głos ( włącza w uczenie się kolejny zmysł- słuch). Po przeczytaniu fragmentu może ci streścić, co przeczytało. Ty możesz mu pomóc sformułować najważniejsze wnioski
• niech sprawdzi poprawność  ortograficzną czytając tekst wspak
• systematycznie sprawdzaj postępy.

Jakie masz doświadczenia w odrabianiu lekcji przez dziecko ?

Poprzez obserwację uczą się nie tylko poznawać świat, ale także przejmują nasze postawy i nastawienie do życia.

Jeżeli rodzice nie wykazują aktywności w poznawaniu świata, nie przejawiają żadnych zainteresowań, to niestety taką postawę będą też przyjmować dzieci.

Jeśli dziecko obserwuje rodziców aktywnych, wykazujących zainteresowanie światem, nowymi przedmiotami, z dużym prawdopodobieństwem będzie kopiować takie podejście do życia.

Ogromną wagę w uczeniu się dzieci odgrywa samodzielne zdobywanie doświadczeń.

Zabierajmy dziecko w różne nowe miejsca, nawet gdy wydaje nam się, że jeszcze bardzo niewiele rozumie. Zmiana miejsca, nowe widoki, inny krajobraz, mają bardzo duży wpływ na postrzeganie świata już przez maluszki, a w starszym wieku odgrywają ogromną rolę w rozwoju i poznawaniu świata. Ważne jest, aby zachęcać dziecko do poszukiwania własnych rozwiązań problemów oraz do samodzielnego poszukiwania odpowiedzi na pytania.

W procesie uczenia się dzieci nie wolno zapominać o kluczowej roli jaką odgrywa zabawa- odtwórcza, naśladowcza, „na niby’….

Zabawa umożliwia wielostronny rozwój dziecka.

Uczy wyobraźni, ćwiczy pamięć i spostrzegawczość. Zabawy na powietrzu sprzyjają rozwojowi fizycznemu.

To z dzieciństwa powinniśmy wynieść zaufanie do świata i siebie samego, wiarę we własne możliwości, poczucie samodzielności, potrzebę działania i odkrywania nowych rzeczy, świadomość własnej wartości.

Cechy te stanowią podstawę stałego rozwoju dziecka i jego sukcesów zarówno w edukacji szkolnej jak i późniejszym życiu. Dlatego tak istotne jest, aby odpowiedzialnie i świadomie wykorzystać ten okres w życiu dziecka i zapewnić mu możliwie najlepszy start w dorosłość.

Refleksja wychowawcza – na jakich ludzi czeka świat ? Jakie zadania stawia przyszłość dzieciom więc dzisiejszym rodzicom ?  Jak przygotować dziecko do życia w świecie „galopującej’ techniki?

Czy jesteś otwarty na nowe technologie, czy z równą biegłością posługujesz się komputerem, komórką i pozostałymi nowinkami technicznymi co Twoje dziecko? Czy  masz tyle wiedzy by z dzieckiem o tym rozmawiać ? Czy przez ewentualny brak Twojej wiedzy i umiejętności nie  możecie się porozumieć?

Przyglądając się przeładowanym programom szkolnym, podręcznikom grubości cegły warto się zastanowić do czego zmierza oświata? Czego uczy nasze dzieci? Czy dobrze je przygotowuje do życia? Przy braku możliwości przewidzenia jak rozwinie się technika za kilka lat, a co dopiero kilkanaście – warto zapytać – co w wychowaniu staje się najważniejsze? Jak wychować dziecko do przyszłości ?

Dzieci coraz więcej czasu spędzają przy komputerze- grają w gry- tu znajdują wirtualnych przeciwników i przyjaciół. Rozmawiają przez różne komunikatory –to zapewnia pewien stopień anonimowości . Łatwiej im napisać sms niż  powiedzieć dłuższe poprawne zdanie. Czytają w większości krótkie teksty w Internecie, więc każda książka jest za długa i dlatego  nie chcą ich czytać.

W Internecie jest samowystarczalny, samodecydujący. Coraz trudniej nawiązać i utrzymać relacje w realu, dostosować się do wymagań, podporządkować regułom, poradzić sobie z problemem. Jeszcze kilkanaście lat temu depresje dotyczyły w większości dorosłych podobnie jak alkoholizm ,samobójstwa, samookaleczenia, problemy odżywiania ( anoreksja i bulimia) czy zabójstwa. Dziś to problemy również młodzieży i dzieci.

Nikt nie wątpi, że istnieją siły ekonomiczne pchające  rodziców do inwestowania, w tak dużym stopniu, w dzieci od najmłodszych lat. Języki ( angielski traktowany jest jak drugi język własny), taniec, sporty….Dobrze, jeżeli wynika to z zainteresowania dziecka, a nie jest wynikiem chęci rodzica do bycia bez dziecka podczas jego dodatkowych zajęć (czas dla siebie). Warto zastanowić się, co powoduje ( tak naprawdę) , że codziennie zaprowadzasz dziecko na inne zajęcia? Czyżby tylko chęć jego rozwoju? Czyżby tylko chęć dania mu podstaw do życia w technologicznym świecie? Czy tak naprawdę uważasz, że najważniejsze co możesz dać dziecku ,by przygotować je do życia, to umiejętność władania biegle kilkoma językami, umiejętność jazdy konnej, jazdy na nartach, tańca, karate….Jeżeli będzie to potrafiło i nawet lubiło to oznacza, że poradzi sobie w życiu ?

W dzisiejszych czasach rzadko kiedy ktoś nam przypomina o rozwijaniu siebie. A jeszcze trudniej znaleźć odpowiedź napytanie- „jak to zrobić?”. W elektronikę inwestujemy więcej niż w siebie. Dzieci są psychologicznie kruche, najeżone niepokojem. Nie uczymy ich umiejętności radzenia sobie ze swoimi uczuciami .

Uważam ( taki paradoks) , że rozwijanie ciekawości świata i ludzi oraz  powrót do wartości ogólnoludzkich zdaje się być najlepszym przygotowaniem do życia w technicznym świecie.

Rozwój etyczny, umiejętność negocjacji i kompromisu, asertywność, komunikacji interpersonalnej, brania odpowiedzialności za swoje czyny i słowa, umiejętność wyrażania emocji i  panowania nad gniewem, tolerancji, współpracy, radzenia sobie ze stresem, umiejętność wypoczynku, relaksu, dyscyplina ucząca zasad dobra i zła. Umiejętność określania celu, strategii. Poznanie swoich mocnych i słabych stron. Postawa mobilności i otwartośći na zmiany i naukę nowego.

Jak wychować dziecko?

Nie odważę się podać gotowej recepty. Każdy z nas jest inny, każde dziecko jest inne, sytuacja, miejsce…Pytanie chyba brzmi- jak znaleźć w tym równowagę ?

Czy nam się to podoba czy nie, żyjemy w świecie technologii i bardzo ważne jest również wprowadzenie dzieci w ten świat.

W jakim wieku należy rozpocząć naukę obsługi komputera ?

• około 2 godzina dla przedszkolaka na telewizor, komputer, gry video łącznie na dobę
  , a następnie wyjść na zewnątrz i zabawy na świeżym powietrzu
• wybieraj gry edukacyjne odpowiednie dla wieku dziecka
• zainstaluj program zapewniającym bezpieczny dostęp do zasobów sieci Internet.
• naucz dziecko nawigacji -  poruszania się w witrynach  do gier, linków, i tak dalej. Strony internetowe dla przedszkolaków i dzieci to głównie obrazy. Naucz i pozwól dziecku poruszać się tam samodzielnie.
• Uważaj – dziecko może usunąć Twoje pliki, zmienić ustawienia w komputerze. Najlepiej stwórz oddzielne konta użytkownika dla Ciebie i dla dziecka.
  

W pierwszym okresie (7-8 lat)

- dziecko przechodzi fazę adaptacji do środowiska i jego wymagań, do nauczy­cieli i rówieśników. Okres ten wymaga od niego dużego wysiłku fizycznego i psychicznego ( mówi się nawet o kryzysie siódmego roku życia).

W tym czasie dziecko bardzo intensywnie przeżywa doznania o charakterze społecznym, szuka oparcia w dorosłych, szczególne znaczenie dla niego nabiera rola nauczyciela-wychowawcy, którego autorytet nierzadko przewyższa autorytet rodziców. Ten okres jest istotny dla dzieci w zakre­sie uczenia się współpracy i współdziałania.

To również etap przygotowujący dziecko do na­stępnej fazy, jaką jest dojrzewanie, i dlatego powinna go cechować wyjątkowa harmonia.

W tym okresie powinno ono nauczyć się:

-         samodzielnej obserwacji

-         samodzielnego myślenia,

-         panowania nad własnymi pragnieniami i instynktami

-         powinno umieć podporządkować się normom.

Konieczność opanowania tych umiejętności podkreślono w zadaniach szkoły przedstawionych, w Podstawie Programowej. Zdefiniowano je jako umie­jętności kluczowe, czyli uniwersalne i ponadprzedmiotowe.

Opanowanie ich ma umożliwić uczniom pełny udział w życiu społecznym, sprawne funkcjonowanie w zmieniającej się rze­czywistości oraz samodzielne uczenie się W szkole życie spo­łeczne przebiega głównie pod kierunkiem nauczyciela.

Dzieci uczą się

-         kierowania procesami poznawczymi,

-         ulega poprawie koncentracja uwagi,

-         spostrzeganie,

-         obserwacja zjawisk.

-         pod wpływem otoczenia dojrzewają one emocjonalnie i społecznie, zaczynają kształtować się ich zainteresowania i pasje.

W tym okresie szczególnie dynamicznie rozwijają się podstawowe funkcje sfery intelektual­nej: analiza, synteza wzrokowa, słuchowa  kinestetyczno-ruchowa.

Osiągnięcie odpowiednie­go ich poziomu jest warunkiem opanowania umiejętności czytania i pisania.

Cechująca w tym wieku dziecko skłonność do samodzielności, odkrywania otaczającego świata, chęć podejmowania aktywności poznawczej to te cechy, które zarysowują się szczególnie wyraźnie i są niezmiernie przydatne w nauce .

Sudoku to bardzo popularna gra wymyślona przez Japończyków.  Są to puzzle z liczb, a nazwa gry pochodzi od japońskich słów Su czyli cyfra i doku oznaczający pojedynczy.  Sudoku to plansza podzielona na 81 pól (po 9 pól w każdym rzędzie i każdej kolumnie), oraz na 9 mniejszych obszarów, zawierających po 9 pól.
Na początku gry niektóre z pól planszy Sudoku są już wypełnione cyframi.
Celem gry jest uzupełnienie pozostałych pól planszy cyframi od 1 do 9 (po jednej cyfrze w każdym polu) w ten sposób, aby każda z cyfr wystąpiła tylko po jednym razie w każdym wierszu, kolumnie i obszarze.

W Wielkiej Brytanii sudoku stosuje się na szeroką skalę na lekcjach zarówno jako ćwiczenie dodatkowe dla  uczniów, którzy wcześniej poradzili sobie z wyznaczonym przez nauczyciela zadaniem, a także jako ćwiczenie na ‘rozkręcenie’ procesów myślowych.

W jaki sposób sudoku może pozytywnie wpłynąć na rozwój dziecka?

Nie tylko rozwija ono procesy logicznego myślenia, ale także może przyczynić się do ugruntowania poczucia własnej wartości poprzez poczucie sukcesu. Powinno być ono zatem dostosowane do wieku i umiejętności dziecka tak, aby miało one poczucie satysfakcji. I tak dzieci w wieku ok. 5. lat mogą już rozwiązywać sudoku 4×4, aż do 9×9 lub kwiatowe.

Dlaczego sudoku jest tak atrakcyjne?

To wciąga! A skoro wciąga, to najlepsza oznaka tego, że jest to czysta przyjemność, zarówno dla nas samych, jak i dla naszego umysłu spragnionego wysiłku intelektualnego.

Podsuńmy dzieciom ten twórczy wynalazek. Niech i one czerpią z niego jak najwięcej i jak najczęściej.

Zobacz

http://www.bobibobi.13tka.com/gry-logiczne/kwiatowe-sudoku.php

http://portgier.pl/gra/3914/sudoku_online

Zagraj w sudoku online lub pobierz

http://www.sudokuxl.pl/

http://edugames.pl

Dobrej zabawy

Powiedz płomyk zawsze matka

Kiedy miara sobie chodzi

Żeby konie kurtka szmatka

Wierzba kamień tu powodzi

Powodzenia wita brama

Zawsze kole winobranie

Niby praca pałac tama

Kiedy lipa koniec  łkanie

Jak się czułaś czytając ten wiersz? Zdziwiona, próbowałaś dociec sensu ? Szukałaś jakiejś logiki ?

Jak czuje się dziecko, które czyta tekst i wcale go nie rozumie. Rozumie poszczególne słowa, ale nie potrafi zrozumieć sensu.

Tak czytają nie tylko dzieci w klasie „O”, tak czytają również niektórzy gimnazjaliści!

Uczniowie są za czytanie ze zrozumieniem oceniani. Oceniani są za to, co zrozumieli tekstu i w jaki sposób to przedstawią. Oceniani są za rozwiązanie zadania matematycznego, fizycznego, chemicznego – a oni czytają i nic nie rozumieją ! Zniechęcają się, przestają lubić szkołę, nauczycieli- obwiniają wszystkich wokół. Otrzymują słabe lub bardzo słabe oceny, które ich nie motywują do dalszego wysiłku. Uczeń spada w rankingu popularności w klasie. Zdarza się brak promocji.

Czytanie i pisanie to podstawa nauki.

Dziecko może brzydko pisać ,pisać bardzo wolno, robić błędy ortograficzne , ale gdy rozumie tekst nauka będzie mu szła lepiej niż dziecku, które ma duże problemy z czytaniem.

Co robić ?

-         Dziecko nie musi czytać czytanek z podręcznika. Szybciej nauczy się czytać na tekstach, które je interesują.

-         Sama czytaj – daj przykład. Komentuj to co przeczytasz.

1. Niech dziecko czyta przy Tobie.
2. Niech używa wskaźnika do czytania (np. ołówek, długopis), którym będzie śledził tekst. To pozwoli szybciej czytać i poprawi koncentrację.
3. Ćwicz z dzieckiem abstrakcyjne myślenie. Niech wymyśla historyjki, kończy zaczętą przez Ciebie opowieść.
4. Ćwicz logiczne myślenie : liczenie w pamięci, przestawianie figur w pamięci, gry logiczne
5. Ćwicz pamięć – wiersze , teksty na pamięć
6. Niech w czytanym tekście wyszukuje informacji, o które je poprosisz.
7. Niech zapisze w punktach najważniejszych informacji przekazanych w tekście – plan wydarzeń
8. Zadawaj dziecku pytania do teksu, który przeczytało. Pytania mogą być proste lub takie, w których dasz dziecku wybór. Naucz odpowiadać całymi zdaniami.
9. Po przeczytaniu tekstu, niech poszuka w nim informacji o które je poprosisz.

Kilka ćwiczeń z treningowego czytania :

-       składanie sylab w wyrazy

-       rozcinanie wyrazów na sylaby i składanie

-       tworzenie wyrazów zaczynających się na wspólną sylabę lub literę

-       wyszukiwanie tych samych sylab w różnych wyrazach

-       układanie rozsypanki wyrazowej

-       pocięcie zdania na wyrazy i ułożenie.

-       doskonalenie czytania przy użyciu domina sylabowo-wyrazowego

-       dobieranie brakujących sylab w wyrazach

-       układanie zdań z coraz większą liczbą wyrazów

Katarzyna Szafranowska zajmuje się w Internecie uczeniem notowania w formie map myśli – polecam. Jeśli będziesz zainteresowana zobacz jak ja to zrobiłam http://www.screencast.com/t/1SLwbxXWXRR – oraz  treningami szybkiego czytania i czytania fotograficznego .

Powodzenia

Jakie masz doświadczenia w tym zakresie ?

Pobierz za darmo z mojego serwera „Sekrety czytania”.

Sekrety, które zostały odkryte w ebooku, dadzą Ci podstawową wiedzę o technikach naturalnego czytania. Autorka – Katarzyna Szafranowska, obala popularne mity i przekonuje do bardziej efektywnych. Jeżeli chcesz należeć do 5 % ludzi znających podstawy szybkiego czytania i nauczyć swoje dziecko bardziej efektywnego “pochłaniania” lektur – ten ebook może Ci w tym pomóc.

http://szkolnedziecko.pl/pdf/sekrety_czytania.pdf